Omgevings energieroof in de kathedraalbouw tijd; een regressie onderzoek

Op zondag 26 februari 1995 ‘interviewde’ ik H. S. over zijn kathedralenbouw-verleden.

Hij kwam in zijn vorig-leven ervaring als kathedralenbouwervan Toulon in Zuid-Frankrijk, vermoedelijk 12e eeuw, ten tijde van wat hij noemt paus Leo.Hij behoorde tot de orde van de  Benedictijnen en leefde tot zijn dertigste in het klooster. Hij werd uitgekozen om en speciale opleiding te volgen in wat ik zou noemen  de voorbereiding  en leiding over de bouw van een kathedraal.  Hij ervaarde dit als een hele eer om uitgekozen te worden om zo het geloof vorm te geven in de materie. Een groep monniken ging onder bescherming van Tempelierridders op pad naar een opleidingscentrum aan de andere zijde van de Pyreneeën in Spanje.

De vijfjarige opleidng vond plaats in een grote groep van circa 100  Benedictijner monikken, die les kregen van m.n. Tempeliers.

Zijn naam  die hij pas later in het onderzoek noemt is 'Adolfi’.

Dit was het begin van een onderzoekavontuur naar de energetsiche en spirituele achtergronden van de lerkenbouw in de twaalfde eeuw op basis van een getuigenverklaring verkregen door regressie.

Wie heeft overigens zin om dit onderzoek te publiceren?

Hun ‘oude dorpen’.

"Ik heb niet meer een  ‘oud’ dorp  van hen in ons eigenlijke werkgebied gezien, maar wel resten daarvan.  Ik denk dat ze de boel gesloopt hebben en alles meegenomen hebben naar hun andere woonlocaties.  In de bossen zijn heel veel plekken waar ze eerst woonden, doch deze plaatsen zijn heel klein. Alleen een paar resten  herinneren aan hun bewoning en de huizen zijn allemaal weg.  Het zijn altijd woonplekken in het bos waarvan ik er meer dan tien heb gezien.  Ze hadden ook een andere structuur dan de dorpen buiten ons territorium. Wat me opvalt is  dat ze liggen aan doorgaande paden  met vaak een weg door het dorpje en het is allemaal wat opener, niet zo beschermt als in hun nieuwe locaties.  Soms is de onderbouw van de palen nog aanwezig en de vervallen emmer-waterputten, maar niet die je in de nieuwe dorpen aantreft.  Ik heb namelijk daar niet zo’n grote put gezien en misschien hebben ze zo’n grote put ook niet nodig.  Stenen vind je daar wel maar geen druïde hut.  Ik geloof niet dat er altijd zo’n druïde bij was, dat kan ik me niet voorstellen.  Ook tref ik hier weer allemaal gelijkwaardige huizen en wel eens een pleintje in het midden.  De structuren zijn daar dus kleiner en er is geen centraal gebouw en ook geen weg op het oosten en een geconcentreerde  bouw.  Ik heb ze niet allemaal gezien, maar wel tientallen.  Daar liggen ook geen heilige plekken in de gemeenschappen zelf  en die lagen er altijd buiten. Die gaan wij juist gebruiken omdat ze vrijwel altijd op onze hoofdbanen liggen.  Dus rondom de hoofdbaan liggen in de bossen deze oude gemeenschappen. De heilige plek was dan een boom- of een steencirkel, doch  niet beide en de nederzettingen liggen er omheen op maximaal een uur loopafstand.  Meer van die kleine samenscholingen gebruiken één zo’n plek en vermoedelijk trekken ze samen naar de nieuwe woonplaatsen.

Ik heb de indruk dat ze bij elkaar horen, heiligdom en dorpen, als we met één zo’n hoofdbaan bezig zijn en een heiligdom inpikken, want de dorpen worden dan verlaten. Als je met een andere baan bezig bent  één of twee jaar later dan zijn die oude structuren daar nog intact.

Kijk als je die plekken gaat gebruiken voor de kathedraalbouw begint de energie naar de kathedraal te stromen en verliezen de cultusplaatsen hun functie omdat ze hun kracht verliezen die daarvoor, daar bleef.  Zo’n bewoning structuur verdwijnt vanzelf is onze indruk. Tijdens de opleiding  is ons niets verteld dat je door dit werk te doen negatief beïnvloed kan worden.

Ik heb hun nieuwe heiligdommen buiten ons gebied niet bezocht want ik heb  ze namelijk nooit kunnen vinden. Ik heb ze verwacht te kunnen vinden  maar ik denk dat ze goed verborgen zijn.  Ondanks dat ik toch ook heel wat wegen afgelopen heb; bij de kruidencomplexen, de weidegronden, maar ik vind geen strukturen die ik ken. Ik denk dat ze het mij niet  mochten laten zien. Ik heb er wel eens naar gevraagd maar zoals gewoonlijk krijg ik  geen antwoord. "

Leugenpers?

Tijdens de bekende optocht in Parijs verzamelen zich vele politici van de hele wereld om mee te lopen. Maar liepen ze wel mee? In Duitsland hoor je zelfs benamingen van 'leugenpers', daar de politici alleen voor zichzelf liepen en niet vooraan. Wat foto's kunnnen doen.  En wat politici ons willen voorhouden..Ja wij waren erbij….

grote Ervaarders: Giordano Bruno

………er zijn ontelbaar vele zonnen, ontelbaar vele aardes draaien om deze zonnen, zoal de planeten om de zon draaien en levende wezens bewonen deze werelden……

Op 2 juni van het jaar 1592 sprak Giordano Bruno tijdens zijn verhoor door de inquisitie in Venetië de volgende woorden uit. Zij klinken als een geloofsbelijdenis. Als een samenvatting van zijn inzichten met betrekking tot heelal en mens. Hij zei:


"Ik geloof in een oneindig heelal als schepping van een oneindige goddelijke almacht, omdat ik het voor onmogelijk houd, dat de goddelijke goedheid en almacht een begrensde wereld zou kunnen creëren, terwijl zij behalve deze wereld ontelbaar veel andere werelden zou kunnen doen ontstaan. Daarom heb ik gesteld dat er onnoembaar vele werelden zijn die op onze wereld lijken. En net als Pythagoras ben ik ervan overtuigd dat de andere planeten en hemellichamen op een of andere wijze op de aarde lijken. Ik geloof dat alle hemellichamen werelden zijn. Hun getal is onbegrensd en samen vormen zij één oneindige natuur binnen één oneindige ruimte - en dat is het oneindige heelal: zowel wat het aantal hemellichamen betreft als wat de uitgestrektheid van het universum betreft.

riviergif wordt kristalhelder

Al enige tijd maak ik me zorgen over de rivier de Roslau die door Schirnding loopt. In het verleden heeft een chemische firma zware metalen geloosd op dit schone oppervlaktewater, waardoor de rivier met haar slib verontreinigd raakte.

Vandaag keken we beiden naar de rivier en zagen dat de gifslang meerkoppig was en zich uit de rivier verheft. Na enige aandachtstijd werd het gif geneutraliseerd en werd de slang rustiger en loste op. Het hoger zelf van de rivier verbond zich weer met de rivier en het oude evenwicht werd hersteld. Het gif ging de aarde in en de rivier straalt weer als vanouds.  Door de smeltende sneeuw en regenval is de rivier nu dubbel zo breed en bezet deels het rivierdal. Mooi om te zien. Dank alchemisten.

reactie:

Beste Dick,

Dank je voor je jongste bericht over de Roslau. Het is het beschrijven van een gebeurtenis, die me in mijn vroegere werk als doel voor ogen stond. Ik was op het ministerie van (toen nog) Landbouw en Visserij werkzaam als milieuman van de Directie van de Visserijen. Mijn belangrijkste taak betrof de waterkwaliteit in relatie tot het leven van vis en de kwaliteit van de consumptievis. (PCB’s e.d. waren toen ‘hot’)

Uit andere bronnen wist ik al van de wezens, die zich in de natuur bevinden en (voor zover niet van menselijke herkomst) de natuur zelf zijn. Ik zette me (ongezegd aan anderen) in om hen zo mogelijk hun eigen huis, het oppervlaktewater,  weer te kunnen laten bewonen.

In mijn tijd zijn vele maatregelen genomen om oppervlaktewater minder te belasten met afvalwater en dit eerst te zuiveren. Ik heb daaraan via onder meer het (doen) ontwikkelen van normen - waaraan de waterkwaliteit voor vis minimaal zou moeten voldoen - mogen bijdragen.

Wat ik niet uit eigen ervaring in dit leven op aarde weet en beleefd heb, maar wel als zekerheid in me draag, verwoord je in het stukje over de Roslau. Ik ben blij van een nu levende ervaringsdeskundige te horen dat herstel op die wijze mogelijk is en ook daadwerkelijk plaats vindt.

Zo hoop ik ook op herstel van de grote Europese rivieren. Maar – hoewel ze zeker in een aantal opzichten een betere kwaliteit hebben nu, dan in de jaren ’70 en ’80 uit de vorige eeuw – het is nog lang niet zover. En los van chemische verontreiniging speelt ook o.m. de geluidsbelasting een rol.

 P.S. Als extra aandachtspunt voor herstel van stromende wateren kun je dan nog toevoegen, dat de toegankelijkheid van de paaigebieden voor trekvissen van groot belang is.

Door kanalisaties, stuwen e.d. zijn paaigebieden verloren gegaan voor trekvissen.

 A.F.F.

Selb Drakenstad

Eerste vollmaan 2014

  

Eén van onze kennissen werkt  bij een natuurvoedingszaak in een nabijgelegen stadje Selb . Toen ze pas bij ons was onderzocht ik eens globaal de plaats waar ze werkte en constateerde; de winkel staat op een draken-uitstroompunt! Hum. Ze heeft deze informatie doorgeven aan haar werkgeefster die me zondag uitnodigde voor een bedrijfsonderzoek. Het was een  natte sneeuwrijke dag, niet aantrekkelijk om buiten te zijn. De winkel ligt niet ver van de plaatselijke aan Andreas gewijde kerk op een hoog punt. Naast de winkel staat de mooie pastorie.  Voordat ik op stap ging heb ik de draken een gouden bal gegeven waar ze even zoet mee waren. Ik wilde dat ze me niet te veel afleiden.

Eerst het gesprek met de beheerster die me direct vertelde dat haar naam ‘Grisu’ betekent; kleine groene draak. Een interessant feit maar hier niet van toepassing daar het rode draken zijn.  De zeer brede zone van het drakenpunt maakt dat de sferen vuur rijk zijn in positieve zin maar niet leefbaar om te wonen. Zo was slapen onmogelijk, evenals wat ze me vertelde voor de naast wonende dominees. Opmerkelijk was wel dat de woning relatief droog terwijl in de omgeving heel veel optrekkend vocht is.

                  

Ik ben  direct eens op onderzoek gegaan in dit drakenrijk wat hen hier zo bezighoudt. Ze maken namelijk een tamelijk verstorende indruk.

Het volgende verhaal werd me verteld. “Heel lang geleden [12e eeuw]verstoorden middeleeuwse kerkelijke meesters ons die ons gingen bestrijden. Onze uitgangen werden afgedekt en we konden geen kant op.  Later hebben we ons weer bevrijd maar we waren razend op de mens. We zijn nog steeds verbolgen op hen! We hebben trouwens die zes mannen na hun dood gevangen genomen en geketend opgesloten in onze heetste ruimten.” Oké een geval van vastzittend trauma met onmogelijkheid  de verbittering op te lossen. Ik vraag eens de hulp van een gouden aardedraak . Deze meldt hen: “Jullie hebben lang genoeg geleden, nu is het tijd om je te bevrijden. Laat de zielen los en dan geef ik bevrijding.”

De draken buigen zich allemaal over elkaar  heen  en na enige tijd van zo bij elkaar zitten,  zegt de hoofddraak: we doen het, we zijn het zat’. Plots vliegen de gevangen genomen zieltjes de lucht in omhoog . “ Dit is het enige wat ik wil”, zegt de gouden draak en verlaat weer de scene.

Ik zit in de auto voor de winkel om dit kontakt te bewerken en plots gaat de zon fel schijnen in het besneeuwde landschap. Een mooi natuurteken.  De draken leider zegt:  “we zullen niets meer tegen mensen doen.!” Ik geef ze  tot slot nog een gouden draken munt als beloning.

Terugkijkend  op dit gebeuren, was dit een Oer trauma van de stad Selb.  Drakenpunten zijn uitstroompunten voor de grote landschap drakenlijnen die vanuit Selb stromen. Selb kent nog meer van dergelijke punten ondermeer bij de Goudberg. Daar wordt  jaarlijks één van Europa ‘s grootste middeleeuwse festivals gehouden. Ze hebben pas ook de draak weer in scene gebracht. Passend. 

Afsluiting van drakenpunten was één van de strategieën van de kerkelijke magiërs om de oude krachten te bestrijden.  De verbitterde draken hebben trouwens er ook voor gezorgd dat  op 18 maart 1856  de hele binnenstad afbrandde.  

            

Drakenvuur inferno

De hele historisch binnenstad bestaande uit neringdoende en ambachtslieden brandde af met 221 huizen en 408 andere gebouwen waardoor 624 families dakloos werden (meer dan 3500 personen!) Opmerkelijk was dat twee gebouwen gepaard bleven waaronder een kerk.  Grote stadsbranden kwamen hier heel veel voor en worden in de folklore vaak ook verbonden met magie van de zigeuners. Ook al konden de draken  zich wel bevrijden, op aarde stroomde het daar niet meer en ging de drakenlijn in het vervolg door de luchtsfeer. Hoe het nu loopt verdient nader onderzoek.

Sigillum Doornenburgensis

Bij de re-inventarisatie van archeologische vondsten op het kasteel Doornenburg werd in 2011 een heel bijzondere vondst gedaan. Een baksteen met daarin een loden magisch voorwerp. Het is een zogenaamdSigillum Dei, dat beschreven wordt in  Liber iuratus Honorii 

.

Door de unieke vorm heet de Doornenburgse vondst vanaf nu Sigillum Doornenburgensis. De steen waarin de schijf zit wordt gedateerd vroeg 16e eeuws. De magische schijf kan ouder zijn maar is niet te dateren. De constructie is trouwen niet afkomstig van de Doornenburg zelf maar aangevoerd met bouw puin van elders en is moeilijk te lokaliseren. Het kasteel is na de oorlog namelijk met oud bouw puin weer opgebouwd. Het magische teken is niet uniek in vorm en werd later ook door de Engelse hofmagier John Dee gebruikt. Uniek is dat het ook in Nederland werd gebruikt door mogelijk kabbalistisch joodse magiërs die het mogelijk gebruikten om een huis te beschermen. De steen moet namelijk op een vaste plaats in het huis zijn aangebracht en het geheel is daarom een vorm van huis-beschermingsmagie.

Bron; Carved in lead and concealed in stone: a late Medieval Sigillum Dei at Doornenburg Castle. László Sándor Chardonnens, Jan R.veneestra. In Magic, Ritual and Witchcraft, Volume 9, Number 2, Winter 2014, pp 117-156, University of Pennsylvania Press

,