donderdag 2 juli 2026

Boerenbedrog weer eens bevestigd


Het beeld dat Nederlandse boeren een fors deel van de wereldbevolking voeden met hun producten klopt helemaal niet. Dat concluderen zeven Wageningse wetenschappers na een uitgebreid onderzoek. Ze stellen vast dat Nederland per saldo juist meer voedsel importeert dan exporteert.

De zeven schrijven dat in een publicatie die is afgedrukt in het wetenschappelijke tijdschrift Nature Food. Ze komen tot de conclusie dat de nettobijdrage van Nederland aan de wereldwijde voedselvoorziening heel beperkt is.

Dat Nederland per saldo een grote bijdrage aan het voeden van de mensheid zou leveren, is een oud beeld. Het tijdschrift National Geographic omschreef Nederland in 2017 als het ‘kleine land dat de wereld voedt’.

Maar het is volkomen onjuist, constateren de onderzoekers. Dat komt doordat Nederland voor de voeding van zijn vee en bevolking zelf voor een heel groot deel is aangewezen op het buitenland.

De landbouw gebruikt in eigen land 1,6 miljoen hectare grond. Maar daarnaast legt ze beslag op 4,7 miljoen hectare grond in het buitenland. Die is met name nodig voor de teelt van gewassen die als veevoer gebruikt worden.

De publicatie komt op een saillant moment: ze valt vrijwel samen met de aankondiging van een scherper stikstofbeleid door het kabinet-Jetten. Vooral veehouderijen zullen daardoor minder intensief moeten gaan boeren, of worden uitgekocht.

De onderzoekers relativeren die Nederlandse positie. Nederland voert inderdaad veel landbouwproducten uit, maar een derde deel daarvan komt uit andere landen, wordt hier bewerkt, en verder verhandeld. En voor de productie van vlees in Nederland zelf zijn eerst enorme importen nodig.


De uitkomsten zijn wel een steun in de rug van de kabinetsplannen. „Het argument van voedselzekerheid wordt vaak ingezet om het huidige systeem in stand te houden”, zegt De Boer. „Maar uit ecologisch oogpunt is het onvermijdelijk dat we in Nederland minder vee gaan houden.”

bron: https://www.ad.nl/binnenland/beeld-dat-nederlandse-boeren-de-wereldbevolking-voeden-klopt-helemaal-niet~af6f6073/

dank voor je vernieuwende impulsen in de NATUUR Thomas van Slobbe, op een druidische wijze opkomend voor de Oer-Natuur!

 

De bedenker van de Lege Plek van Nederland was als vrijdenker de David Bowie van de natuurbeweging



Ecoloog en schrijver Thomas van Slobbe  (1957–2026), oprichter en jarenlang directeur van de denktank Stichting wAarde, zocht nieuwe manieren om de natuur te beleven. Het beheer van natuurgebieden met strikte regels, fixatie op het behoud van een enkele bijzondere soort en eindeloze discussies binnen de natuurbeweging droegen volgens hem onvoldoende bij aan het beschermen van de natuurlijke omgeving. 'Veel natuurorganisaties voerden een juridische strijd. Thomas kwam met een ander verhaal. Door de verwondering te zoeken bood hij een nieuw perspectief’, zegt Hindrik-Jan Knot, ex-bestuurslid van de Stichting wAarde.
Voor Van Slobbe waren neologismen een middel om het publiek vertrouwd te maken met zijn inzichten. Daarin slaagde hij vooral met het smulbos, een ‘bos waarin autochtonen en allochtonen traditionele lekkernijen als bessen, wilde paddenstoelen en tamme kastanjes kunnen plukken’
Boven een bericht in De Telegraaf verscheen de kop ‘Smulbos speciaal voor allochtonen’, met woedende reacties als gevolg. Van Slobbes tegenwerpingen haalden weinig uit, de boosheid over een bos voor allochtonen was hardnekkig. Toch bleef zijn concept van een ‘lekker landschap’ overeind: Staatsbosbeheer stelde meer natuurgebieden open en begon met het planten van eetbare vruchten. Het wildplukken nam een vlucht.

Met zijn initiatief ‘bomen voor koeien’ kreeg Van Slobbe voor elkaar dat in weilanden tienduizenden schaduwgevende bomen werden geplant. Hij muntte het woord ‘vlechtheg’ om de vrijwel uitgestorven techniek van het vlechten van heggen nieuw leven in te blazen. Met ‘struinrecht’ bepleitte hij het recht om door bossen en velden te dwalen zonder voortdurend verbodsborden tegen te komen. Naar een idee van hem werd bij Alphen aan den Rijn een ‘Avatarbos’ aangelegd, geÏnspireerd op de gelijknamige film en gesponsord door Avatar-regisseur James Cameron.

In 2003 pleegde hij – zijn woorden – de perfecte misdaad. Op een onbekende plek in Nederland omsloot hij een stuk grond, zo groot als een paar achtertuinen, met een ondoordringbare heg van doornstruiken. Hij noemde het de Lege Plek van Nederland. ‘Een plek die van niemand is en waar geen mens iets over te zeggen heeft’, zei hij tegen de Volkskrant. Het was zijn antwoord op het aangeharkte en met regels en voorschriften volgehangen Nederlandse landschap.

bron: https://www.volkskrant.nl/mensen/de-bedenker-van-de-lege-plek-van-nederland-was-als-vrijdenker-de-david-bowie-van-de-natuurbeweging~b0145686/


"Van Slobbe, auteur van ecothrillers, publiceerde recent 'Handvest Antropoceen', een novelle over het verdwijnen van het begrip 'natuurlijk' uit het woordenboek. Het is het thema waarop zijn stichting wAarde zich nu richt. Van Slobbe ziet dat natuur steeds meer in de greep van techniek en maakbaarheid begint te komen. Hij spreekt van natuurvervaging."

Trouw, 21.8.2018

"Ooit was natuur vanzelfsprekend. Tot zijn spijt was natuurbescherming „veranderd in een talkshow waar voor- en tegenstanders elkaar met argumenten bevechten”

De natuur in waarde laten en haar eigen gang laten gaan was voor de eind mei overleden Van Slobbe essentieel. „Iemand wees mij er op dat de woorden vanzelfsprekend en natuurlijk van oudsher synoniemen zijn”, schreef hij in 20221in zijn essay Natuurvervaging. „Natuur was een vanzelfsprekendheid. Maar het feit dat natuur inmiddels bedacht, bestemd, beïnvloed is, maakt dat deze in het domein van meningen en verantwoordelijkheden wordt getrokken. Natuur is niet vanzelfsprekend meer.” In datzelfde boek beschreef hij hoe hij ooit, als proef op de som, een stukje grond wilde kopen met een boom erop „en deze boom vervolgens volledig te onteigenen door, in letterlijke zin, alle eigendomsrechten op te geven, zodat de grond met boom (als enige stukje natuur in Nederland) van helemaal niemand was: niet van een persoon of rechtspersoon, bedrijf, instantie of staat.” Het bleek niet mogelijk, omdat grond altijd eigendom van iets of iemand moet zijn.

Dankzij de initiatieven van Van Slobbe is Nederland weer iets wilder, iets natuurlijker geworden: een erfenis van onschatbare waarde.

bron: NRC, 4.6.2026


vrijdag 26 juni 2026

'Apokalypse im Anthropozän' door marxist Kohei Saito: pessimist of realist!?


"Kohei Saito ist ein Superstar der Philosophie und Professor für Philosophie an der renommierten Universität von TokioEr hat in Berlin Hegel und Marx gewälzt und seine Doktorarbeit geschrieben. Deutsche Philosophie hat in Japan immer noch einen sehr guten RufSeines neuesten Buches vorgestellt. „Apokalypse im Anthropozän“ wurde im April 2026 auf Japanisch veröffentlicht und war sofort ein Kassenschlager.
Unter dem Titel „Am Ende des Fortschritts. Überleben in den Ruinen des Kapitalismus“ ist das Buch jetzt – nur wenige Monate später – auf Deutsch erschienen, demnächst folgen die englische, französische und italienische Ausgabe. Von seinem Vorgängerbuch „Kapital im Anthropozän“, 2020 auf Japanisch und 2023 unter dem Titel „Systemsturz“ auf Deutsch veröffentlicht, wurden allein in Japan über eine halbe Million Exemplare verkauft, dazu kamen über 15 Übersetzungen.
Für das Wiener Publikum hat Saito eine überraschende Botschaft mitgebracht. „Es ist zu spät, den Planeten zu retten“, sagt er. „Die Zukunft wird schlimmer.“ Das klang vor sechs Jahren in „Systemsturz“ noch ganz anders. Damals plädierte Saito für einen Klima-Kommunismus, der die Idee des Postwachstums verwirklichen sollte. Frei nach dem Motto: Weniger ist mehr, um den Stoffwechsel zwischen Menschheit und Natur wieder in ruhigere Fahrwasser zu führen. Doch die Corona-Krise, die vielen Kriege und die Wirtschaftskrise haben Saito umdenken lassen.
Heute spricht er von einem irreparablen Riss im Stoffwechsel zwischen Mensch und Natur. Die Formulierung hat Saito beim späten Marx gefunden, der sich weit mehr für ökologische Fragen interessiert hat als gemeinhin bekannt. Saito hat die ökologischen Exzerpte und Schriften von Marx ediert und mit „Natur gegen Kapital“ einen viel beachteten Kommentar zum sogenannten ökologischen Marx verfasst, mit dem er auch die Klimabewegung in ihrer Sackgasse zwischen moralisierender Konsumkritik und blindem Aktionismus erreichen wollte.
Noch überraschender ist, was Saito heute als Lösung vorschlägt: einen „dunklen Sozialismus“. Es ist eine Antwort auf die „dunkle Aufklärung“, wie sie von Denkern wie dem Briten Nick Land oder dem Amerikaner Curtis Yarvin propagiert wird und inzwischen mit Elon Musk oder Peter Thiel prominente Anhänger unter den Big-Tech-Milliardären hat. „Die ‚dunkle Aufklärung‘ versteht genau, was heute passiert“, sagt Saito. Die Moderne sei am Ende. Das Dunkle sei das Reale. Und der Postliberalismus sei das Authentische, das die Verlogenheit des Liberalismus – auch in der Spielart eines „progressiven Neoliberalismus“ – entlarvt.
Er zitiert Alexander Karp mit seinem Manifest „The Technological Republic“ . Der Chef des umstrittenen Software-Konzerns Palantir liege völlig richtig damit, dass der heutige Kapitalismus im Westen nur Konsumspielereien wie Social Media, aber keine wirklichen Innovationen mehr hervorbringe, so Saito. Anders als Karp hält er „Patriotic Tech“ jedoch nicht für den Ausweg aus dieser Sackgasse, sondern plädiert für eine andere Überlebensstrategie.
Und anders als viele Linke hält Saito auch die oft beschworene Gefahr eines gesellschaftlichen Zusammenbruchs nicht für ein rechtes Narrativ, sondern für eine realistische Beschreibung des kommenden Unheils. „Was wir gerade erleben, ist nur der Vorgeschmack darauf, was uns noch erwartet“, sagt Saito. Es breche eine Epoche der „permanenten Mangelwirtschaft“ an, mit brutalen Verteilungskämpfen. Es klingt fast wie in den Filmen von „Mad Max“: eine verwüstete Welt, in der abgeschottete und hochgerüstete Enklaven um wenige Ressourcen kämpfen, während drumherum die Barbarei der Bandenherrschaft tobt. Eine Wirklichkeit, die nur noch eine ideologische Parole kennt: Für alle reicht es nicht.
Für den Gegenentwurf – alle oder keiner – will Saito ein Minimalprogramm entwerfen. Es gehe längst nicht mehr um Sozialismus oder Barbarei, sondern um Sozialismus in der Barbarei. Nicht mehr um Emanzipation, sondern ums Überleben. Um das Aufhalten der apokalyptischen Reiter Seuche, Krieg, Hunger und Tod. Entdeckt nun auch die Linke die politische Theologie des Katechon?"

bron; https://www.welt.de/kultur/literarischewelt/plus6a337a37a7834e0047eeda7d/philosoph-kohei-saito-was-wir-gerade-erleben-ist-nur-der-vorgeschmack-darauf-was-uns-noch-erwartet.html?source=puerto-reco-2_ABC-V50.5.B_schlagzeilen

zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=jYAN6wliLxw

donderdag 25 juni 2026

oproep aan blad Der Spiegel en Die Zeit: Ehre den Mutigen.

 


Grave of the 'Unknown German soldier executed by his own for refusing to set fire to a church' in Ostaszewo, Poland (recently restored)


L.S.


Ehre den Mutigen.

Ich bin kein Militärhistoriker, aber als „Betroffener“ weiß ich persönlich sehr wohl, dass es in der Wehrmacht auch Gegenstimmen gab und vereinzelt Offiziere sich weigerten, Befehle der SS zu befolgen, was für sie selbst tödliche Folgen hatte. Die archetypische Geschichte ist nur in Polen monumentalisiert, dargestellt durch ein einfaches Grab im Ort Ostaszewo.¹


Kann diese Gruppe von Offizieren und Soldaten nicht stärker ins Rampenlicht gerückt werden in einem Artikel, dass es vor allem aus dem preußischen Gebiet noch ein Urvertrauen in christlichen Glauben, Tradition und Kultur gab, die noch den Mut hatten, nicht im Sinne der NS-Ideologie zu handeln? Als Ehrung für diese Männer lege ich Ihnen dies vor, um etwas über sie zu veröffentlichen!


Ein Holländer wohnhaft in Schirnding



Dick van den Dool
info@gaialogie.nl

1.https://www.reddit.com/r/europe/comments/1noepdv/grave_of_the_unknown_german_soldier_executed_by/?solution=cd12ab55559fd0b5cd12ab55559fd0b5&js_challenge=1&token=7afd7253fec22262ff1c52b1703fe9ec8e091be5dda94ee6b4f0ba3828bdc8bb&jsc_orig_r=
 

Hoop-Nieuws uit Canada om bomen rechten en Waarde te geven: trees are “our biggest ally” in fighting climate change.”

 



maandag 22 juni 2026

Amabassade van de Maan en een Ruimte criminoloog


Het kan nog even duren, maar vroeg of laat zal de discussie over de exploitatie van de maan losbarsten. De ‘ambassade van de maan’ wil daarom nu vast een tegengeluid ontwikkelen.

Dit artikel is geschreven door

Yarin Eski spreekt vanavond voor de maan. Op gezette tijden neemt hij het podium over voor een korte toespraak. “Jullie noemen me dood, maar je leeft door mijn adem”, houdt hij het publiek in de Space Expo in Noordwijk voor.

De ambassade van de maan is hier neergestreken voor een eerste publieke zitting. De organisatie wil ‘een plek zijn voor de niet-commerciële waarden van de maan in het verhaal van toekomstige maanactiviteiten’. Hoe, dat moet zich nog uitkristalliseren, maar het uiteindelijke doel is om een duidelijke stem in het debat te worden, zoals ook andere organisaties de natuur een stem proberen te geven, neem bijvoorbeeld de ambassade van de Noordzee.

Een groot verschil is de timing, vertelt Eski. “Al die andere ambassades zijn reactief, wij zijn prospectief.” Hij heeft zijn maanpersonage inmiddels afgelegd. Nu is hij weer ‘gewoon’ ruimtecriminoloog, een academicus die zich bezighoudt met wetsovertredingen buiten de atmosfeer. Die specialisatie heeft hem geleerd vooruit te denken. “Toen ik vier jaar terug met ruimtecriminologie begon, werd het niet heel serieus genomen. Nu is dat wel anders. We hebben gezien hoe bijvoorbeeld ruimtevervuiling is toegenomen door de groei van het aantal satellieten.”

Onvermijdelijk

Al is een grootschalige exploitatie van de maan nu niet aan de orde, vergezocht is het allerminst. Grootmachten als de Verenigde Staten en China tonen volop interesse om nu vast een claim te planten. Voor James Carpenter van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA is het zelfs een gegeven dat die exploitatie er vroeg of laat gaat komen. “Het is onvermijdelijk dat het gaat gebeuren”, houdt hij het publiek voor, “maar we kunnen wel een stem krijgen in hoe het gebeurt.”

Net als Antarctica

Sterrenkundige Lucas Ellerbroek ziet ook gaandeweg meer lijn komen in het gesprek dat de ambassadeleden voeren. “We zijn hier niet alleen maar Kumbaya aan het zingen”, zegt hij. Hij trekt de vergelijking met Antarctica. Over dat continent is gaandeweg een consensus gekomen hoe je je daar verantwoordelijk moet gedragen. Maar dat gaat niet vanzelf. “Zet maar stevig in”, vindt hij daarom. “Pretendeer dat je voor de maan kunt spreken, en dan kom je vervolgens op iets redelijks uit.”

Die discussie is wat de komende jaren moet gaan spelen. Dat is nu belangrijker dan de precieze positie die de maan moet gaan kiezen in het geopolitieke spel. Van Heemstra hoopt ook dat het initiatief navolging krijgt en er meer ambassades van de maan worden opgericht. “Je kunt je bij de beweging aansluiten”, sluit ze de avond af. “Ik weet nog niet hoe, maar het kan.”

zaterdag 20 juni 2026

Wat is je favoriete natuurgebied Greenmapper Friend’? De Ik-Mens staat helaas weer eens centraal.....

Wat is je favoriete natuurgebied? Deze RUG-onderzoeker wil dat heel graag weten. ‘Mensen verlangen naar een eenvoudig bestaan’

Dr. Frans Sijtsma, universitair hoofddocent ruimtelijke economie aan de Rijksuniversiteit Groningen wil weten welke natuurgebieden mensen beminnen. Waarom nu juist díé? Wat maakt zo’n gebied mooi? Die informatie is – zo vindt de onderzoeker – minstens zo interessant als precies weten welk bloemetje waar bloeit en welke functie het heeft in het ecosysteem. Je kunt het de ‘zachte’ kant van de ecologie noemen. F

Sijtsma wil weten welke ‘natuurgerelateerde plek’ binnen 2 kilometer van mijn woning, ‘aantrekkelijk, waardevol of belangrijk’ is voor mij. „En ook welke plek binnen 20 kilometer, en nationaal en wereldwijd?”

De antwoorden stemmen Sijtsma vrolijk. „De liefde waarmee jij over zulke plekken praat, dáár hebben we het in beleid dus veel te weinig over.”En laat het nou Sijtsma’s levensdoel zijn om daarin verandering te brengen. Volgens hem gaan natuurdiscussies nu nog te vaak over dat ene obscure uitstervende kevertje of het ingewikkelde stikstofprobleem. Veel minder gaat het over de ‘zachte kant’ van de beleving: welke natuur waarderen we en welke betekenis geven we eraan?
Terwijl die informatie juist mooie kansen biedt om meer draagvlak voor keuzes te krijgen. Organisaties kunnen een gebied democratisch met meer betrokkenheid besturen en inrichten. Als je weet wie van een gebied houdt, kun je die personen laten meedenken over beslissingen die moeten gebeuren. Je kunt ze zelfs vragen om een financiële bijdrage.
Universitair hoofddocent Sijtsma heeft zijn carrière aan de Rijksuniversiteit aan deze vorm van citizen science gewijd. Sinds deze maand doet hij dat dankzij een speciale ‘Unesco-leerstoel’. Er zijn al 15.000 mensen uit 7 landen die hun favoriete natuur hebben doorgegeven aan Sijtsma en zijn onderzoeksteam. Het gaat om subjectieve ervaringen. Je mag zowel een oerwoud als een stadspark invullen. Het doel is om uiteindelijk 125.000 mensen te bevragen uit 50 verschillende landen.
Op de website ‘Greenmapper’ worden die antwoorden gebundeld. Als ik mijn antwoorden aan Sijtsma in Greenmapper zet, word ik automatisch een ‘Greenmapper Friend’.
Bron; DVHN, 19 juni 2026