Zwarte Priesteressen in ter Apel

onderwerpen: ter Apel onderzoek op zondag 25 october 2026

 Priesteressen sferen in de ondergrond met verbinding met Middenwereld

-verschillende rijken bij twee open weilanden bij klooster en een veld zuidelijk bij nieuw gegraven Ruiten A

.getinte vrouwen van Oude volk

priesteressen va het Oude Volk: wij willen omhoog en bevrijd worden. Ze hebben ons betoverd, weggestuurd. Dat nieuwe volk dat met dieren kwam (koeien) en ons gebied bezetten. Wij konden ons niet weren. Dit was Vrouwen land. Zij vestigden zich bij ons heiligdom, onze Maan. Wij willen door naar de sterren…Andromeda. (Mogelijk het trechterbekervolk!) ik zie nu twee hoofd-priesteressen die zeggen: dit was eens Vrouwenland van de Godin en geleid door ons. Wij deden de riten van Zon en Maan in dit betoverende landschap waar de Aard-Slang leeft.

ze noemden ons zwarte priesteres maar wij zijn vrouwen met een donkere tint. Je hebt ons wakker gemaakt, dank. Wij mogen er weer zijn, dank. Soms incarneerden we als mens, nu niet meer. Jij was ook een oude priester van het oude Volk en had een eigen taak. De Christus kennen we niet en die ontwikkeling is aan ons voorbij gegaan. de oude volken waren bij rituelen in de middeleeuwen immer present!

tweede Maansteen bij rotonde voor restaurant bij klooster

Aarde-Ei ontwikkeling en micro wereld proces in Ei.

Solidair zijn met de ZON

 “Het woord solidariteit komt letterlijk van het Latijnse woord voor Zon.”

Door de eeuwen heen gaven mensen steeds een andere betekenis aan de zon, vertelt Timofeeva. “In de Oudheid werd de zon letterlijk als een god aanbeden. Het was de primaire bron van al het leven op aarde, de landbouw en oogst waren ervan afhankelijk.” Deze God – de zon – was ‘een gever’. “Maar de zon was niet alleen lief, hij kon ook dingen vernietigen: hele gebieden platbranden. Dus de cults uit de Oudheid die de zon aanbaden, brachten allerlei offers, soms zelfs menselijke, omdat deze god ook wreed was.”

 Later plakten allerlei heersers het idee van de zon op zichzelf om hun macht te legitimeren. “Franse koningen, Russische tsaren en Japanse keizers zeiden allemaal dingen als: ik ben de zon, of ik ben de zoon van de zon.” Dit was het hemellichaam dat hen een soort goddelijke macht geschonken zou hebben – en werd eigenlijk voor politieke doelen misbruikt. Net als in de Sovjet-Unie trouwens, waar Timofeeva de zon zelf eindeloos zag terugkeren in symboliek. Haar eigen vader bouwde zelfs mee aan een nieuwe ‘Zonne-stad’, midden in een Sovjet-woestijn. “Maar die stad kwam er uiteindelijk nooit.” 

Vandaag de dag is zonne-energie overal ter wereld in opmars. Het is een van de weinige ontwikkelingen die klimaatexperts optimistisch stemt. Timofeeva heeft een andere kijk. “Vroeger zagen mensen de zon als god, nu hebben we hem tot slaaf gemaakt.” 

Dit keer schrikt de verslaggever op. “Tot slaaf?” Ze stelt gerust: “Tuurlijk, niet letterlijk. De zon geeft er helemaal niets om wat wij mensen hier op aarde doen.” 

Het is een metafoor: hoe mensen zonne-energie opslokken voor hun eindeloze consumptie zoals ze dat eerder met olie, gas en kolen deden, staat volgens haar symbool voor hoe de mens anno 2026 met de natuur omgaat. “We zien de natuur puur als iets dat we bezitten, gebruiken, leegtrekken.” Het gevolg: ecologische crises, waarin je de hittegolven en bosbranden met enig poëtisch vermogen zelfs als een soort ‘wraak van de zon’ kan zien. 

Oxana Timofeeva is filosoof en lid van het Russische kunstenaarscollectief Chto Delat, dat onder meer kritiek uit op de oorlog in Oekraïne. Ze is redacteur van het wetenschappelijk tijdschrift Stasis en schreef de boeken: The History of Animals (2018), How to Love a Homeland (2020),

 Solar Politics (2022) en Freud’s Beasty Boys: Sex, Violence and Masculinity (2025).

Bron: artikel in Trouw 5.11.2026: In de Oudheid aanbaden ze de zon, nu hebben we hem ‘tot slaaf gemaakt’, zegt filosoof Oxana Timofeeva

  

onderzoek ervarings stapper

 

op onderzoekstap rond de Lochemseberg ... (foto Robbert-Jan)

voor de pessimisten onder en in onsje.

All shall be well, and all shall be well, and all manner of thing shall be well."

(Alles zal goed komen, en alles zal goed komen, en allerlei soorten dingen zullen goed komen).

Deze beroemde quote is afkomstig van Julian of Norwich (Juliana van Norwich), een veertiende-eeuwse Engelse mystica en anachoress (kluisenares) en een bekende passage uit haar werk Revelations of Divine Love . Levend in de tijd waar de Pest roodwaaide en rondzaaide.

Gooilandmeer excursie a.s zondag 1 november

 Zondag 01 november 2026

Wandeling - Ontmoet de Oermoeder in haar natuurlijke omgeving!

Op deze zondag gaan we voor de tweede maal op stap met Dick van den Dool in het Gooise Goud. Dit gebied, grenzend aan het Gooimeer kent veel levende cultusplaatsen op land en in het water.

Nu bezoeken we het kindervakantieterrein Vijverberg, met haar spiritueel zeer levende Godinnenberg, en het landgoed Oud Naarden met haar zichtlijn op een Gooimeer-punt.

Op landgoed Graeveveldt kunnen we de unieke sfeer van de Leeuwenberg (voorheen Venusheuvel) ervaren.

"Noem me de Oermoeder" en Zij is de Moeder van dit gebied.

Dit is een van de laatste toevluchtsoorden waar Moeders aan de oppervlakte leven. Veel Aardvrouwen hebben zich in de aardse diepte teruggetrokken.

Op onze wandeling komen we het Zwanen Poortpunt in het Gooimeer tegen, brengen we een bezoek aan een landschapstempel en staan we vooral open voor het onverwachte onderweg. Ontegenzeglijk zullen subtiele ontmoetingen met de aanwezige en helende Aardvrouwen zich aandienen.

Het zelf ervaren op de subtiele plekken staat weer centraal evenals het delen van oude verhalen (Her-Story) over dit oude inwijdingsgebied.

We vertrekken vanaf het parkeerterrein bij de ingang van het Kindervakantiepark en wandelen circa 3 km in totaal.

Na afloop is er thee met vegan broodjes, naar aloud christelijk gebruik.

https://hipsy.nl/.../249379-wandeling-ontmoet-de...

extreem nationalisme dat voorkomt dat de mensheid verder evalueert

 

Een lezing van Rodolf Steiner uit 1917

Hoe bepaalde occulte stromingen de mensheid van de evolutie kunnen afleiden. De taak van de Christus voor het vijfde en zesde postatlantische tijdperk. Het overwinnen van het nationalisme. De noodzaak om de juiste begrippen te ontwikkelen.

Een even krachtige occulte impuls, die mislukte, werd nagestreefd door mevrouw Besant toen zij het Alcyone-fiasco lanceerde. Als het geloof in de incarnatie van Jezus in Alcyone post had gevat, was dit een sterke occulte impuls geworden. Zo ziet u dat zelfs de loutere verspreiding van bepaalde begrippen, bepaalde ideeën, sterke occulte impulsen in zich kan dragen. En aangezien die broederschappen waarover ik heb gesproken zich ten doel hebben gesteld om het vijfde postatlantische tijdperk — in het egoïstische belang van hun groep — tot het langetermijndoel van de aardse evolutie te maken, waarbij zij uitsluiten wat in deze aardse evolutie in het zesde en zevende postatlantische tijdperk moet komen, zult u begrijpen waarom deze broederschappen de dingen de wereld in sturen die ik heb beschreven. Om hun doelen te bereiken, moeten zij impulsen creëren die niet alleen betekenisvol zijn voor geïncarneerde mensen, maar ook voor hen die niet geïncarneerd zijn. De tijd is gekomen waarin het noodzakelijk is dat ten minste enkele eenzame individuen deze dingen begrijpen, zodat zij zich een voorstelling kunnen vormen van wat er werkelijk gaande is en tot stand wordt gebracht.

Willen dit mogelijk zijn, dan moeten er begrippen over het leven van de mensheid op aarde ontstaan die steeds juister worden. Het is ondenkbaar dat die begrippen kunnen voortbestaan die in onze tijd zoveel schade aanrichten. Want hoe meer mensen er zijn die de juiste begrippen bezitten, des te minder zullen bepaalde occulte stromingen in staat zijn om onrust te stoken. Zolang de dingen die vandaag de dag in Europa worden gezegd echter blijven klinken — dingen die de waarheid over de onderlinge betrekkingen van de volkeren opzettelijk vertekenen —, is dit een teken dat er vele occulte impulsen werkzaam zijn met het doel de aardse evolutie weg te leiden van het zesde postatlantische tijdperk. Er zullen immers belangrijke dingen tot stand worden gebracht door het zesde postatlantische tijdperk. Ik heb er heel sterk de nadruk op gelegd dat Christus voor de individuele mens is gestorven. Dit moeten we zien als een essentieel aspect van het Mysterie van Golgotha. Hij heeft een belangrijke taak tijdens het vijfde postatlantische tijdperk, die we voor het moment even laten voor wat het is. Maar Hij heeft ook een belangrijke taak in het zesde tijdperk. Deze bestaat erin de wereld te helpen de laatste overblijfselen van het nationaliteitsprincipe te overwinnen. Dat dit niet mag gebeuren, dat er tijdig stappen worden ondernomen om elke invloed van Christus in het zesde postatlantische tijdperk te voorkomen — dat is het doel dat wordt gediend door de impulsen van die broederschappen die het vijfde postatlantische tijdperk willen behouden op de manier die ik heb geschetst.

De enige tegenmaatregel is het creëren van de juiste begrippen en deze geleidelijk in steeds sterkere mate met leven te vervullen. Deze juiste begrippen moeten leven. Volkeren zouden zo vredig naast elkaar kunnen leven als zij maar hun best zouden doen om de juiste begrippen en ideeën over hun onderlinge betrekkingen te ontdekken. Zoals ik heb gezegd, kan geen enkel programma, geen enkel abstract idee, maar uitsluitend de juiste concrete begrippen, leiden tot wat er tot stand moet komen.

Het Karma van de Onwaarachtigheid II, Voordracht van Steiner,  21 januari 1917

Landschapsbeleving als ecodelica

 

op stap in october!

Agenda van de Gai-Ervaringstochten in de maand october. 

Tijdstippen van 10.30 -17.00 uur.

Zondag 25 october                               ter Apel Vrouwenplekken

Maandag 26 october                            stad Groningen heilig centrum (deel 2)

Dinsdag 27 october                               Vries e.o.: thema octopus (groter gebied) Oergodin                                                       

Woensdag 28 october                          (eigen onderzoek: Utrecht) 

Donderdag 29 october                         Lochemseberg

Vrijdag 30 october                                Uddelermeer

Zaterdag 31 october                             (eigen vooronderzoek Gooi )

Zondag 1 november                       GooiMeerrand excursie extern: Werkgroep De Nieuwe Mens                                  

Maandag 2 november                          stad Groningen e.o., deel 2 zwaanslijnen en -invloeden

           

draak verslaan (patriarchaal) en of hoeden (matriarchaal)?

 

ik vroeg AI: wat is de oudste afbeelding van een draak in Europa en de omgang met dat oerdier aangevend als koesterend of dodend

Het bepalen van de "oudste" afbeelding van een draak in Europa hangt erg af van wat je precies onder een draak verstaat (een slangachtige vorm of een modern wezen met vleugels en poten). De omgang met dit oerdier was in de Europese cultuur vrijwel vanaf het begin dodend (of bestrijdend), in schril contrast met bijvoorbeeld de Aziatische cultuur waar draken vaak worden gekoesterd.

Hieronder is dit uitgewerkt aan de hand van archeologie, kunst en de culturele omgang met het wezen.

1. Wat is de oudste afbeelding?

• De Keltische en antieke wortels (slangachtige draken): Al ver voor de middeleeuwen kende Europa 'draakachtige' (dragonesque) wezens. In de vroege Keltische kunst (vanaf de 5e eeuw v.Chr., zoals op bronzen fibulae/mantelspelden uit Midden-Europa en strijdwang-elementen uit Frankrijk) komen kronkelende, tweearmige of slangachtige wezens voor. Ook de Romeinen en Daciërs gebruikten de Draco (een windzak in de vorm van een opene bekende slang/draak) als militaire standaard, afgebeeld op onder meer de Zuil van Trajanus (2e eeuw n.Chr.). Deze vroege varianten hadden echter nog geen vleugels of vier poten zoals de latere Europese klassieke draak.

• 
  
  
  • In de tekst die bij de tekening hoort (geschreven in het Latijn), wordt de draak beschreven volgens de middeleeuwse opvattingen uit de Etymologiae van Isidorus van Sevilla:
  • "De draak (draco) is de grootste van alle slangen en van alle wezens op aarde. Hij heeft zijn schuilplaats in holen en vliegt door de lucht. Hij gebruikt zijn gif niet om te doden, maar zijn enorme kracht in zijn staart waarmee hij zelfs olifanten kan stikken..."

  • deze specifieke afbeelding een keerpunt?

    1. Overgang van slang naar draak: Voor de 13e eeuw werden draken in westerse illustraties vrijwel altijd getekend als grote, kronkelende slangen (serpentes) met eventueel een paarden- of vogelkop.

    2. De anatomie: MS Harley 3244 combineert voor het eerst strak alle vier de hoofdcomponenten in één gestroomlijnd ontwerp: poten, vleugels, schubben en een gekrulde staart.

    3. De blauwdruk voor de westerse draak: Dit specifieke ontwerp vormde de basis voor latere verbeeldingen in de heraldiek, prentenboeken en verhalen over Sint-Joris en de draak gedurende de late middeleeuwen en renaissance.

  De klassieke 'moderne' draak in de middeleeuwen: Als het gaat om de herkenbare Europese draak (met poten, schubben, staart en vleugels) geldt het Britse middeleeuwse manuscript MS Harley 3244 ( zie boven, gedateerd rond 1260 n.Chr., een bestiarium) vaak als het oudste voorbeeld waarin zo'n wezen expliciet en gedetailleerd als draak is getekend. Kort daarvoor duiken ze ook op in vroege kerkarchitectuur, tapijten (zoals het tapijt van Bayeux uit de 11e eeuw waar draakachtige standaards opstaan) en vergelijkbare handschriften.

2. De omgang met het oerdier: Koesterend of dodend?

In de Europese traditie is de omgang met het oerdier overwegend dodend, bestrijdend of overwinnend. Er is in de westerse mythologie en kunst nauwelijks sprake van 'koesteren' op de manier zoals dat in China of andere Oosterse culturen gebeurt (waar draken symbool staan voor geluk, vruchtbaarheid en welvaart en worden gekoesterd).

De Europese omgang kent growweg twee invalshoeken, die beide vijandig of hiërarchisch zijn:

1. Het doden als heldendaad (Slaying): In de Europese folklore en heldeneptiek is de draak het ultieme kwaad, de belichaming van chaos, duisternis of de duivel.

   • Religieus/symbolisch: Denk aan Sint-Joris en de draak of Aartsengel Michaël, waarbij de heilige de draak doorneemt of verslaat om het christ પછી geloof of de onschuld (de maagd) te redden.

   • Mythen en sagen: Helden zoals Siegfried (Nibelungenlied) en Beowulf moeten de draak doden. Hoewel Siegfried sterker wordt door het baden in drakenbloed, gebeurt dit pas nadat hij het beest heeft vermoord. De draak bezit vaak een vervloekte schat; het doden van het beest is noodzakelijk om de orde te herstellen, maar het goud zelf brengt vaak ongeluk.

2. Instrumentaliserend (Wapenschilden en heraldiek): In de middeleeuwse heraldiek en vlaggen (zoals de Y Ddraig Goch, de Rode Draak van Wales) komt de draak veelvuldig voor. Hier wordt het dier niet gekoesterd als een liefhebbend huisdier of weleindend wezen, maar gebruikt als embleem van angstaanjagende macht, militaire kracht, dominantie en overwinning. Het is een getemd of overwonnen symbool van terreur dat door een vorst of natie wordt ingezet om ontzag af te dwingen.

Samenvatting

De oudste afbeeldingen variëren van Keltische slangachtige bronzen ornamenten (ca. 5e eeuw v.Chr.) tot de volledig gevleugelde middeleeuwse draken uit de 13e eeuw. De omgang in Europa was vanaf de vroege middeleeuwen tot aan de moderne tijd vrijwel uitsluitend dodend en vijandig: de draak moest bestreden, verslagen of gekerstend worden om de menselijke orde te redden.

Het begrip "drakenhoeder" (of drakenhoedster) als een specifiek personage dat draken verzorgt, fokt of trapt als een soort vee of huisdieren, is in de Europese traditionele mythologie en geschiedenis vrijwel afwezig.

Toch bestaat het idee in verschillende (beperkte) vormen, zowel historisch-mythologisch als in moderne popcultuur. Het antwoord valt uiteen in drie categorieën:

1. Klassieke mythologie: De draak als beschermer (hoeder), niet de mens

In de Europese en Griekse mythologie was de rolverdeling andersom: de draak zelf was de hoeder (bewaker).

• het Griekse woord drákon afgeleid is van drakomaí ("scherp zien" of "waken").

• Draken werden door de goden aangesteld om schatten of heilige locaties te hoeden. Zo was Ladon de draak die de gouden appels in de Tuin van de Hesperiden hoedde, en bewaakte de draak van Colchis het Gouden Vlies.

• Er was dus zelden een mens die de draak hoedde; de draak hoedde het object.

2. Sporadische folkloristische uitzonderingen

Hoewel het doden van draken de absolute norm was in Europa, zijn er een paar zeldzame volksverhalen en klassieke notities te vinden waarin sprake is van het temmen, voeren of verzorgen van een draak/slang:

• Macedonische folklore & Romeinse geschriften: In een enkele antieke bron (zoals beschreven door de Romeinse schrijver Aelianus) werd beweerd dat er in Macedonië tamme, grote slangen/draken waren die door vrouwen werden gevoerd en verzorgd, en waar kinderen mee speelden.

• Magneet-/Huisgeesten: In Midden-Europese en Slavische folklore bestaan verhalen over de Zmey of Smok (Slavische draken). Soms kon een tovenaar (Zmeyevit) een draak oproepen, sturen of beschermen. Ook bestonden er volksverhalen over de Calyx of tovenaars die weerdraken bereden of hoedden om regen en hagel te sturen.

• Sint-Martha en de Tarasque: Een unieke grensgeval-legende uit Zuid-Frankrijk. De heilige Martha besproeide de vreselijke draak Tarasque met wijwater, waarna de draak zo tam werd als een lam. Zij leidde de draak vervolgens aan een lint. Dit is echter meer een verhaal van kerstening en temmen via een goddelijk wonder dan van het beroep "hoeder".

3. Moderne Popcultuur: Het ontstaan van de "Drakenhoeder"

Het specifieke fenomeen van de "Drakenhoeder" (Dragonkeeper) zoals we dat nu kennen — een professionele verzorger, beschermer of berijder van draken — is een recent archetype uit de moderne westerse Fantasy-literatuur en media:

• Game of Thrones / House of the Dragon: Hier bestaat de Order of Dragonkeepers, een monastieke orde die de draken van Huis Targaryen verzorgt, voedt, traint en de drakeneieren in broedmachines beschermt.

• How to Train Your Dragon (Hoe tem je een draak): Deze reeks keerde het klassieke Europese "drakendodende" motief volledig om door te laten zien hoe mens en draak in harmonie kunnen samenleven.

• Fantasy-literatuur: Auteurs zoals Robin Hobb (The Rain Wild Chronicles / Dragon Keeper) en Christopher Paolini (Eragon) hebben de drakenhoeder populair gemaakt als een personage dat een diepe, telepathische of verzorgende band heeft met het dier.

Samenvatting

In de oorspronkelijke Europese traditie bestond de "drakenhoeder" als menselijk beroep of rol niet; de draak werd gezien als een monster dat gedood moest worden of als de hoeder van een schat. Het idee van een mens die draken koestert, beschermt en hoedt is vrijwel volledig een 20e- en 21e-eeuwse uitvinding binnen het fantasygenre.