Een oase in ‘t Gooi, jeugdherinneringen, verloren paradijs: gemoederen bij binnenkomst. Windstil en droog. Beter konden we het niet treffen. Voorzichtig wandelend in het oude Naerdinclandt, op zoek naar het waarnemen van het niet zichtbare. Soms heel duidelijk, soms vaag, de Oermoeders, natuurwezens van de elementen: ze waren er…. Aan de hand van Dick werd de wandeling een balsem voor de ziel.
Het kopje zelfgemaakte pompoensoep met lekkere broodjes verwarmde de innerlijke mens. Het was thuiskomen, ontmoeten en verbinden. Het was voelen dat je mens onder de mensen bent, gedragen door alle zichtbare en onzichtbare wezens.
Veel later dan gepland en voldaan ging iedereen huiswaarts.
bron: secretariaat@werkgroepdenieuwemens.nl |
|
Geen opmerkingen:
Een reactie posten