Duitse Ridders hebben in
de late Middeleeuwen veel strijd geleverd in Oost-Europa. Deze Teutoonse ridderorde bestaat nog steeds.
De Europese adel,
inclusief de Nederlandse ging in de 14e eeuw op ‘heidenjacht en namen
menselijke jachttrofeeën mee uit het Litouwse.
Zie meer onder.
“De middeleeuwse kruistochten waren niet uitsluitend gericht
tegen moslims in het Midden-Oosten. Ook tegen ongelovigen in Oost-Europa trokken –
vooral Duitse – riddersten strijde. Onder bescherming van het kruis en gesanctioneerd
door de paus, slaagden zij erin veel land op de heidense Pruisen en Letten te
veroveren. Uit deze gebiedswinst ontstond zelfs een eigen, zeer machtige staat, beheerd door de
Duitse Orde.”
“De
Teutoonse ridderorde bezat naast
de
Pruisische gebieden ook grote
bezittingen
in de rest van Europa. Die
waren
ondergebracht in twaalf zogeheten
balijen
(provincies). Omdat de
leiders
van deze balijen, de landcommandeurs,
allen
afkomstig waren uit
de
West-Europese adel en soms zelfs
rechtstreeks
gerelateerd waren aan
een
van de westerse koningshuizen,
vormde
de Teutoonse ridderorde in
heel
West-Europa een machtsfactor
van
belang. Dit laat zich nog het best illustreren
met
het feit dat tussen 1320 en
1400 er bijna
jaarlijks leden van Europese
adel naar
Marienburg trokken om
deel te nemen
aan de rituele, door de
kerk
gesanctioneerde veldtochten tegen
de heidense
Litouwers. Zo nam in 1391
graaf Henry van
Derby (de latere koning
Hendrik iv van
Engeland) deel aan een
raidachtige
tocht die in twee weken tijd
vele honderden
Litouwse gevangenen
opleverde. Willem iv, graaf van Holland,
ging rond 1340
zelfs driemaal mee op
een korte
Pruisische veldtocht. En de
ridder Rienck Bokma uit Sneek keerde
in 1393 na een
driedaagse bloedige
moordpartij in
Litouwen in het vaderland
terug in
gezelschap van twee
Litouwse
heidense jongetjes [pedofiel?], die op
paasdag van het
volgende jaar vol trots
gepresenteerd
werden aan de bisschop
van Utrecht die
hen vervolgens in een
mis liet dopen.”
Bron: http://www.joostvermeulen.org/pdf013/LR_GSM13_0887_TDS_NR3_vergeten%20kruistochten.pdf
