donderdag 21 december 2017

Welkom een dagje uit, nou ja……waarin?

In 1982 meldt Omraam Mikhaël Aïvanhov in een video *, dat steden  spiritual swamps’ zijn en hij spreekt van ‘spiritual pollution’ over de hele aarde.

Ik onderschrijf zijn stelling en neem ook waar dat de huidige steden demonische plekken zijn geworden, waar ik in algemene zin geen elementare kwaliteiten meer kan waarnemen, laat staan spirituele. Gebieden overgeleverd aan subtiele krachten, die wel varen bij materialism, wifi, telephonie, internet en beeldschermen. Een ware spirituele gevangenis op een prachtige planeet, nu beheerst door milenials en hun nazaten.

Dat neemt niet weg dat  overal kleine lichtpunten van natuur en mensen zijn maar wel klein

*zie video https://m.facebook.com/WithOmraam/



Oude midwintergebeurtenissen

blog van donderdag 22 december 2016

 Eigen onderzoekingen van gaialogen in opleiding uit herinneringen van vorige levens rond midwinter vieringen In kleine verhalen worden verschillende handelingen verricht in verschillende tijden, zoals:
 - het samenkomen van druïden op een hoofdheiligdom en de mogelijke offering van een druïde aan de goden als boodschapper;
-vuurfeesten bij volle maan met offering van vijanden;
- gebouwde Ierse torens met openingen naar de zonsopgang en het ervaren van dit jaarmoment dat symboliseert het sterven, de dood;
- een vuurfeest op de Glastonbury Tor door de hele gemeenschap waarbij de dood weer omgezet wordt in leven;
- een middeleeuwse ritueel rondom een eik en offeranden aan het duister.

 Allemaal vieringen! Een prachtig woord, gekoppeld aan het getal vier. Je vindt het terug bij de viering in de kerk, een viering die plaats vindt in de centrale ruimte waar alle richtingen bijeen komen. Je kunt dus iets vieren met vier mensen. We zeggen niet ‘zessen’ of ‘vijven’. Grote reizen naar hoofdheiligdommen

  1. Avebury, jongeman met een druïde, 2e millennium BC. 
De reizen naar Glastonbury
 Als druïde van onze groep ben ik zelf heel wat keren in Glastonbury geweest. Het hoort bij mijn taak om mensen daarheen te begeleiden en om daar contact te hebben met de andere wereld. Ik ga daar zelf in twee perioden in het jaar naar toe: omstreeks midwinter voor een druïde bijeenkomst en rond de midzomerzonnewende met m’n dorpelingen. De dorpelingen doen dat meestal één keer in hun leven en als ze de kans krijgen en oud genoeg worden doen ze het later misschien nog eens. De jonge mensen tussen 15 en 25 jaar gaan mee. De tijd waarin ik ga, heeft te maken met de maanstand, zo rond nieuwe maan wat persoonlijk is. Tijdens afnemende maan gaan we dan op stap en een paar dagen later, vlak voor nieuwe maan, komen we op het heilige eiland aan, zodat we op het eiland de maan zien terugkeren. Een nieuw begin. De druïden bijeenkomsten daar Bij midwinter komen de geestelijke leiders op het eiland bij elkaar. Wij overnachten in de dorpen in de omgeving, dus niet op het eiland zelf. Meestal zijn we daar een dag of zes en in die tijd hebben wij vergaderingen over hoe het in de verschillende gemeenschappen gaat: wat de problemen zijn, wat er aan gedaan kan worden, hoe de kontakten zijn met de handel met het vaste land en we bespreken nieuwe ontwikkelingen We zetten ook de lijnen uit naar de toekomst, voor het volgend jaar dus: hoe we bepaalde dingen anders zullen aanpakken. Het is voor ons van belang om contact te hebben met elkaar en op elkaar te kunnen vertrouwen, want we hebben het soms nogal zwaar. Vanaf maart ongeveer beginnen we door onze voedselvoorraden heen te gaan. Dus we nemen ook door hoe elke groep er voor staat. Dat is één facet. Het tweede is hoe staat het in de grote natuur ervoor: waar is de natuur bezig wraak op ons te nemen of gedijt ze juist goed. In dat verband wordt ook gesproken over kometen en maans- en zonsverduisteringen, als die er zijn geweest. Uiteraard hebben we elke dag onze riten op de Tor van het hoofdeiland. Meestal ‘s morgens en een enkele keer ‘s avonds. Een hoofddruïde leidt ons enkele jaren en dan komt er weer een ander. Het komt ook voor dat de zaken zo slecht gaan, dat er zoveel doden en vermoorde mensen zijn, dat één van de druïden zich aanbiedt om als boodschapper naar de goden toe te gaan en geofferd te worden. Ook dat gebeurd in midwinter op de Tor.

 Plaatsen voor zieners

Er zijn verschillende eilandjes om de Tor die allemaal hun eigen functie hebben: offerplaatsen en meditatieplekken voor zieners om zich terug te trekken en boodschappen door te krijgen. Daar wordt heel veel tijd aan besteed. Dat noemen we nu sjamanisme: contact leggen met de andere wereld en boodschappen of adviezen ontvangen. Het is een vrij intensieve tijd en het is ook koud. We moeten ons goed kleden. We krijgen alle verzorging van de dorpen, een stuk of zes, aan de noordkant van de Mendips en langs het water. Zij zijn er op ingesteld. Daar vinden we ook onderdak. Totaal zijn om en nabij 50 mensen aanwezig en er zijn ook een aantal vrouwen bij. Vrouwen zijn wel in de minderheid en hun aantal is zo ongeveer 15. Zij hebben de taak van de wijze mannen in hun dorpsgemeenschap op zich genomen. Al deze mensen komen o.a. uit Cornwall, het oostelijk deel van wat nu Wales, Sussex en Wessex is. En daar nog ten oosten van, maar niet helemaal tot de oostgrens. Stonehenge is heel anders maar Avebury hoort er wel bij. Stonehenge heeft iets hards; er is daar een kracht waar we een beetje bang voor zijn. Wij houden ons liever bij de wat zachtere plaatsen zoals Avebury en Glastonbury.


wil je meer oude blogs over midwinter lezen zoek in de zoekmachine boven onder 'midwinter'


en
Wil je meer weten over spirituele reizen naar bijzondere plaatsen in 2018, neem eens contact op
mogelijk een reis naar Glastonbury in augustus!

woensdag 20 december 2017

lijden weg

Dagtekst van zondag 17 december 2017. "De mens wordt bewoond door een menigte entiteiten die door de kosmische Intelligentie belast zijn met het waken over zijn ontwikkeling. En indien hij door zijn onachtzaamheid of slechte wil bezig is iets in zijn verstand, zijn hart of zijn fysiek lichaam kapot te maken, beginnen sommige van deze entiteiten hem te prikken en te bijten om hem op de goede weg te doen terugkeren. Dit tot de orde roepen heeft de mens 'lijden' genoemd en omdat lijden onaangenaam is, ziet hij er een vijand in. Maar hij vergist zich! Want omdat de pijn hem waarschuwt, is zij in feite als een bondgenoot die hem alleen maar komt tonen dat hij de goede omstandigheden heeft opgegeven, waarbij de juiste weg voor hem open lag. Hij moet zich dus inspannen om niet enkel de taal van het lijden te begrijpen, maar ook een woord van dank te zeggen: "Mag God je zegenen, je hebt het me duidelijk gemaakt, ik zal mijn fouten herstellen". En zodra hij het begrepen heeft en besloten heeft om zich te herpakken, krijgt het lijden de opdracht om hem te verlaten, want het heeft zijn werk gedaan, zijn taak volbracht." Omraam Mikhaël Aïvanhov

vriend Lantos meldt dat in het duister wel degelijk ook krachten zijn die weerstaan moeten worden. Die ons kapot willen hebben en door ‘ons’ gedood moeten worden, in de pan gehakt!  Niet alles is onschuldig spiegelend.

Hij vindt deze bron te luciferisch!

maandag 18 december 2017

M'n vader Jan Piet: de-boer-die-niet-wilde-boeren

Piet van den Dool (1925-2017), de boer die niet wilde boeren Trouw Dana Ploeger– 11:53, 18 december 2017 De ochtend dat Piet van den Dool 65 jaar werd, vertikte hij het om uit bed te komen. Zijn vrouw Jannie zat in tranen in de keuken en dochter Liesbeth vroeg wat er loos was. "Nu ben ik veertig jaar opgestaan voor die koeien. Ik ben nu 65: ik stop ermee." Vanaf dat moment ging Piet op Engelse les, hij haalde zijn rijbewijs, reisde naar Canada en Californië en ging op zwemles. Piet had behoorlijk wat in te halen, vond hij. Advertentie Jan Pieter van den Dool werd op 21 november 1925 geboren op de familieboerderij in Giessenburg, waar al vier generaties 'Doolen' hadden geboerd. Zijn traditionele, gereformeerde ouders, Dirk van den Dool en Janna Eikelenboom, kregen zes dochters en vier zonen. Piet had een aangename jeugd: zijn oudere zussen bemoederden hem graag en namen zijn taakjes over. Na de lagere school ging hij zijn vader helpen op de boerderij, maar liever was hij buiten op avontuur. Zo was Piet er als de kippen bij toen er in 1943 een Amerikaans vliegtuig neerstortte in een weiland in de buurt. Samen met zijn vrienden haalde hij allerlei attributen uit het toestel, zoals de radio en een helm. Kort erop volgde een razzia; Piet gooide gauw de spullen in de gierput, maar de Duitsers stuurden hem en zijn vrienden naar Kamp Vught om te werken. Daarna dook hij twee jaar onder bij familie in Ridderkerk. In huize Den Dool was de regel dat zodra je achttien werd, je het huis uit ging. Of dat nu was vanwege de vele kinderen of de armoede was niet helder. Piets zussen gingen allemaal de verpleging in en de broers Dirk en Louw emigreerden, evenals zijn zussen Adrie en Leny. Ook Piets vader raakte enthousiast over een nieuw leven overzees en ze vertrokken naar Canada. Zijn moeder genoot van het avontuur, maar zijn vader kon er niet aarden en binnen een paar maanden waren ze weer terug in Giessenburg. Piet was nog de enige overgebleven zoon die de boerderij kon overnemen. Naast zijn geëmigreerde broers was er aanvankelijk nog broer Huib, maar hij koos in de oorlog de kant van de Duitsers en hoe hij aan zijn einde is gekomen, is nooit bekend geworden. Maar Piet zag het boeren niet zitten en meldde zich vrijwillig voor de strijd in Nederlands-Indië. Zijn vader protesteerde, maar Piet zette door en vocht drie jaar bij de 7 December Divisie op Java. Elke week schreef hij trouw een brief aan zijn overbuurmeisje Jannie Rouwert Boer, met wie hij verkering had. Bij terugkeer voelde Piet zich weinig erkend - een bekend fenomeen bij Indiëgangers. En in de jaren erna zou hij nooit meer over Indië spreken. Als je er al iets van merkte, dan was het wanneer iets moeilijk werd, dan liep Piet vaak weg. Pas op hoge leeftijd kwamen er sporadisch verhalen los. "Voor een gulden per dag konden wij ons laten doodschieten", zei hij dan. Hij bleef altijd actief lid van de 7 December Divisie-veteranen en legde vele kransen namens de Indiëgangers. Toen hij jaren later op televisie veteranen van naoorlogse missies hoorde klagen over hun posttraumatische stresssyndroom, kon hij minachtend snuiven. Dat vond hij geen echte veteranen. Vrijheid De drie jaar afwezigheid van Piet had geen negatieve invloed op zijn relatie met Jannie. Ze had op hem gewacht en in 1952 stapten ze in het huwelijksbootje. Piet droomde van een toekomst als journalist. Hij schreef stukjes voor de plaatselijke krant en de vrijheid lokte. Met zijn nieuwsgierigheid, brede interesse en vlotte pen was hij daarin vast geslaagd. Maar zijn vader was ferm en deed de melkveeboerderij over aan Piet. En zo nam het jonge paar intrek in de monumentale boerderij uit 1709, waar in het linkerdeel nog twee oude tantes woonden - niemand die daar vragen bij stelde. Hun eerste huwelijksjaar was zwaar. Jannie was zeven maanden zwanger toen de watersnoodramp plaatsvond. Een dijkdoorbraak liet de Alblasserwaard en hun boerderij onder water staan. Het stel zag zich gedwongen te vertrekken en verhuisde met alle koeien naar familie in Driel. Twee maanden later werd zoon Dick geboren - ze waren koud terug in Giessenburg. Piet deed zijn werk prima, maar voelde zich geen echte boer. Meestal begon hij pas met melken als alle boeren in de buurt al lang klaar waren. Jannie was de ware boerin in huis: de ruggengraat van de boerderij. Zij zorgde voor structuur, voor hun zoons Dick en Adriaan, de moestuin, het huishouden én voor Piets geneugten. Koffiezetten, eten koken, hij zou het nooit leren. Jannie was dienstbaar, maar zeker geen doetje; de twee hadden heus weleens woorden. Piet duldde weinig tegenspraak. "Maar die ruzies waren 's avonds altijd weer over", vertelt zijn 89-jarige weduwe. Toen Jannie op haar 41ste nog onverwacht zwanger werd, moest het stel even schakelen. Hun zoons waren al tieners en als het kindje nu maar gezond was? De blakende baby Liesbeth was meer dan welkom en zo zat Jannie weer in de luiers en verzorgde in een moeite door de twee tantes die er tot hun dood bleven wonen. Jannie was van de regels, Piet meer de rekkelijke van hun twee. Hij was een betrokken vader en legde zijn drie kinderen geen strobreed in de weg. Hij verplichtte hen nooit mee te werken op de boerderij en ze mochten zelf kiezen wat ze later wilden worden - iets wat hij gemist had. Familiebos Naast zijn werk zocht Piet naar persoonlijk vertier. Hij hield van zijn schaakclub 'De Giessen', waar hij iedere dinsdagavond naartoe ging en was groot liefhebber van de natuur. Buiten verzorgde hij samen met Jannie nauwkeurig de uitbundig bloeiende bloementuin. Toen ze veertig jaar getrouwd waren, vroeg hij aan alle gasten een boom als cadeau. Daarmee creëerde hij een eigen familiebos op een van zijn weilanden - de boeren in de buurt haalden hun schouders op: typisch Piet. Hij was een eigenzinnig man, een graag gezien en markant figuur. Niemand keek ervan op als hij boodschappen deed in het dorp - altijd met de trekker. Toen de kleinkinderen kwamen, bracht opa met kinderfeestjes alle kinderen naar huis met zijn oranje trekker. Op hoge leeftijd raakte hij nog verslingerd aan de computer: hij mailde, schreef verhalen, maakte eindeloos veel foto's en skypte graag met zijn broer Louw. Via de computer ging de wereld verder voor hem open. Als het aan hem had gelegen, hadden ze meer gereisd. Maar Jannie was niet zo reislustig. "Als je nu je bezem meeneemt, kunnen we dan gaan?", riep hij soms gekscherend. Maar hij legde zich erbij neer, per slot van rekening moest er iemand thuis zijn om de bonen te oogsten. Zonder enige aankondiging viel Piet dit voorjaar ineens op de keukenvloer; hij kon amper nog lopen. De boerderij werd hier en daar aangepast en thuiszorg geïntensiveerd. Dochter Liesbeth, die om de hoek woont, regelde een plekje bij de dagbesteding - dat zou Jannie wat ontlasten. Ze dachten beiden dat Piet zich zou verzetten, maar hij ging met plezier. "Daar ontmoet ik nog eens iemand, anders zit ik maar in mijn stoel te slapen." Soms opperde Jannie weleens om te verhuizen, maar Piet antwoordde steevast: "Dan ga je maar alleen. Mij dragen ze hieruit." Half oktober kreeg hij een longontsteking en ging het ineens bergafwaarts. Zijn zoons en dochter waren om beurten bij hem en de kleinkinderen liepen in en uit. De familie kreeg alleen Louw in Canada maar niet te pakken. Tot zondagavond ineens de telefoon ging. "Will you accept the call?", klonk het. Ze hielden de hoorn aan Piets oor, iets terugzeggen lukte niet meer. Drie dagen later stierf Piet op dezelfde plek als waar hij 91 jaar eerder was geboren. Jan Pieter van den Dool werd op 21 november 1925 geboren in Giessenburg en overleed op 25 oktober 2017 in Giessenburg.

 bron; https://www.trouw.nl/home/piet-van-den-dool-1925-2017-de-boer-die-niet-wilde-boeren~a35793f9/


reactie:
Mooi verhaal over jouw vader.
Ik herken er veel in:
Mijn vader ging ook naar Indie, 7 dec divisie, 4 jaar.
Geen opvang bij terugkeer. Geen begeleiding. 
Mijn moeder had ook gewacht op hem, en toen hij terugkwam trouwden ze in 1951.

Later bleek hoe getraumatiseerd hij was geraakt.
B.

woensdag 13 december 2017

In één jaar, 2016, meer dan een miljoen kilo bestrijdingsmiddel in het nederlandse milieu!


Nefyto,de branche-organisatie Nefyto van Fabrikanten van bestrijdingsmiddelen.  Nefyto maakte gisteren de omzetcijfers bekend van de Nederlandse fabrikanten van bestrijdingsmiddelen. In totaal is er vorig jaar ruim 9,5 miljoen kilo aan bestrijdingsmiddelen verkocht in Nederland. Dat is bijna
een miljoen kilo meer dan in het jaar ervoor!

Bron: https://www.trouw.nl/groen/giffabrikanten-proberen-vertrouwen-terug-te-winnen-met-het-eerlijke-verhaal-~a51a55e1/

zondag 10 december 2017

Nieuws uit Schirnding en haar activiteiten

Naturbegegnungshof en Kulturbaustelle Schirnding
in het Fichtelgebirge
Terugblik en vooruitblik
                                                      winteren

Info over de nieuwe leergang  2018, de activiteiten rond dit weekend in Nederland   Subtiel kuren in Bohemen/Fichtelgebirge


Het was me een jaartje wel 2017!

Een versnellende heftige, roerende tijd  van het lossen van het niet meer gaande en het collectieve  krampachtige vasthouden van oude  verstarde structuren  die een waar materieel ‘monster’ hebben geschapen.

Een tijd van diep geraakt worden, overgangen, het onderste dat boven komt en niets meer onberoerd laat in jezelf  en in het andere omgevende.

Oude krachtplaatsen  ondergaan ook deze ogenschijnlijk giftige materialiteit waardoor de ontwikkelde subtiele kwaliteiten wegtrekken naar de omgeving.   

De keus aan jouw en mij is om je daar niet tegen te verzetten maar een juiste eigen strategie te kiezen van omgang. Immers het Scheppende heeft immer een  remedie ter plaatse en evolueert verder.

En….

Je kunt vooral ontmoeten het Nieuwe Scheppende  in het Grote Landschap naast het oude.  Het nieuwe in het landschap van  nieuwe kwaliteiten punten, nieuwe wezens , een nieuwe graal en nog veel meer!




.

Wat  kleinig Heden uit Schirnding

Nieuwe  tuinmuur
De nieuw gemaakte muur aan de basis van de berghelling en de tuin.  Meer dan drie en een halve eeuw heeft de huisberg zijn oude grens “overaard” en weggedrukt.  De oude lokale stenen lagen diep in de rand zone en zijn weer opgegraven en hebben een nieuwe plek gekregen.
In de 25 m lang muur zijn enkele geomantische snufjes toegepast als een subtiele uitstroom nis van de berg, een hellingtrap, een ontvangsteen van een luchtlaag kwaliteit een kosmisch instroom nis en een watervalletje punt 

De hoofddeur
De toegangsdeur was aan een groot onderhoud toe. De laat 19e eeuwse deur  bestaat uit twee ongelijke delen met in het  ijzeren raamwerk rozen; het oostelijke venster heeft een wit te verven roos en het kleine westelijke deel een rood te verven roos. De middenas heeft draagt bovenin  een engelfiguur.
De binnenzijde  van de deur heeft vier sloten; een ronde naar de aarde toe, een rechthoekige naar de boven in de granieten drager, een antiek kastenslot in het midden en een midden balk die rechts in de muur kan worden geschoven. Oorspronkelijk was de toegangsdeur te sluiten met deze horizontale balk die een opening heeft aan beide zijden in de muur.
De hele toegangspartij wordt in 2018 nog opgeknapt, waaronder het driedelige bordes en de granieten ornamenten van tulpen en druiven



 Wateralchemie aan den lijve ervaren!


Helend kuuroord water ervaren van de 'Böhmischen Bäder-Dreiecks' met haar drie bekendste kuuroorden Franzensbad, Marienbad en Karlsbad en andere Kuuroorden in de regio van West Bohemen en Fichtelgebirge

Vakantieweken in Schirnding met  Pasen, Pinksteren en in de Zomer


Voor belangstellende organiseer ik verschillende activiteiten in 2018 om de helende kwaliteiten van artesische bronnen te ervaren; drinken, (kuur)aden, sauna en op de plekken zelf zijn. Ook de vele subtiele fenomenen die samenhangen met deze kwaliteiten van de nederwereld met zijn watervuur kwaliteiten die in de ‘middenwereld’ komen en weer bovenwereld fenomenen aantrekken.

Ook kan een individueel programma worden samengesteld.


Nieuwe leergang Gaialogie  begin 2018
In 2018 start weer een eerste jaar leergang gaialogie bij voldoende belangstelling.
De leergang geeft een mogelijkheid tot persoonlijke verdieping in de interactie van jouw met  de subtiele natuur omgeving.
Het eerste jaar is een kennismaking met het werkveld en het ontdekken van je eigen subtiele waarnemingen mogelijkheden  en het tweede jaar een specialisatiejaar op basis van voorkeuren.
De nieuwe opzet is een maandelijkse bijeenkomst gebaseerd op de leergangsteksten met individuele begeleiding via Skype en een week in Schirnding.

Ook kun je kennismaken op de inspiratieavond zondagavond in Amsterdam of maandagavond in Giessenburg
Dan wel de  ervaringstocht zaterdag en zondag in Noord-Holland. Meer info zie onder.
Of maak een persoonlijke afspraak.


Tijdelijk verblijf op de hof
Wil je verblijven in het gastenverblijf dan ben je van harte welkom. Mogelijkheden zijn er voor je tijdelijk te willen terugtrekken, contemplatie, of levens bezinning. Vraag een offerte aan.  Ook mogelijkheid van grottenverblijf en kuuroorden bezoek  pelgrimage in het hoge Fichtelgebirge.