Het alchemische hart

Voor dag en dauw stond ik op met een prachtig ochtendgloren in het oosten vanuit Bohemen. De tocht ging naar het Egerdal om enkele plekken te ontmoeten voor verbinding. Een reis door het landschap naar binnengaand.

Op de kosmische weide werd ik gewezen op het zwarte hart in ons, het mystieke hart dat naast het rode fysieke en het witte metafysische of transpersoonlijke hart bestaat. Elk met haar eigen kwaliteiten. Het zwarte hart dat heel erg verbonden is met de aarde en haar processen. In het najaar begin ik weer een cyclus van inspiratieve avonden en wil nu het menselijk lichaam met haar organen eens centraal gaan stellen. In september gaat het over het alchemische hart met haar drie kleurdifferentiaties; zwart, rood en wit. Deze activiteiten zijn in Zutphen (vrijdagavond), Amsterdam (maandagavond en woensdagmorgen en Giessenburg (donderdagavond) Heb je belangstelling voor één van deze activiteiten, neemt contact met me op.

Staatsbosbeheer houdt in een Drents bos rekening met.. ’Landschapsengelen’ en ’Natuurwezens’.

Bij de herinrichting van een Drents bos.. Bericht uit http://www.wanttoknow.nl/inspiratie/staatsbosbeheer-en-engelen-en-natuurwezens/ (zie daar ook de video) Stevig lopen Johanna Jansen en Jeanet Reussink door het Strubben- Kniphorstbosch, zo’n 300 ha bos tussen de Drentse dorpen Anloo, Schipborg en Annen. Overal stapels boomstammen, sommige bomen hebben een kerf als teken dat ook zij gekapt kunnen worden; ze zijn omcirkeld met rood-wit lint. Staatsbosbeheer is druk met de herinrichting van het bos, dat tot voor kort in bezit was van het Ministerie van Defensie. Vlak na het betreden van het bos, midden op het zandpad, houdt Reussink opeens stil. “We moeten even terug, want ik heb de landschapsengel niet om toestemming gevraagd om het bos in te gaan.” Resoluut loopt ze terug, met Johanna achter zich aan en achter een heuveltje houden de twee stil. Reussink lijkt even in gedachten en knikt dan dat het goed is. Jansen strekt haar handen omhoog en gebaart een boog. „Ik zie een prachtige poort, omzoomd met edelstenen”, zegt ze. “Ja, nu gaat-ie open.” Jeanet Reussink heeft gaialogie gestudeerd, ’een alternatieve ervaringswetenschap die natuur en cultuur met elkaar in verbinding brengt’. Zij ziet de aarde ’als levend wezen’ en kan naar eigen zeggen ’communiceren’ met bossen en de ’natuurwezens’ die daarin volgens haar leven. Johanna Jansen voert in Hardenberg een ’bewustwordingspraktijk’. Ze voelt zich ’een tolk van energieën’, zegt ze. “Ik kan de hartslag van de aarde voelen, ik maak contact met elfen- en kaboutervolken. Ik kijk dan welke informatie ik mag doorgeven.” Marco Kooijinga luistert aandachtig; hij is medewerker van de Dienst Landelijk Gebied, het agentschap dat het beleid van het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie uitvoert. Kooijinga ziet geen poorten of energiewezens, zo meldt hij. “Maar ik geloof beide vrouwen wél op hun woord.” Kooijinga was het die in 2008 tijdens een inspraakavond over de toekomst van de Strubben-Kniphorstbosch het woord vroeg om Staatsbosbeheer erop te wijzen dat het bos in zijn beleving méér is dan een verzameling bomen. Hij zei dat hij de indruk had dat Staatsbosbeheer in zijn plannen iets wezenlijks over het hoofd ziet. Kooijinga: “Ik woon naast het bos en weet dat er is iets onzichtbaars is, iets spiritueels. Hoe ik daarbij kom? Ik ervaar het als ’een weten’ dat de laatste jaren is gegroeid.” Toen Kooijinga die avond was uitgesproken, kreeg hij bijval van Bert Reitzema, gepensioneerd econoom, coach en antroposoof. “Ik weet dat ideeën over natuurwezens en energieën in de natuur- en milieubeweging nog niet algemeen zijn geaccepteerd, maar dat er naast aandacht voor CO2 en soortenbeleid ook oog moet zijn voor de energetische verbinding tussen mens en natuur, is mij al heel lang duidelijk.” Strubben-Kniphorstbosch, oostelijk van de stad Assen Van Staatsbosbeheer kregen ze een uitnodiging te komen praten., de 15 mensen die zich zorgen maken om de Strubben-Kniphorstbosch. Ze hebben zich verzamelt zich in de werkgroep ‘Energetische Harmonisatie’. “Ik ben niet iemand die denkt: alleen wat ik zie is waar”, legt Bert Witvoet van Staatsbosbeheer uit. Als districtshoofd Drents Loo en Aa is hij verantwoordelijk voor de uitvoering van de plannen rond de Strubben-Kniphorstbosch. Witvoet: “Ik sta open voor het idee dat er meer is. Maar we zijn niet van plan het ’beheerplan’ voor het bos van tafel te halen; we hebben een visie, ontwikkeld door tal van deskundigen, en die is leidend. Dat heb ik de spirituele werkgroep meteen duidelijk gemaakt. Maar aan de andere kant: Staatsbosbeheer is een maatschappelijke organisatie die rekening wil houden met de ideeën van anderen. We luisteren ook naar boze hondenbezitters en verontruste mountainbikers. De ene keer kun je een ruiter tegemoet komen, de andere keer een wandelaar. Als je moet kiezen tussen 4 bomen, waarom zouden spirituele mensen die stellen dat ’de ene boom meer kennis over het gebied heeft dan een andere’ dan niet mogen zeggen welke boom moet blijven staan?” In het begin, zegt Witvoet, begrepen hij en zijn collega’s niet altijd waar de leden van de spirituele werkgroep het over hadden. “Ze zaten ook niet op één lijn. De een was erg begaan met ’bibliotheekbomen’, een ander had het steeds over ’energievolkeren’. Maar ze deelden de zorg dat bepaalde waardevolle elementen voorgoed uit het bos zouden verdwijnen.” Het hielp daarbij dat leden van de spirituele werkgroep de bosbeheerders meenamen naar – wat zij zien als – ’het hart van het bos’, zodat de mannen in de groene pakken konden ’beleven’ wat zij bedoelden. Witvoet: “Ze lieten ons met een wichelroede lopen. Of je daar nu in gelooft of niet, Het is frappant dat zo’n ding steeds op een bepaalde plaats uitslaat.” Witvoet vergelijkt zijn ervaring van die dag met het gevoel dat hem overvalt als hij kampeert. “Op sommige plaatsen wil je je tent pertinent niet neerzetten. Daar is niets rationeels aan, je voelt gewoon dat die plek voor jou niet goed is. Ik denk dat die spirituele mensen over zulke gevoelens praten. Ik geloof dat zij er alleen meer van hebben dan ik.” Een van de uitkomsten van de wichelroedetocht was dat Staatsbosbeheer met machines wegblijft uit wat de werkgroep Energetische Harmonisatie ’de baarmoeder’ van het bos noemt. In een gebied van zo’n zestig meter doorsnee wordt de ondergroei daarom handmatig gekapt. Witvoet: “Alleen voor twee berken die weg moesten, hebben we daar een motorzaag gebruikt.” Uit het feit dat in het bewuste bos hunebedden liggen, mag je afleiden dat er een speciale energie door het bos loopt. Hij is blij met Bert Witvoet, zegt hij, omdat de man van Staatsbosbeheer ’een heel open hart’ heeft, en ’écht wil weten wat de bevindingen van andersdenkenden zijn’. Den Boer schetst de taakverdeling in de werkgroep: Jeanet Reussink en Johanna Jansen doen het veldwerk, Bert Witvoet, Marco Kooijinga en hijzelf praten met Staatsbosbeheer. “Wij maken de vertaalslag. Wij houden ook in de gaten of Staatsbosbeheer zijn beloften nakomt. Ja, er gaat wel eens wat mis. In het bos lopen soms ingehuurde aannemers met kettingzagen rond. Die juichen bij iedere boom die tegen de vlakte gaat. Maar over het algemeen gaat het best goed.” Convenanten sluiten in plaats van juridische procedures beginnen, overleggen, samenwerken; dat hoort bij ’het nieuwe denken van het Mercuriustijdperk’, zegt Den Boer. “In verzet gaan, boos worden; dat is zó Mars-denken. Wij vinden dat je beheerplannen moet maken op basis van het ervaren en begrijpen van de ziel van een gebied. Je moet niet dwingend een plan of een concept opleggen. Dat geldt niet alleen voor de Strubben-Kniphorstbosch, maar overal.” Den Boer en en zijn geestverwanten proberen te bewerkstelligen is een bewustzijns- en mentaliteitsverandering, zegt hij. Die verandering moet leiden tot anders omgaan met de natuur. Staatsbosbeheerder Bert Witvoet is al met al heel tevreden. “Aan die spirituele mensen hebben we in ieder geval veel minder werk dan aan actievoerders die ons bestoken met rechtszaken, die de zaak saboteren door slagbomen kapot te rijden en markeringsborden weg te halen. De werkgroep Energetische Harmonisatie is heel open minded.” In het Strubben-Kniphorstbosch zijn inmiddels door houtkap een aantal flink open plaatsen gekomen. Doet dat de werkgroepleden pijn? Jeanet Reussink staat even stil en concentreert zich; dan zegt ze: “Het bos vindt het helemaal niet zo erg.”

een witte bizon is geboren

Zeremonie in Connecticut Indianer feiern Geburt von weißem Bison

So ein Tier kommt nur in einem von zehn Millionen Fällen vor: Hunderte Indianer haben in den USA die Geburt eines weißen Bisons gefeiert - sie sehen darin ein gutes Omen. Das Jungtier bekam einen lyrischen Namen. Goshen - Sie sehen darin ein Zeichen der Hoffnung für Einheit und eine bessere Zukunft: Hunderte Indianer haben im US-Bundesstaat Connecticut die Geburt eines weißen Bisons gefeiert. Mitglieder der Stämme der Lakota, Mohawk, Seneca und Cayuga reisten zu der Farm in Goshen, um für das Kalb in einer traditionellen Zeremonie einen Namen zu finden. Es soll "Yellow Medicine Dancing Boy" heißen. Der weiße Bison wurde am 16. Juni auf dem Bauernhof von Peter Fay geboren. Experten zufolge ist diese Farbe bei Bisons sehr selten, nur eins von zehn Millionen Tieren ist weiß. Laut Fay ist das Tier kein Albino. DNA-Tests hätten zudem ergeben, dass unter den Vorfahren des Tieres auch keine Rinder seien. Marian White Mouse vom Stamm der Oglala-Lakota, die die Zeremonie leitete, sagte, der weiße Bison sei "ein echtes Wunder". In Amerika gab es einst rund 30 Millionen Bisons. Zwischenzeitig drohte den Tieren die Ausrottung. Inzwischen hat sich ihre Zahl wieder auf etwa eine halbe Million erhöht. Bron; Spiegel

Wees meer een sociomens naar het aardse leven dan een aso

In Nederland wordt het voor een aantal mensen steeds moeilijker om hun subtiele energiesysteem op pijl te houden. De invoer vanuit de omgeving kan stokken en de afvoer wordt ook steeds -moeizamer vanwege overbelasting van de subtiele omgevings afvoersystemen waardoor er meer vrij spel is voor de nederwerelden. Vooral in de grote steden in het westen wordt het voor sensibelen moeilijker te blijven. Een actievere opstelling om de subtiele aan- en afvoer beter te beheren is nodig en vooral een medezorg voor de subtiele omgeving!

Buiten het westen van Nederland is het wat eenvoudiger en vooral in het buitenland is het nog geen punt als het om de land-land streken gaat. In stad en stad-landgemeenschappen leven nu gewoon teveel mensen bij elkaar disharmonisch met de grote omgeving. Dat vraagt om gezondheidsproblemen. Het vraagt m.i. van mensen een grote inspanning om weer gezond met elkaar samen te leven als planeet verantwoordelijken. Pas dan kan de grote Natuur weer haar regulerende taak met verve op zich nemen.

putje-scheppen met sensibelen type T

Je kunt sensibel zijn om verschillende redenen. Grofweg ten eerste vanwege traumatiek en ten tweede als gevolg van een kwaliteit; een hypergevoelig waarnemings systeem. Vandaag ontmoette ik iemand die sensibel is vanwege traumatiek en wel op het vlak van elektriciteit en andere technische stralingsbronnen. Een juiste verbondenheid met je aarde- en ruimtelichaam is nu echter een voorwaarde om te kunnen leven in deze stralingstijd. Is om wat voor redenen een relatiebreuk gekomen met de tijdsstraling dan kan dat flink je systeem plagen. Het helpt dan niet om in de aanpassing te gaan door stralingsvrije omgevingen te zoeken of andere technische truks van afscherming. Door het putje van de verandering heengaan geeft weer meer aardsheid ook al geeft dat veel ongemak.

wel eens gezien een bankwezen?

Wie heeft zich wel eens verdiept in het bankwezen? Niet in materiële zin maar in subtiel zin. Welk soort wezen regeert in feite de bank op een subtiel vlak? In elk geval kun je onderscheiden de lichte en de donkere kant. Veel bankwezens leven in de onderwereld. Alleen de Rabobank komt er bij mij goed uit. Zelfs ideale banken zoals deTriodosbank hebben de neiging naar onderen getrokken te worden.

De andere banken hebben helaas een sterk onderwereld karakter, wat zich kan manifesteren in de personen die zo’n bank runnen. Dus Blijft nog de vraag wie heeft het woord ‘bankwezen’ bedacht?

Open dagen dit weekend Gaialogie in Giessenburg

A.s. zaterdag en zondag is er een open weekend waarin u praktisch kunt kennismaken met gaialogie.

Vanaf september is er weer een nieuwe leerganggroep Gaialogie/Natuurwezenrijken . Ook zijn er weer losse ervaringstochten en inspirerende avonden in Amsterdam en Zutphen. Ook is er in september een gaialogieweek in Schirnding (Beieren) over Oerkrachten. Heb je interesse in deze activiteiten en wil je eens persoonlijk kennismaken dan is dit weekend de mogelijkheid. Tijden Zaterdag 28 juli van 13.30 – 21.00 uur en op zondag 29 juli van 12.00 – 18.00 uur. Je kunt je eigen tijden aanhouden, want het zijn inloopdagen. Onderwerpen die aan de orde komen in het open programma; - wat is gaialogie - hoe kan ik beter afstemmen op m’n innerlijke en uiterlijke subtiliteit - ervaren wat de subtiele omgeving met je doet - wat voor vaardigheden kan ik leren in gaialogie in deze turbulente tijden - wat er aan de orde kan komen Op beide dagen zijn we op m’n boerderij in de Alblasserwaard en kunnen we in de omgeving oefeningen doen. Plaats; Bovenkerkseweg 32, 3381 KB Giessenburg Met de trein; via Hardinxveld-Giessendam, indien nodig kun je afgehaald worden. Wel doorgeven s.v.p.

Opgave; even melden dat je komt via mail of telefoon; 0184-651222. Je kunt deze mail ook doorsturen aan een belangstellende. Bij voorbaat Dank!

De hoogste berg in het Fichtelgebergte aan de rand van het hoefijzer

de Schneeberg; de verlichte en mythische berg met individuele inwijdingskwaliteiten. Een prachtige dag om deze oude heilige berg van meer dan 1000 m te bezoeken met haar bossen, luchtige aethersferen en zeer aanwezige wezens. Een mooie plek om de volgende keer boven een nacht te verblijven.

de Schneeberg; de verlichte en mythische berg met individuele inwijdingskwaliteiten. Een prachtige dag om deze oude heilige berg van meer dan 1000 m te bezoeken met haar bossen, luchtige aethersferen en zeer aanwezige wezens. Een mooie plek om de volgende keer boven een nacht te verblijven.

op stap met gaialogie

Gisteren zijn we op de Tillenberg geweest: een berg met veel oude sagen van een bepaalde vrouwelijke hoofdloze berggeest, een verdwenen stad en de Tillenzwerge die agaatstenen bewerken. Een inwijdingsberg met hoge presentie, menskontaktvriendelijk en een reine vuurluchtagaatbron. Op de berg zijn door romaanse christenen in het verleden de oude heiligdommen verstoord en we troffen nog een omvergetrokken menhir aan. Het regenachtige weer deerde ons niet en we zijn echt niemand tegengekomen.Alleen wel...onszelf en het subtiele...