woensdag 24 mei 2017

vervolg Chartres info

Kerkhof.
"Het zijn donkere banen die eigenlijk levensenergie opslurpen dus ook afval. Dat is ook de reden dat daar een kerkhof is gemaakt. Het zijn plekken van de dood waar kruispunten van deze baan zijn. Het gebied van de dood, daar is niks geen leven. Ook wordt leven daar onttrokken als het ware en als je daar doden begraaft wordt ook levensenergie onttrokken waardoor ook rottingsprocessen sneller gaan. Maar je moet ze niet op het kruispunt zetten omdat ze dan mummificeren. Dus je moet in de buurt van dit soort banen begraven. Voor rotting heb je een heel laag aetherwaarde nodig en nog wat elementen.

De belangrijkste begraafplaatsen zijn echt op die kruispunten aangelegd en wil ook wel eens vlak aan zo’n baan. Dat werd wel uitgezocht.

Het begraven in kerken mocht niet. Die energie moet je namelijk afvoeren anders stagneert alles in de ondergrond. Bij het rottingsproces daar komt zoveel vuur, verbranding ontstaand, daar dat heel veel afvalenergie vrijkomt en als dat niet afgevoerd wordt gaat het in de ondergrond opbouwen en stagneert de energiestromen in de onderlagen en wordt het donkerder.

De doden worden met rust gelaten en wij zijn geen voorstander ervan om de doden te herdenken op dit soort plekken. Verwerkingsprocessen niet daar te doen maar thuis, aan bepaalde herinneringen en jezelf de tijd gunnen. Je kunt iemand die overleden is overal herdenken, en zelfs vragen of die nog wil langskomen.
Wat is dood: dat bestaat eigenlijk niet. Wij hebben geen binding met de dood. Wel in het leven verbinding met ons lichaam, maar als we gestorven zijn dan is dat los, dan is het gedaan en laten we het los. Dan is het in wezen een vleesklomp, verder  niks.
Wij zijn meer gericht die uit het lichaam is. Op het moment dat iemand sterft en als die begeleiding nodig heeft,  dan willen we dat begeleiden en wij kijken niet naar een lichaam maar naar de bezieling, het leven dat er uit vrij komt. Voor ons is het eerste van belang dat het lichaam weer teruggeven wordt aan de aarde en dat we de aarde bedanken dat die het lichaam zo van de aardse stof heeft willen voorzien en dat we het met alle respect teruggeven en op zo’n respectabel mogelijk manier en zo min mogelijk de aarde belasten.

Wassen
Dit is onze methode maar in de oude tijd hadden ze er heel veel verschillende methodes voor. Wat we ook nog wel deden is verbranding maar dat had een ander doel.  Mensen die het lichaam wasten, energetisch schoonmaakten en vaak zijn dat rituelen geworden waar mensen niet meer precies van weten waar de oorsprong is. Ze doen maar en zijn niet meer bewust van waarom ze iets doen of ze voegen er wat er aan toe en halen er wat van weg. Maar eigenlijk zijn ze er wel aan voorbijgegaan waarom ze iets doen. Bij ons valt dat onder onbewustheid en heeft het eigenlijk geen waarde meer.
Wij wassen eigenlijk eerder de mens die vrij is gekomen in een bak met pure aether en dat is op een moment in de oudheid ook zo geweest maar dat is langzaam overgegaan op het lichaam wassen en reinigen op plekken die misschien goed doorstromen en dat ze eigenlijk de oorsprong kwijt zijn geraakt, daar waar het om gaat. Wij hebben niks anders gedaan dan al die oude kennis in haar oorspronkelijk vorm teruggieten, zoals het eigenlijk hoort en was. Dat kun je alleen als je voldoende kennis hebt van de energieleer en begrijpt hoe het geheel in elkaar zit.

Bisschoppen en begraven.
De bisschoppen worden begraven op het kerkhof op het hoogste punt. Bijgezet worden ze in een grafkelder die op zo’n mummificatie doodsbaan ligt. Die wilden fysiek eeuwig blijven leven. Wij wilden dat niet, niet gemummificeerd worden maar opgenomen worden in de cyclus, onze lichamen in ieder geval.

De crypte van de vrouwenkerk wat daar gebeurd?  Wel voor het opslaan van wijn en bepaalde medicijnen. Niet voor begraven dat ik weet. Ik weet het niet precies en ik kwam daar ook niet.

[Nb later zijn de bisschoppen in deze crypte of kerk begraven en verbleven de bisschoppen de laatste nacht voor hun inwijding in deze kerk.]

Doodsbanen.
Deze banen is ook een raster dat niets te maken heeft met het doodsraster dat wat anders is, maar dit zijn doodsbanen. Het is vier-achthoekig systeem die elkaar kruisen  net zoals de grote kosmische banen en de instroompunten met 6 banen,  heeft dit ook een structuur in en op de aarde, ook dit soort kruispunten die minder aanwezig zijn dan de grote kosmische banenkruispunten. Ze zijn wel altijd in de buurt. Of er is een soort tegenpool werking van licht en donker.
Deze banen zijn ook noodzakelijk voor het leven. Het zijn soort afvoersystemen. De grote kosmische banen zijn licht en die horen bij het leven en de donkere banen horen bij de tegenpool, die horen bij de dood. Sterk in de polariteit hoewel de grote kosmische banen los van de polariteit staan -eigenlijk wel en niet. De donkere banen zitten wel in de polariteit, in het diepste van het aardse. En daar zitten ook geen wezens in zoals in de hoofdstructuur van de grote kosmische baan, de voedingspunten geen enkel wezen inzit, 100% aether is, zit daar in de donkere banen geen enkel wezen in.

Ik ken wel dat er wel gebruik werd gemaakt van dit soort kruispunten in kerken, maar dan meer door een gebrek aan alternatief en dan werd het vaak onder de toren gedaan waar mensen de kerk inkwamen en liepen ze over dat punt en dat punt dat trok aan je levensenergie, dus het nam ook alle rommel op en dan kwam je de kerk in. Een ander systeem eigenlijk maar wij zijn daar geen voorstander van omdat dit soort punten haalt niet alleen de energie uit de toren maar ook uit de omgeving, de kerk en je moet dit soort zuigende punten moet je gewoon kleiner maken, dat je het reguleert. Dus het moet altijd gecontroleerd worden, anders zuigt het alle energie uit de kerk en dan wordt het een dood iets. Een vruchteloos iets waar het goddelijke niet meer aanwezig is waar alles donker wordt. Als er kerken zijn die ooit met dit systeem gebouwd zijn en die staan er nog dan moeten dat hele donkere plekken zijn geworden, omdat er geen beheer meer is.[kerkje van Wiewerd, mummificatieplek]  

De structuur is soms een kruising van vier banen en soms zes banen en lijkt veel op de grote kosmische banen die een vaste geometrie heeft . Vier en zes. Nee het is een kruising van acht, twee rasters door elkaar!.  Het zijn ontzettend grote structuren en één baan enkele kilometers lang is voordat je een kruispunt hebt. Het heeft 5 - 8 kilometer en het zijn geen echt rechte banen allemaal en er zit slingering in maar het heeft wel een vaste structuur. En het heeft sterk te maken met hoe de ondergrond in elkaar zit, en de omgeving. Het trekt ook meer naar donkere omgevingen. Dus eigenlijk punten waar veel afvoer nodig is. Ook iets met afvoerpunten en het gaat ergens naar toe. De lichte krachten er weer uit gaan alleen het donkere wordt op een gegeven moment opgenomen. Het zijn banen die absoluut geen aether opnemen. Dat heeft iets met de compactheid van de stroom te maken en die is nul, het is gewoon helemaal compact. Net als vaste aether kan daar ook niets in. Dit is eigenlijk niks.. Het neemt de rommel op en gooit de aether eruit. De rommel die aan de buitenkant er aan gaat kleven en dat het er helemaal intrekt.
Dit soort banen hebben een wereldomvattende structuur en een afvoer hebben bij de polen. Elk halfrond naar zijn eigen pool en daar gaat het de kosmos in en dan wordt die rommel in het grote geheel opgenomen. Maar dat gaat buiten mijn voorstelling om. Het is een soort recycling systeem dat bij de evenaar er weer in komt en bij de noordpool er weer uit gaat. Je hebt twee van die cirkelvormige systemen bij de aarde.”


dinsdag 23 mei 2017

Begrafenis filosofie uit de 11e eeuw van de School van Chartres

Ze gingen op dit oude centrumpunt Chartres  in de West-Europese cultuur  uit van het natuurlijke energetische proces en de scheiding van lichaam en ziel. Het lichaam mag na de dood terug in de aarde.
Leven en dood waren twee dimensies die gescheiden dienen te blijven, net als in de energetica van plekken en banen.

In het onderstaande interview met een leraar “Piere” van de ‘Geomanten School van Chartres uit de 10e/11 eeuw tref je een uiteenzetting van hun doods filosofie. Gesproken met het kennis bewustzijn van toen en soms vergelijkend met dat van nu. En opgeschreven door mij op basis van door mij gestelde vragen en verkregen antwoorden van deze gereïncarneerde leraar.

Begraafplek en bewustzijn
“Een begraafplek ligt nooit daar waar bebouwing is, waar mensen leven. Een plek van de dood moet een gelijk raakvlak hebben. Dus een plek die verbinding moet hebben met het aspect dood en wat voor plek dat dan ook mag zijn. Het beste zijn donkere plekken, plekken die met rust moeten worden gelaten, die dat ook weer kunnen transformeren en plekken die niet uitzenden of iets versterken maar iets absorberen en ook neutraliseren. Geen voedende plek dus, die zijn het best.

Om kerken begraven is één van de grote fouten die ooit gemaakt is. Om kerkhoven te maken om een kerk i.p.v. daar een grote afstand van te houden.
Het beste is ook om uit het zicht te houden; het is niet dat de mens aan de dood herinnert mag worden maar je bent levend en daarin moet je je ook met het licht bezighouden, het werkt op het leven, dat wat in de kosmos is en altijd leeft en dat is licht. Leven is bewustzijn en dood valt onder de verrotting, afstervingsprocessen en valt onder het donker. En waarom zou je je met het donker verbinden als de weg is naar het licht?  Dood wil altijd zeggen loslaten; alles wat we achterlaten. Mensen die gestorven zijn, die laten we los en daar gaan we niet naar kijken want we leven nu, niet in het verleden.

Begraven is heel symbolisch van achterlaten. Zo’n plek noemen wij een begraafplaats of crematieplek en de naam kerkhof is van later datum.
De plek van een begraafplaats is heel belangrijk en dat niet willekeurig doen, omdat het van invloed kan zijn op een heel groot gebied. Je kunt het het beste zo klein mogelijk houden en op plekken die toch een bepaalde afzondering hebben van de rest van de omgeving.
In de huidige tijd wordt er zo raar omgegaan met de dood en alles wat op dat front is.
Bij ons konden het al oude plekken zijn. Sommige plekken werden door de druïden al gebruikt en zijn geïntegreerd in de omgeving. Die plekken zijn altijd al geschikt gebleven tenzij ze heel lang niet gebruikt zijn kan het zijn dat het verandert. Ook de natuur heeft zijn cyclussen en een bepaalde cyclus past voor een bepaald gebied. Kun je in een bepaald gebied wel een begraafplaats maken en in een andere tijdsperiode kun je daar beter geen begraafplaats van maken. Dus het is ook tijdsgebonden.
Je hebt ook plekken die een bepaalde eeuwigheidswaarde hebben waar je het altijd kunt doen. Zoals de plaats Chartres heeft de kathedraalplek ook een eeuwigheidswaarde en dat zal het altijd houden. Zo zijn er ook begraafplekken die eigenlijk als tegenpool ook bepaalde plekken een eeuwigheidswaarde hebben; de eeuwige licht- en de eeuwige donkerplek. Maar dit heeft niets met polariteit, maar het vormt een eenheid tussen het licht en het donker maar het licht heeft ook donker in zich. Dus het hoort allemaal bij elkaar. Donker is dan het onbekende, het onbewuste.
De begrippen bewustzijn en bewustzijn hanteren we niet waar bewustzijn en donker bewustzijn; iets wat niet bewust is, is donker, heeft geen licht in. Alles in het leven wil naar het licht, tegelijkertijd zit er weer dusdanig veel trekkracht naar het donker en dat is wat heel veel mensen kennen wat donker,  maar het licht niet en daar zit altijd angst op. Daarom houden heel veel mensen dingen in de schaduw om het niet aan het licht te laten komen, toegedekt houden.

Begraven in kerken.
Bij ons is dat geen gebruik. Ik heb dat wel gehoord maar het is niet gebruikelijk in ons gebied omdat het niet past naar waar wij naar streven. Iemand die gestorven is heeft een andere plek nodig dan een kerk. Kerken willen het goddelijke neerzetten en god is leven en daar is de dood de tegenpool van en die zet je niet daar neer waar je het leven wilt neerzetten."


wordt vervolgd

spiegel

www.kirchen-privilegien.at

een inkijk

EJ Bron - WordPress.com

leven en dood

Terughalen van zielen delen als opschoon proces

Lokale ‘zielen hemel’
Onlangs was ik in het hoge Fichtelgebirge bij een belangrijk steentijd heiligdom dat destijds alleen door ingewijden werd gebruikt Druïden en druïdessen die het beheerden en tevens bezoekpunt voor reizende ingewijden en voor de omgevende in de stam levende druïden.  Wat me opviel dat in de aarde in het heilige van die plek de zielen gereisd waren van deze overleden mensen. De vrouwen op de ene plek  in hun ‘Wijze vrouwen hemel’  van de polariteit en de mannen op een andere plek in de ‘druïden hemel’ die tot het jaar 1000 nog actief werd beheerd door de lokale stammen. Op de mannenplek trof ik een 30 -50 zielen aan, die wachten.  
Dat de zielen daar bleven had ook een functioneel aspect, daar de latere ingewijden gebruik konden maken van hun opgebouwde kennis  door bewust contact met ze te leggen. Christenen hebben de plek later wel vervloekt maar dat had geen kracht op deze zielen-verzamelplek.

De zielen delen  komen weer vrij als de geïncarneerde hoofdziel weer ter plekke komt om zijn deel op te nemen. Een daar nu levende eigentijdse sjamaan had daar nog zijn zielen stuk dat hij nu kon ophalen. Ik ken hem uit ten minste drie andere levens in dit gebied en had dit heiligdom in de oudheid op doorreis bezocht om van de plek te leren.

Interessant was ook zijn wens om van dat gebied nu een natuurbegraafplek te maken. Iets wat de berggeest nu niet wil maar dat zijn oude weten was dat toen werd toegepast. Een typisch geval van oude projectie op een nieuw nu.

Het terughalen van gelokaliseerde zielen delen is een fenomeen dat ik ken door plekken te bezoeken waar oude roots liggen. In deze nieuwe tijd is het bezoeken niet altijd meer nodig om zo ‘op te schonen’.

Gaialogische kijk
- blijf af van oude begraafplekken, en graaf niet op. Een moeilijke taak voor archeologen die de oude riten plekken systematisch onteren en zichzelf daarmede belasten
- eer en respecteer begraafplekken op een eigentijdse wijze die past bij je wereldbeeld
- kerken en hun grafcultuur hebben een uitwerking gehad op de lokaliteiten energie dat nog doorwerkt in het hier en nu. 
- kies de eigen wijze en plek van wat te doen met het lichaam na het sterven

- begeleid als levende het proces van loslaten van de ziel van het gestorven lichaam, ook ruim na de fysieke dood

maandag 22 mei 2017

doodmoord


Spotprenten van kunstenaar Herman Denkens (1926-2001) over de zogenaamde 'katholiek' Wilfried Martens (CVP-CD&V) die er voor zorgde dat abortus in dit land ...

stop om welke reden dan ook


het oude woord op Trumps Jerusalemdag(en)



oefen eens om even de klep te sluiten

voor binnen kleppers
……..elk in zijn eigen straatje
met contact daar, toen en toekomst
hiep
wat gezellig
ik ben vol daan
en heb wat gebracht in de virtuele wereld

plots
nu eens even weg met die beeldschermen
en ontmoeten in het hier en nu
als oefening om jezelf te ontmoeten in de werkelijke ander, het andere…….
en naar buiten de natuur in……….



Licht brenger

Draag het licht naar de aarde
O mens, gij zijt tussen het licht en de duisternis geplaatst.
Wees een strijder voor het licht.
Houdt van de aarde,
zodat zij tot een stralende edelsteen wordt.
Herschep de plant.
Herschep het dier.
Herschep u zelf.







Perzische spreuk uit de ‘Zend Avesta’