Bedrijven schrijven mee aan de regels voor bestrijdingsmiddelen. Ze spannen wetenschappers voor hun karretje en hebben meer invloed dan de overheid zelf. Dat schaadt de democratie, schrijft onderzoeksjournalist Dirk de Bekker in Het Pesticidenparadijs.
De boodschap van De Bekker is hard. “Ons toelatingssysteem voor pesticiden is niet onafhankelijk. De industrie heeft een rol gehad bij de totstandkoming ervan. En ja, dat is problematisch, want het is de industrie zelf die gereguleerd dient te worden. Politicologen noemen dit regulatory capture: de wetgever zet zichzelf vast als hij de mensen die gereguleerd moeten worden uitnodigt om mee te schrijven aan de regels.”
“De overheid benadert de pesticidenproblematiek te veel als een pr-probleem. In mijn boek heb ik het over de pesticidenmuur, het gedeelde narratief waarmee de landbouwlobby, de pesticidenlobby, de toelatingsinstanties én verantwoordelijke ministeries de huidige pesticidenpraktijken verdedigen. Die muur begint steeds meer scheuren te vertonen. Mijn boek schiet daar ook grote gaten in.
“De overheid is bang dat mensen haar niet meer vertrouwen als dit aan de kaak wordt gesteld, maar dat is de verkeerde reflex. Beschadigd vertrouwen in de overheid ontstaat niet door mensen die gaten in een muur schieten, maar door wat mensen zien als ze door die gaten gluren. Dan kun je die muur proberen dicht te plamuren met slimme pr, maar daarmee los je de problemen niet op. Die muur valt op een gegeven moment toch om.”
“De landbouw, en eigenlijk ieders leven, is verweven geraakt met pesticidengebruik. Er is een afhankelijkheid van die middelen ontstaan die veel weg heeft van een verslaving. We hebben ook veel aan die middelen, dat wil ik wel gezegd hebben. Maar we zijn ze gaan overgebruiken, pesticiden zijn zelf uitgegroeid tot plaag.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten