Gaia-Zoom: Mannelijke Vuur Ver-Dramatisering

Welkom Zondagavond: de 202-ste Gaia Ontmoeting via Zoom Zondag 26 juli 2026 (20.00 -21.30 uur) J360x270-16189.jpg Thema Mannelijke Vuur Ver-Dramatisering De Natuur met haar vele Subtiliteiten kent haar eigen dynamiek van opgaan en vergaan en de mens beweegt steeds mee en soms geeft het een voorzet. Wat voor de één een drama is komt het andere in een winnaars driehoek. Maar wat doet al dat Vuur met de subtiliteiten? Deze keer wil ik wat dieper ingaan op het transformerende Vuur en de drama-driehoek en de onderliggende archetypen, en de Winnaars-driehoek. Fenomenen die je ook aantreft in de subtiliteiten. Weer aandacht voor vragen, oefeningen en het Onverwachte. Om even uit de oververhitting te komen bij het Wezenlijke....

Aarde-Elementalen in Eger/Cheb vinden een nieuwe heimat in de Ruimte

 

Vandaag waren we op bezoek aan de Boheemse stad Eger (Cheb) en had ik deze bijzondere ervaring. Zittend op een terras aan het mooie middeleeuwse stadsplein kwam de vraag op : kijk eens in de aarde? Ik nam subtiel waar dat daar de Oer-Godin zit omgeven door Tegenkrachten met bovenin haar een klein Lichtveld. Dat Etherisch geladen veld zat in de vroege Middeleeuwen aan de stads oppervlakte, toen dit gebied een groot Slavisch heiligdom was. De daarin levende Lichtaarde-elementalen (de opbouwende krachten) zijn later verdreven naar de onder-Aarde waar de Grote Godin nog steeds leeft boven een rijk Lichtveld gevoed vanuit het Aarde-Centrum. Deze Licht-elementalen leefde voor een kwart van Aarde-Licht maar voor driekwart van de Eer-Lichtkracht van de mensen. De Slavische priesteressen waren hun hoeders: de Vrouwen eerden ons en dat deed goed. Ze voeden ons en gaven ruimte. We willen dat weer! Je zou kunnen zeggen een wederzijdse afhankelijkheids gebeuren ook wel een symbiotisch relatie. De ene kon niet zonder de ander. Mijn metgezellin N. ging van deze zuivere trilling sfeer in haar hart ‚zingen‘, een subtiel geluid gevend dat vervolgens in druppel opsteeg naar boven.

Het centrale stadsplein van Eger (Cheb) – tegenwoordig bekend als Náměstí Krále Jiřího z Poděbrad – is ruim 900 jaar oud. De eerste fundamenten voor de marktplaats werden gelegd aan het begin van de 12e eeuw. Nadat er rond het jaar 1125 een stenen burcht werd gebouwd, ontstond in de directe beschutting daarvan een permanente marktgemeenschap. Dit vormde de directe basis voor het huidige, langgerekte stadsplein. Verstoring door Frankische indringing Toen de RK religie met de invasies door Karel de Grote hier in de 9e eeuw kwam werd het heiligdom verstoord en de Eercultuur verdrongen en de subtiele oppervlakte sferen verdreven en zoals zo vaak gebeurde, ging het de Aarde in, naar de nederwerelden. (zie noot 1) Hoe verder? Maar wat nu te doen? Ik kan ze nu niet blijvend eren en in de stad heeft daarvoor een te klein menselijk bewustzijnsveld? Dus ik geef het door aan de Grote Natuur. Plots zie ik de belevendigde sfeer opstijgen naar boven, de Ruimte in waar het een nieuw onderkomen gaat krijgen. N. was van slag dat deze sfeer een andere plek kreeg. Ze wilde het graag hier blijven ontmoeten, maar helaas daar is geen ering meer. Haar verdriet kwam ook voort uit het gegeven dat ze hen vergeten heeft, een taak verzaagt hebbend. Een oude nostalgie naar een sfeer samenwerking, die er nu niet meer is in deze middensfeer. Het Aarde-Licht wordt hier niet meer geeerd en Het zegt me: laat het voor andere tijden. Vervolg vraag Later komt een tweede vraag op: wat te doen met deze werkelijkheid? Ik antwoord: dit is een gestolen stad, waar de mensen uit zijn gestuurd.(zie noot 2) Ik eer deze voormalige Rijksstad met haar geparkeerde oude sferen. Laat het Bewustzijn van toen deze stad weer verder moge laten bloeien en de mensen meenemen op hun reis. Een gezegende toekomst gewenst. Ik realiseer me dat deze stad nu geen uiterlijke spirituele taak heeft, zoals eens voor de christianisering het een Eerplek was (80%). Nu maar 10% ering maar over 20 jaar weer 70%. Wat komt er dan op ons af? Noten. 1.De veldtochten tegen de Slaven (Wenden) De veldtochten tegen de heidense Slaven (in historische bronnen vaak de 'Wenden' genoemd) speelden zich deels af onder Karel de Grote begin van de 9e eeuw (de jaren 800 tot 814, maar bereikten hun gewelddadige hoogtepunt pas eeuwen later (in de 12e eeuw) tijdens de zogenaamde Wendische Kruistocht (1147): -Vernietiging van heidense heiligdommen: Slaven hadden grote, prachtig versierde houten tempels en heilige bossen waar zij hun goden (zoals Svantovit) aanbaden. Christelijke legers hebben deze tempels systematisch geplunderd, priesters verdreven en de enorme godenbeelden in het openbaar in stukken gehakt of verbrand om te bewijzen dat de heidense goden machteloos waren. -Vervolging van dienaren: De heidense tempelpriesters (de dienaren van de goden) verloren hun status, werden verdreven, gevangengenomen of gedood als zij zich bleven verzetten tegen de nieuwe christelijke orde. -Plunderingen en hongersnood: De tactiek tegen de Slaven bestond vaak uit de 'verschroeide aarde'-tactiek. Christelijke ridders brandden dorpen plat, vernietigden de oogst en slachtten het vee af om de bevolking door honger tot overgave en bekering te dwingen. 2.Naoorlogse deportatie Na de Tweede Wereldoorlog werd vrijwel 90% tot 95% van de oorspronkelijke bevolking van Eger (de historische Duitse naam voor de Tsjechische stad Cheb) uit de stad verdreven door de Tsechen. De stad Eger/Cheb was een nagenoeg volledig Duitse stad. Volgens historische gegevens en volkstellingen was ruim 95% van de inwoners Duitstalig (Sudetenduitsers) De verdrijving (1945–1947) Op basis van de Benes-decreten en de afspraken van de Conferentie van Potsdam werd de Duitse bevolking na de capitulatie van nazi-Duitsland gedwongen onteigend en massaal gedeporteerd naar Duitsland (hoofdzakelijk Beieren). Slechts een heel klein percentage van de Duitse bevolking (geschat op 5% tot 10% in de regio) mocht blijven. Dit betrof hoofdzakelijk bewezen antifascisten, onmisbare geschoolde arbeiders voor de lokale industrie of personen uit gemengde gezinnen. De herbevolking van Eger (vanaf toen officieel Cheb genoemd) en de rest van het Sudetenland was een enorme, gecoördineerde migratie-operatie van de Tsjechoslowaakse overheid. Omdat de oorspronkelijke bewoners vrijwel allemaal waren verdreven, werd de stad gevuld met een zeer diverse en multiculturele mix van nieuwe inwoners. Omdat deze groepen uit alle windstreken kwamen en geen historische band hadden met de stad, ontstond er in Cheb een compleet nieuwe, ontwortelde samenleving. Dit leidde in de eerste decennia na de oorlog tot sociale uitdagingen, aangezien de nieuwe bewoners de lokale tradities niet kenden en veel historische (Duitse) gebouwen en kerken in de regio verwaarloosd raakten. Deze ontheemde stad voelt nog steeds ontheemd.

De eerlijke 17e eeuwse Groninger stadsbouwmeester die door de stedelijke elite ter dood werd gebracht na een gilde opstand.

 

Gerrit Harmens Warendorp was in de 17e eeuw in de stad Groningen bontwerker en hield zich bezig met het verwerken van bont en pels tot kledingstukken. Bontwerkers maakten kleding, kragen en voeringen van dierenvellen (zoals marter, hermelijn, nerts of bever). In de koude 17e-eeuwse winters was dit geen overbodige luxe, maar vooral een statussymbool. Het ironische is dat Gerrit zijn geld verdiende met het maken van luxe kleding voor de exacte 'elite' waartegen hij later politiek in opstand kwam. Het bontwerkersgilde was in Groningen een gerespecteerd en welvarend gilde. 

 

Stadsbouwmeester 

Omdat Gerrit een succesvolle ambachtsman was, had hij binnen dit gilde veel aanzien, wat de basis legde voor zijn leiderschapsrol als Gilde-bouwmeester (Stadsbouwmeester), een politieke en bestuurlijke functie binnen de gilden. Een gilde-bouwmeester was destijds verantwoordelijk voor het onderhoud van de openbare en stedelijke bouwwerken van de stad én hij trad op als de officiële woordvoerder en belangenbehartiger van de gilden bij het stadsbestuur. De gilde-bouwmeesters vormden een klein, officieel bestuurscollege dat altijd uit twee personen bestond. De 18 grote burgergilden van de stad Groningen kozen gezamenlijk twee personen die hen moesten vertegenwoordigen. Deze twee bouwmeesters hadden een aantal belangrijke taken: 

 -Woordvoerders: Zij waren de directe tussenpersonen en onderhandelaars tussen alle gilden en de rijke burgemeesters van het stadsbestuur. 

 - Eigen rechtbank: Samen vormden zij een kleine rechtbank (rechtscollege). Als er ruzie was tussen twee verschillende gilden, of tussen leden binnen één gilde, spraken deze twee bouwmeesters het recht uit. 

 Gerrit Harmens Warendorp was dus door alle ambachtslieden van de stad gekozen als een van de twee allerhoogste gilde-leiders. Omdat het een duo-functie was, leidde hij het verzet niet in zijn eentje. In de periode 1650-1662 was Groningen druk bezig met het moderniseren en onderhouden van de grote stadswallen, grachten en stadspoorten (zoals de voormalige Oosterpoort en Herepoort) ter verdediging van de stad. De gilde-bouwmeesters controleerden of dit werk goed werd uitgevoerd en of er niet met belastinggeld werd gesmeten door de corrupte burgemeesters. Ook het onderhoud aan openbare gildehuizen en markten, waaronder de Grote Markt (waar het Wijnhuis en het toenmalige raadhuis stonden), viel onder de politieke controle en het toeziend oog van de gilde-bouwmeesters. Juist omdat Gerrit als gilde-bouwmeester letterlijk bovenop de stadsfinanciën en de bouwprojecten zat, zag hij van dichtbij hoe de kleine groep rijke families zichzelf verrijkte. Dit gaf hem de kennis en de motivatie om de gilden aan te voeren in hun strijd voor eerlijker bestuur. 

• Oproer

 Er heerste in de jaren 1660 enorme politieke spanning in Groningen. De gilden (organisaties van ambachtslieden) waren woedend op de kleine groep rijke families (de oligarchie of 'elite') die het stadsbestuur in handen had en aan vriendjespolitiek deed. Dit liep uit op een grote opstand (het gildenoproer), waarbij huizen van burgemeesters werden geplunderd en leeggetrokken. De burgemeester Gerhard ten Berge en de familie Coenders in de 17e eeuw misschien wel de machtigste en rijkste familie van de stad Groningen. Warendorp werd door het stadsbestuur gezien als een van de absolute aanvoerders van deze opstand. 

Geen vlucht en ter dood veroordeling 

Na het neerslaan van de opstand vluchtten veel gildeleiders. Mede-opstandeling Johan Schulenborgh (een senaatslid dat de gilden steunde) wist de stad op tijd te ontvluchten en ontsnapte zo aan zijn straf. Warendorp bleef en werd gevangengenomen en door de rechtbank (de Hoge Justitiekamer) ter dood veroordeeld. In de rechtbank probeerde hij logischerwijs zijn eigen hachje te redden. Hij beweerde dat hij juist probeerde de vrede te bewaren en dat getuigen tegen hem logen. Dat getuigen hun verklaring introkken, kwam destijds vaker voor onder zware druk of angst voor wraak van de gilden. De elite dacht daar heel anders over; zij zagen hem als een gevaarlijke oproerkraaier die de orde in de stad omver wilde werpen. Warendorp pleegde naar de wetten van die tijd "hoogverraad" en opstoking tegen het wettige gezag (wat hem destijds een zware crimineel maakte). Maar het motief van het stadsbestuur om hem zo hard aan te pakken en de doodstraf te geven, was inderdaad pure machtsbehoud en angst om hun eigen rijkdom en posities te verliezen aan de opstandige burgerij. Op 16 januari 1663 is deze 33 jarige ambachtsman in het openbaar onthoofd op de Grote Markt. Hij liet een vrouw Grietje Luitjes en drie kinderen alleen achter, Grietje, Gerrit en Geertruda en als familie van een veroordeelde zal het geen rooskleurige toekomst hebben gehad. 

 Vervolg

 Het stadsbestuur was na het oproer zo geschrokken van de politieke macht en de opstandigheid van deze gilde-bouwmeesters, dat ze direct na de executie van Warendorp hebben ingegrepen. In het rampjaar 1663 heeft de Groningse elite de functie van gilde-bouwmeester dan ook volledig afgeschaft. Ze wilden hiermee voorkomen dat de gilden ooit nog zo'n machtig politiek blok tegenover het stadsbestuur konden vormen. Het valt veel historici op dat er in Groningen of standbeeld voor hem te vinden is. Dit komt omdat de rijke elite (die na 1663 nog eeuwenlang de baas bleef in de stad) hem in de officiële geschiedenisboekjes altijd heeft afgeschilderd als een gevaarlijke oproerkraaier en crimineel, in plaats van een volksheld die opkwam voor de rechten van de gewone burger. Alleen een portret schildering herinnert nog aan deze nobele ambachstman die te zien is in het Groninger museum.

Vernietigende Mens Krachten

Je hebt: 1. eerst het Ene, het Scheppende principe, het Paradijs 2. Dan de opbouwende Kracht van de Mens met de verwerkende/afbrekende kracht. (elementale en elementare wezens krachten) De val uit het Paradijs. 3. En dan de neerwaardse vernietigende Kracht in de mens, de persoonlijkheid, de Duisternis, door mensen bewerkt en onderhouden. Die niet verlost willen worden maar kunnen wel, maar willen niet. Gevoed door aandere bronnen en zaaien vooral verwarring en vernietiging. (bron:Dick de Court) Overal weerklonk Mani’s leer dat er twee principe’s (of ‘wortels\ of ‘koninkrijken’ of ‘steden’ of ‘bomen’) en drie ‘tijden’ zijn: de tijd voor de vermenging en de strijd, toen de twee rijken van licht en duisternis nog gescheiden waren; de tijd van de vermenging als de huidige wereldtijd waarin wij leven; en de toekomende tijd waarin de twee rijken opnieuw en dan definitief gescheiden zullen zijn. Naast haar essentie is deze verlossingsleer typisch gnostisch: de Nous (de openbaring uit de hemelse wereld) redt de Psyche (de goddelijke lichtvonk in de mens) uit de Hyle (de slechte materie). De Keulse Mani-Codex Gillis Quispel, Johannes van Oort, 2005

Het rechtsomgaande Godinnen Rad in een kerk in Groningen

De drie kleuren van de drievoudige Godin: de maagd, de Witte Godin, de vruchtbare rode Godin en de oude wijze vrouwe, de Zwarte Godin. Met totaal 36 vakken in de omcirceling -de Eenheid, God- dat getal 9 gesommeerd geeft: 3..6...9. In het binnenveld zelf zijn totaal 12 vakken: 9 + 3 =12. Drie als uitdrukking van de heilige Drie-Eenheid. Zo georienteerd op de kerkmuurwand (vrouwelijk) en aangebracht bij de 1e wijding van de kerk door de bisschop.

Gai-Zoom zondagavond:

Welkom Zondagavond: de 201-ste Gaia Ontmoeting via Zoom Zondag 12 juli 2026 (20.00 -21.30 uur) Kijk diep in de natuur, en dan zul je alles beter begrijpen. Albert Einstein Het kwaad komt voort uit een tekort aan bewustzijn. Boeddha Thema: Gewoon het spel van Subtiele Tegenkrachten In mensen in deze werkelijkheid heb je het ENE met haar vele uitdrukkingen in de dualiteit, materie, ruimte (emotie), tijd (denken), ik/IK kracht, schaduw (persoonlijk/karma) en vooral Tegenkrachten. Wat zijn dat Tegenkrachten en hoe daar mee (niet) om te gaan in dit Bewustzijnstijdperk van Ecocide? Een onderzoekavond naar het Wel en Wee in dit Levens-spel en wat kan een opgave zijn in de Gaialogie? heb je belangstelling: neem contact op.

om over na te denken....

 

hogeropgeleiden creëren vooral banen voor zichzelf

oud-minister Jo Ritzen  komt met pijnlijke analyse

De inmiddels 80-jarige Ritzen was minister van Onderwijs in twee kabinetten, Lubbers III en Kok I. Afgelopen week verschenen zijn memoires, waarin hij rekenschap aflegt: Optimisme als opdracht. En Ritzen is niet mild voor zichzelf en zijn generatie.

„Wanneer je bent opgegroeid na de oorlog in een tijd dat alles alleen maar beter werd, ga je vanzelf geloven in de maakbaarheid van de samenleving”, zei hij bij de boekpresentatie. „Politici en bestuurders namen de houding aan: als je maar een goed idee hebt, komen dingen vanzelf goed.”

Hogeropgeleiden, zo doceert Ritzen, ‘creëren hun eigen banen’. Herkenbaar. Iedereen ziet de alsmaar uitdijende laag van managers en coördinatoren met hun vergadercultuur en leiderschapscursussen. En de collega’s die het werk moeten uitvoeren, hebben minder zeggenschap over hun eigen werk en verdienen minder.

Bron: AD, 4 juli 2026

20ste Jahrzehnte Freimauer Gold Schatz in Bayern gefunden

 Kinder finden geheimnisvollen Goldschatz im Wald. Was die Freimaurer damit zu tun haben

Der Fund Ort im Wald von Johannesberg, wo die Kinder den Goldschatz ausgruben

Foto: Polizei

Bild, 04.07.2026 

Aschaffenburg (Bayern) – Eine alte Plastiktüte mit schwerem Inhalt weckte die Neugierde einer ganzen Familie. Die drei Geschwister (7–10) waren mit ihren Eltern am Wochenende im Wald spazieren. Die Stelle war ihnen vertraut, weil sie werktags dort den Waldkindergarten besuchen. Sie spielten Schatzsuche. Aus dem Spiel wurde ein echtes Abenteuer.

In der Tüte war eine zweite Plastiktüte, darin ein Glas mit Schraubdeckel, in dem vor Jahrzehnten Diät-Obst verkauft wurde. Und darin: 60 Ringe und Schmuckstücke aus Gold, größtenteils aus hochwertiger 585er Legierung (14 Karat).

Dieser Ring zeigt offenbar ein Rad und einen Schlüssel. Das Rad wird in der Philosophie oft als Rad des Lebens gesehen, der Schlüssel steht für verborgenes Wissen  Foto: Polizei Bayern

Eine Schmuckgutachterin aus Baden-Baden (Baden-Württemberg) hat sich für BILD die Polizeifotos angeschaut und kommt zu einer vorsichtigen Schätzung. Manijeh Steiner zu BILD: „Es dürfte sich bei allen Stücken um ein Gewicht von 220 bis 280 Gramm handeln. Der reine Materialwert läge, wenn alle Stücke aus 585er Gold wären, in einem Bereich von 10.000 bis 20.000 Euro.“

Auch mit einer Freimaurerloge hat die Kripo Kontakt aufgenommen. Einige Schmuckstücke tragen eindeutige Symbolik der als Geheimbund geltenden Bruderschaft. Ein Ring zeigt das bekannteste Symbol, Winkel und Zirkel. Die Werkzeuge stehen, je nach Lehrart, für die vier Elemente – oder Aufrichtigkeit und Erkenntnis. Der Buchstabe „G“ für Gott oder die von Freimaurern verehrte Geometrie.

Winkel und Zirkel auf diesem Ring sind das Erkennungszeichen der Freimaurer. Der Buchstabe „G“ steht, je nach Lehrart, für „Gott“ oder „Geometrie“, die den Freimaurern heilig ist Foto: Polizei Bayern

„Nach unseren Erkenntnissen hat auch eine Kugel, die an einer Kette befestigt ist, freimaurerischen Hintergrund“, sagt Rosenberger. Neben dem Logen-Schmuck lagen in dem Glas auch gravierte Eheringe, der älteste von 1921, der jüngste von 1955.

„Meine erste Vermutung war, dass ein Bruder in der Nazizeit seinen Schmuck, vor allem mit der Freimaurer-Symbolik, versteckt hat und starb, ohne je sein Geheimnis geteilt zu haben“, sagt ein Freimaurer, der namentlich nicht genannt werden will. „Die Freimaurerei war unter den Nazis verboten. Dass der Schmuck auch aus den 50ern stammt, ist dabei aber ein weiteres Rätsel.“

Auch diese „Weltkugel“ soll nach den Ermittlungen der Polizei einen freimaurerischen Hintergrund haben Foto: Polizei Bayern

Meer info: 

Meer dan 60 gouden ringen en andere sieraden (zoals armbanden en halskettingen).

Ongeveer 15 ringen hebben een gravure. Het gaat vooral om trouwringen met trouwdata en initialen.

De oudste gravure komt uit 1921 en de jongste uit 1955.

Er zijn specifieke namen in het sieraad te vinden, waaronder de vrouwnaam "Margitta" op een halsketting, en namen als "Anna" en "Fred" in de ringen. 

de Rembrand van het Noorden, Henk Helmantel, exposeert in zijn klooster, oude incarnaties in Oud Friesland en de relaties met Emo en hendrik

Henk Helmantel, wie is hij en wie was hij en waarom woont hij daar in Westeremden en wat is de relatie met zijn broer  Emo en de bouwmeester hendrik....

Tentoonstelling van werken Helmantel in klooster Ter Apel

"De gevierde kunstenaar Henk Helmantel (81) adoreert kloosters en kerken. Het klooster in Ter Apel heeft altijd een speciaal plekje in zijn hart gehad. Het is één van de drie plekken die voor hem als thuis voelen, vertelt hij.

Hij weet het nog goed. Als jongen van tien hing hij aan de lippen van zijn schoolmeester, meneer Velema. Toen die vertelde over het klooster in Ter Apel: „Had ik oren op steeltjes.”Als hij een jaar of vijftien is, stapt hij in Westeremden op de brommer en rijdt naar Ter Apel. Het is een rit van zo’n twee uur. „Wat een plek en wat een gebouw! Ik herinner mij nog de reuk van de kalk.” Hij laat zich uren bevangen door het eeuwenoude bouwwerk met haar dikke muren, hoge vensters en dwaalt door het omringende bos.

Tijdens zijn opleiding aan de Academie Minerva komt hij vaak voor inspiratie en oefening naar het klooster. Hij ontdekt naar eigen zeggen de schoonheid van de kerkelijke bouwkunst. In dit Kruisherenklooster voelt hij de kracht van de eenvoud: er is geen afleiding of opsmuk. „Dan ging ik buiten tegen een oude eik zitten, en maar tekenen.”

De moderne aanbouw uit 2002 komt pas decennia later. Die stelt hem teleur. Hij had het liever in namaak-historie gezien. ’Misschien is dat wel verlakkerij, maar dat was wel passend geweest’, vertelt hij meer dan twintig jaar na de bouw aan de huidige directeur van het museum, Marjan Brouwer.

Hij exposeerde drie keer eerder in het museum. Twee van zijn werken hangen permanent in het klooster en er staat ook een middeleeuwse zetel die het klooster in bruikleen heeft (die is te oud om nog op te kunnen zitten). Maar zijn kunst mocht van hem nooit in het nieuwbouwdeel hangen. Tot nu.

Het museum koos ervoor om in de westvleugel, het nieuwe deel, stillevens op te hangen. Het zijn objecten zoals de laatste bewoners van het kloostergebouw, de voormalig prior Johannes Emmen en zijn vrouw en dochter, gebruikt zouden kunnen hebben in de zeventiende eeuw.Even later vertelt Helmantel aan geïnteresseerd publiek dat hij inderdaad geen liefhebber is van de westvleugel. „Maar de manier waarop jullie het hebben gedaan, heel mooi.” Complimenteert hij het personeel en de vrijwilligers. Helmantel grapt: „De nieuwbouw is er enorm van opgeknapt.”

Helmantels werken van eeuwenoude kerkgebouwen hangen juist tegen de oude muren van het kruisherenklooster. Kijkend vanaf de kloostergang biedt het fotorealistische werk, hangend aan de kloostermoppen, haast een doorkijkje naar andere kerkgebouwen: het klooster in Ter Apel als kijkdoos door Europa.

Helmantel bezocht meer dan honderd kloosters en kerken op het continent, vertelt hij. Bij sommige was de bouwkunst boven zijn verwachting, bij andere stelde die juist teleur. Hij ging niet op zoek naar de pracht en praal, maar juist naar de stille plekjes. „Die stiltes, de kleine hoekjes waar je nog een gebed kunt doen. Niet dat kathedrale, ik hou meer van de eenvoud dan de pronk.”Hoewel zijn werk zeer realistisch is, is het niet de realiteit, benadrukt hij. „Ik snap dat het gezegd wordt dat de schilderijen fotorealistisch lijken, maar het zijn geen foto’s. Kijkend naar de ruimte, moet je soms dingen naar je hand zetten.” Een meubelstuk aan de kant, een pilaar net wat opschuiven. Of misschien juist wat meer of minder lichtval dan in het echt. Helmantel vat het samen als: „Ik ben weleens aan het verbouwen in de kerk.”

Expositie. De expositie bestaat uit 22 grotere en kleinere schilderijen, wisselend tussen kerk- en kloosterinterieurs en stillevens. Daarnaast toont Museum Klooster Ter Apel tien heiligbeelden uit de kerkelijke verzameling die Henk Helmantel samen met zijn vrouw Babs heeft verworven.De tentoonstelling loopt tot 14 maart 2027. Het museum is geopend elke dinsdag tot en met zondag van 11.00 uur tot 17.00 uur. In juli en augustus is het klooster ook op maandag open."

bron: https://www.dvhn.nl/regio/groningen/waarom-de-nieuwe-expositie-van-henk-helmantel-in-museum-klooster-ter-apel-zo-bijzonder-is-ik-herinner-mij-nog-de-reuk-van-de-kalk/157898641.html

EN: 

Prior incarnatie Helmatel

Mijn visie is dat hij Johannes Emmen incarnatie is, die van 1584 tot 1603 de zevende en allerlaatste prior van dit klooster was en een opvallende rol heeft gespeeld in de geschiedenis van Groningen? Toen de protestanten het gebied veroverden en de Reformatie een feit werd, hield het katholieke klooster op te bestaan. De Staten Generaal gaven Emmen in 1603 toestemming om te trouwen. In 1604 stapte hij officieel over naar het protestantse geloof en werd hij de allereerste dominee (predikant) van de kloosterkerk ter Apel.

Relatie met Ado en Emo

En daar is nog meer over hem te vertellen want hij woont niet voor niets op de oude weem/pastorieplek in Westeremden. De broer van Emo van Wittewierum, Addo.

Samen met Emo trok hij rond het jaar 1200 naar het buitenland om te studeren aan de universiteiten van Parijs, Orléans en Oxford. Ze verdienden daar hun geld door dikke studieboeken met de hand over te schrijven. Historici hebben over hun samenwerking de volgende feiten vastgelegd

-De praktische broer: Emo vond sterrenkunde en rekenen heel interessant. Addo was praktischer ingesteld en vertelde zijn broer dat hij daar "geen droog brood" mee kon verdienen. Hij gaf Emo het advies om over te stappen naar (kerkelijk) recht, wat beter was voor zijn carrière. Addo staat in de geschiedenisboeken bekend als de verstandige, zakelijke oudere broer. Terwijl Emo een dromerige wetenschapper was die graag naar de sterren keek, hield Addo de realiteit in het oog. Zonder het praktische advies van Addo om rechten te gaan studeren, was Emo waarschijnlijk nooit zo'n invloedrijke abt en jurist geworden

-Zijn latere werk: Na hun grote studiereis keurden de broers terug naar Groningen. Addo werd toen pastoor in Westeremden en was de formele baas van de parochie. Toen Emo na hun gezamenlijke studiereis met hem meeging, stichtte Emo onder Addo's hoede de parochieschool van Westeremden. Dit was de allereerste dorpsschool van Noord-Nederland, voordat hij zelf pastoor in Huizinge en later de beroemde abt van het klooster Bloemhof in Wittewierum werd.

-Net als Emo stamde Addo waarschijnlijk af van een rijk en machtig Gronings hoofdelingen- of adellijk geslacht uit de streek Fivelingo. Alleen rijke families konden het zich in die tijd veroorloven om twee zonen tegelijk naar topuniversiteiten in Parijs en Oxford te sturen.- Emo sporen zijn vandaag de dag nog steeds te vinden: de Abt Emmoschool  in Westeremden is vernoemd naar de school die Emo destijds oprichtte bij de kerk van zijn broer Addo. En Addo woont weer terug op zijn oude prie

Emo, eerste abt van Wittewierum. De schrijver wordt genoemd in de eerste zin van het naschrift van Menko (de schrijver van het eerste vervolg) bij de kroniek: Cronica ista cum moralibus opusculis, que ad ingenium exacuendum, vitam ac mores informandos inseruntur usque ad locum istum conscripsit magister Emo, primus abbas et fundator Floridi Orti. Emo werd c.1175 geboren in de Groninger Ommelanden (Fivelingo?). Hij studeerde, te zamen met zijn broer Addo, te Parijs, Orléans en Oxford. Te Oxford vooral heeft Emo zijn kennis van het canoniek recht opgedaan. Teruggekeerd in zijn geboortestreek werd hij hoofd van een school te Westeremden. Na enige tijd werd hij pastoor te Huizinge en verkreeg hij de geestelijke wijdingen. Omstreeks 1209 trad Emo in in het door Emo van Romerswerf gestichte klooster bij Holwierde, waarvan hij de leiding kreeg. Het klooster werd opgenomen in de premonstratenzer orde. Na enige jaren trokken de monniken naar een nieuw kloostergebouw te Wittewierum, Bloemhof geheten. Emo is daar in 1237 gestorven.

Ynskje Penning-van Staalduinen deed vier jaar onderzoek naar abt Emo en schreef de historische roman: Emo’s Labyrint. Zij is tevens beeldhouwer en maakte in 2024 het beeld van abt Emo dat in december 2024 werd onthuld. De oude onvervulde geliefde van Emo, die hem op meesterlijke wijze uitbeelde en de beeltenis gelijkt sprekend op de huidige incarnatie van Emo!

Herbouw van zijn eigen 13e eeuwse stenen pastorie

De bekende Groningse kunstschilder Henk Helmantel heeft tussen 1974 en 1981 de historische pastorieboerderij De Weem in Westeremden op spectaculaire wijze herbouwd op de oorspronkelijke middeleeuwse fundamenten. Een 'weem' is de Oudgroningse naam voor een pastorieboerderij, precies de plek waar de middeleeuwse pastoor Addo (de broer van Emo) rond het jaar 1200 heeft gewoond en gewerkt. 

De oorspronkelijke middeleeuwse weem stamde uit de 13e eeuw, maar werd in 1913 afgebroken. In 1914 werd er een moderne directievilla voor de dominee neergezet. Toen Henk Helmantel deze villa in 1967 kocht, ging hij in de tuin spitten. Tot zijn grote verrassing stuitte hij op de eeuwenoude, dikke funderingen van de originele middeleeuwse pastorie. Dit bracht hem op het gedurfde idee om de geschiedenis tot leven te wekken en de oude weem in zijn oorspronkelijke glorie te herstellen.

Vandaag de dag geldt De Weem als het mooiste voorbeeld in Nederland van hoe een middeleeuwse plattelandspastorie eruit heeft gezien. Het gebouw heeft nu verschillende functies.

- Woon- en werkplek: Helmantel woont hier met zijn vrouw Babs en heeft er zijn schildersatelier.

-Het Museum: Sinds 1985 is de grote boerenschuur ingericht als Museum Helmantel. Duizenden bezoekers komen hier jaarlijks kijken naar zijn beroemde, fotorealistische stillevens en schilderijen van oude kerkinterieurs.

-De Tuin: Rondom het gebouw ligt een prachtige, historische tuin vol met zogeheten stinzenplanten (eeuwenoude, beschermde bloemsoorten die vroeger vaak bij burchten en kloosters werden geplant).

Het gebouw staat op de wierde, direct tegenover de middeleeuwse Andreaskerk, waardoor dit unieke stukje geschiedenis van Addo en Emo weer helemaal compleet oogt.

Drie waarvan twee een bevriende relatie hebben.

En beide broers leven nog in de 21ste eeuw alleen hebben ze elkaar nog niet in levende lijve ontmoet! En schrijver dezes kent beide broers van toen, de ene is 81 en de ander wordt  in juli ook 81- en was in die 13e eeuw  'Hendrik de bouwmeester'. Ik kende Emo goed die woonde op de borg in Leens, waar ik naast geboren was.  Daar is veel over te vertellen over deze Hendrik en zijn pad in het Groningse landschap van kerken en kloosterbouw! 

Het kan eeuwig verkeren met sterke oude tijds bindingen met plek, gebied, beroep en oude bekenden! Een voorbeeldige tijd toe en nu...

Sinicization van Tibet blijft maar doorgaan om de oude culturen weg te v e/agen.

In China is op 1 juli 2026 de nieuwe "Wet ter bevordering van etnische eenheid en vooruitgang" van kracht geworden. Hoewel de naam positief klinkt, is er internationaal grote bezorgdheid. Critici, mensenrechtenorganisaties en de Verenigde Naties zien het als een manier om minderheidsgroepen (zoals Tibetanen, Oeigoeren en Mongolen) hardhandig te dwingen zich aan te passen aan de Chinese cultuur. 

De wet verandert eerdere politieke plannen van president Xi Jinping in strenge, landelijke wetgeving. Dit is wat er precies aan de hand is: 

1. Verplichte taalwisseling in het onderwijs

De wet verplicht scholen en overheidsinstanties in minderheidsregio's om het Standaardmandarijn (de officiële Chinese taal) als hoofdtaal te gebruiken. Lokale talen, zoals het Tibetaans of Oeigoers, worden hierdoor grotendeels uit het dagelijks leven en het onderwijs verdrongen. 

2. "Sinicificatie" van religie

Sinicificatie betekent "het Chinees maken". De overheid eist dat religies (zoals de islam in Xinjiang en het boeddhisme in Tibet) hun gebruiken, gebouwen en leer aanpassen aan de cultuur van de Han-meerderheid én aan de idealen van de Communistische Partij. Geloof moet in het teken staan van loyaliteit aan de staat. 

3. Sociale controle in gezinnen

De wet gaat heel ver en bemoeit zich zelfs met de opvoeding. Ouders en voogden zijn wettelijk verplicht om hun kinderen normen en waarden bij te brengen die "pro-staat" zijn. Ideeën of tradities die volgens de overheid de "eenheid schaden", zijn thuis verboden. Ook moedigt de wet burgers aan om buren of familieleden aan te geven als zij zich hier niet aan houden. 

4. Vervolging tot over de grens (Transnationale repressie)

Een opvallend en omstreden onderdeel is Artikel 63. China stelt dat deze wet ook geldt voor mensen en organisaties buiten China. Als een activist, onderzoeker of geëmigreerde minderheid in het buitenland kritiek uit op het minderhedenbeleid, kan China diegene volgens deze wet strafrechtelijk vervolgen. Dit zorgt voor veel angst bij critici wereldwijd, omdat hun familieleden in China hierdoor gevaar lopen.