Dit weekend ga ik weer op Gaialogische onderzoek
ervaringstocht naar verschillende subtiele plekken in het land.
Zaterdag naar de Veluwse bossen en zondag naar deFriese meren; het Tjeukemeer en het
Slotermeer.
Je bent van harte welkom
om Buiten subtiel te ontmoeten, 'bij te tanken' en je vooral te laten
inspireren door de Grote Natuur!!
Dick van den Dool
1. Bossferen in
de bossen Leuvenum met bezoek aan de het gebied ‘Stille Eenzaamheid’
Zaterdag 25 augustus 10.30 – 17.00 uur
via de Heiligenweg kom je in een groot bosreservaat met heel specifieke
subtiele kwaliteiten
Om te ontmoeten:
- de vitaliserende leven gevende werking van bossen
- de elementaal wezens –verbonden met de natuur- en wat houdt hen bezig
- ‘stilte’ en ‘heiligheid’ als subtiel fenomeen
- Nieuwe kwaliteiten?
- het onverwachte
Verzamelpunt
Station Ermelo rond 10.15 uur
S.v.p. wel doorgeven dat u met de trein komt en mee wilt rijden.
2. Twee Friese
binnenmeren subtiel gezien
Watermantie; het Tjeukemeer en het Slotermeer
Zondag 26 augustus, 10.30 – 17.00 uur
Meren zijn Frieslands grootste zichtbare elementale
vormen. Elk meer heeft haar eigen ontstaansgeschiedenis die in een enkel geval
terug kan gaan tot voor de menselijke ontginning. Maar wat zijn eigenlijk haar
subtiele kwaliteiten?
Een tweetal grote meren wil ik in het zuiden van deze
waterprovincie bezoeken om haar subtiele geaardheden in kaart te brengen; het
Tjeukemeer en het Slotermeer.
Aspecten die aan de orde komen;
- de tot nu toe bekende ontstaan geschiedenis en wat is vooral het verhaal
van het ‘belevendigde meer’ zelf
- subtiele namen van het binnenmeer water en de vormkracht van het meer
lichaam
- wat zijn de specifieke waterwezens en hoe kan ik die ervaren en wat is
hun ‘verhaal’
- wat zijn de lokale watertrauma’s
- waar komt het oppervlaktewater vandaan en wat is de subtiele
waterkwaliteit en hoe kun je dat in kaart brengen
- het onverwachte
We reizen met de auto naar verschillende
bezoek-/onderzoekpunten, vanwaar we een stuk lopen.
Verzamelpunt
1e ParkeerplaatsTjeukemeer aan de A6 richting Lemmer –Joure.
Dit is eerste afslag bij de doorsnijding door het meer van het zuiden gezien.
Heb je zin mee te reizen laat het me weten. Ik rijd zelf
via de Flevopolder. Mogelijk station Leystad.
Algemeen;
- bijdrage per dag: 40 euro dan wel naar vermogen
- meenemen; iets om op te zitten, en wat te delen voor een
gemeenschappelijke lunch, drinken en een eigen cadeau voor de omgeving
-voor vragen kun je me bellen op:
0614200028
Deze dag is ook een mooie kennismaking met de leergang Gaialogie, of gewoon
als een kennismaking, dan wel een verdieping in het subtiel waarnemen.
En te horen van mijn werkzaamheden, persoonlijke ervaringen en plannen in
2018.
Mijn eerste zoektocht op het pad naar bevrijding begon in het begin van de negentiger jaren met dromen onderzoek. Ik volgde een speciale jaar leergang en heb enige tijd me het predicaat dromen-uitlegger gegeven. Verkocht zelfs dromen cadeaubonnen, zodat men mij kon bellen voor uitleg!
Nog steeds zijn dromen een mooie weg om niet direct zichtbare zaken te begrijpen.
Zo droomde ik in deze nanacht van een man, ik noemde hem een ‘Duitser’ die in een schuur bij mij thuis in Giessenburg was weggekropen, mogelijk een oorlog misdadiger. De oorlog was net voorbij en ik ging naar m’n neef G., een ex marinier, die naast ons woont om te vragen of hij me wilde helpen hem op te sporen.
Maar wie is deze man?
Opeens realiseerde ik me dat het m’n oom Huibert was. In de laatste oorlog koos hij ervoor om bij de Waffen SS te gaan.
Hij is een keer bij m’n opa terug gekomen in het volle zwarte ornaat en mocht van m’n opa niet in huis komen met dat uniform. De hele omgeving was geschrokken van deze verschijning. Gelukkig was m’n vader niet thuis en in de polder want die had hem zeker te pakken genomen.
Huibert is aan eind van de oorlog verdwenen en m’n oom Huiberts broer Dirk van den Dool had een hele hoge functie bij de Binnenlandse Veiligheidsdienst, een op en top militair, en ging er vanuit dat hij ergens in Nederland, mogelijk Apeldoorn, is gesneuveld.
M’n oma, een heel lief mens, waar ik graag op de thee kwam toen ze alleen woonde op het buiten ‘De Griendhorst’ in Schelluinen heeft lange tijd gehoopt dat Huibert nog terug zou komen, want het was toch een zoon!
In m’n vaders kant waren er vier broers. De oudste Dirk van den Dool studeerde en werd meester in de rechten en was na de oorlog politie commissaris in Batavia. Na de oorlog kwam hij te werken bij Binnenlandse Zaken en was als het ware een extreme militair, wat autistisch, waar zijn kinderen zeker van geleden hebben. Zijn broer, mijn oom Huibert koos voor een carrière bij de vijand, de Waffen SS. En m’n vader wilde na de oorlog direct als vrijwilliger naar Indonesië gaan om het voor Nederland te behouden. In eerste instantie mocht hij niet van zijn vader, want die was bang weer een zoon te verliezen, maar uiteindelijk werd m’n vader opgeroepen en kon hij gaan. Na zijn terugkomst moest hij boer worden van zijn vader maar had daar helemaal geen zin in. Pas na veertig jaar ‘onvrijwillige’ koeiendienst kwam zijn pensioen bevrijding en heeft tot vorig jaar van z’n vrijheid genoten op de oude familiehof. De jongste broer Louw is naar Canada geëmigreerd mede uit angst voor de Russen en werd avonturier in Alaska en leefde in de wildernis op zoek naar delfstoffen. Hij is de enige die nog leeft.
In elk geval voelde ik een zwak voor dit zwarte schaap in de familie en was als enige was milder in het oordeel.
Een heldere vriend van me was van mening dat Huibert na de oorlog een nieuwe identiteit had aangenomen in Duitsland en dat daaruit neven en nichten zijn gekomen. Was dat de reden dat ik naar Duitsland ben verhuisd? Nee, vele andere
redenen.
Nu terug naar de droom. De ziel van mijn oom Huibert had zich gehecht aan m’n systeem vanwege m’n sympathie en in de hoop op hulp. Ik kon hem in eerste instantie losmaken maar hij kon niet weg, verder reizen Door zijn onverwerkte sterven was een deel van de ziel blijven hangen op de sterfplek en ging hij weer terug naar zijn bekende verleden op de ouderlijke hofstede.
Nu kon hij geholpen worden, mede door kontakt met m’n Nederlandse vriend, daar hij niet kon verder reizen. Het zielstuk werd verbonden en hij is nu echt in de andere wereld een vriend helper.
UITNODIGING GAIALOGISCHE LEZING EN FIETSTOCHT MET DICK VAN DEN DOOL
IN SAMENWERKING MET HANDBOEKBINDERIJ VAN
TON VAN DER LEEDEN
Filarskiweg
31 1862 VA Bergen N.H.
Telefoon
072-5895788
www.handboekbinderij-vanderleeden.nl
Op zaterdagavond 8 september 2018om
20 uur houdt de geomant-gaialoog Dick van den Dool een inleiding op een daags
daarna volgende fietstocht door de Bergens-Schoorlse duinen.
Deze inleiding wil een goede
inwijding zijn in landschapsgeomantie waarbij men een dag later naar buiten zal
gaan om meer naar binnen te komen.
De inleiding vindt plaats op het
bovenstaande adres, dus respectievelijk het bovenstaande handboekbindersatelier
van
Ton van der Leeden in Bergen N.H.
Dan op zondagmorgen 9 september 2018 is de start voor deze fietstocht vanuit Bergen aan Zee onder leiding van
Dick van den Dool om 11 uur aan het
einde van de Verspijckweg bij de parkeerplaats. Deze is gelegen onder het
Russenduin waarop zich het opvallend hoog verheven Huize Glorie bevindt.
Zie het gele pijltje in de
onderstaande luchtfoto dat het
verzamelpunt aangeeft :
Men geve zich voorafgaand hiervoor
op bij Dick van den Dool via info@gaialogie.nl. Graag op het
laatst enige dagen vooraf want Dick woont in Beieren in Duitsland. Kosten zijn E. 30,- per persoon ofwel
in overleg met Dick naar iemands draagkracht.
Op
zaterdagavond ten huize van Ton aan Dick te vergoeden.
Hieronder geeft Dick nog wat extra
informatie door :
Landschapsgeomantie
in de West kustzone bij Bergen(11.00 - 17.00 uur)
Deze zandrijke goed
doorlatende bodem met zeezoutwater dynamiek en actieve lucht is bij uitstek de
heel-makende “heilige” zone in Nederland. De vier elementen in pure vorm
met een actieve natuurwezen wereld en vooral ook nieuwe sferen. Hoe ziet
Gaialogie, een oeroude ervarings wetenschap over de subtiele natuur, dit gebied
bij Bergen?
‘Programma’
In de geplande
excursies in de duinen tussen Bergen en Schoorl wil ik ondermeer je laten
kennismaken met mijn wijze van in dimensies staan en je niet alledaagse
fenomenen laten ervaren.
Andere aandachtspunten;
- wat is jouw ingang
naar subtiliteit en hoe kan je dat
verder ontwikkelen
- welke geomantische
fenomenen zijn er
- subtiele kwaliteiten
rondom Bergen
- ontmoetingen met
Buiten om meer Binnen te komen
- polariteiten in het
landschap, de vier elementen en de
nieuwe sferen
- wat stuurt een
kustduin gebied aan?
- en vooral datgene wat
op het pad komt
We gaan op stap met de
fiets in het gebied, ongeacht het weer en lopen kleine stukjes.
Meenemen; drinken,
indien nodig een matje om op te zitten, een persoonlijk cadeau voor het gebied,
en wat voor een gezamenlijke lunch.
Deze dag is ook een
mooie kennismaking met landschaps Gaialogie, of gewoon als een
kennismaking, dan wel een verdieping.
Ontmoetingspunt
Plaats van samenkomst ter
hoogte van Huize Glorie, Bergen aan Zee, bij de parkeerplaats aan de Verspijckweg.
Laat de Grootsheid je inspireren!
De bijeenkomst op zaterdagavond in het
genoemde atelier van Ton van der Leeden gaat omstreeks 20:00 uur van start. Binnenkomst
echter iets eerder omstreeks 19:30 uur.
Belangrijk : Men heeft een
toegangskaartje nodig voor het PWN duingebied. Onder andere te koop bij
Duinvermaak, een pannenkoekenrerstaurant in Bergen grenzend aan het duingebied,
telefoon 072 - 581 3927.
De elementalen zelfs ook in de NRC van een paar dagen geleden!
Als een elf in IJsland wil verhuizen, dan helpt de overheid een handje
Volgens de legendes wonen onder rotsen als deze elfen.Foto Getty Images
Een IJslander denkt wel twee keer na voor hij tijdens een wandeling op een grote steen gaat staan. Je weet nooit of je op het huisje stapt van een elf, die ze hier doorgaans het ‘verborgen volk’ noemen: huldufólk. Dat zijn een soort mini-mensen, die net als wij gebaard zijn door hun moeder, verliefd worden en ooit doodgaan. Ze kleden zich ouderwets en kunnen net zo groot worden als een kind van zeven.
Is dit een grap? „Nee, daar is bewijs voor”, zegt Magnus Skarphedinsson tegen de drie Amerikaanse en twee Canadese toeristen, die deze middag les krijgen in de ‘elfenschool’.
De school, waar je vier uur lang leert over het belang van elfen voor de IJslandse cultuur, is eigenlijk een woonkamer van een muffig huis dat vol met beeldjes van buitenaardse figuren staat. Een verdieping hoger wordt gewerkt aan een elfenmuseum.
De oprichter van de school, de 63-jarige Skarphedinsson, is een bekende IJslander. Hij reisde de wereld af om honderden getuigenissen te verzamelen van mensen die menen elfen, engelen, trollen en aliens te hebben ontmoet.
Ik weet dat elfen niet bestaan maar ik doe toch mijn best om ze in stand te houden, hierdoor bestaan ze eigenlijk toch
Thorgnyr Thoroddsen (36), actief voor de Piratenpartij in Reykjavik
Vooral in zijn eigen land valt er veel te onderzoeken. Er gaan verhalen rond van IJslanders die ooit een nacht hebben gelogeerd bij een elf. Zelf heeft Magnus Skarphedinsson ze nog nooit gezien. Alleen mensen die een soort ‘zesde zintuig’ hebben en er geestelijk open voor staan, kunnen dat, zegt hij. „We hebben wel ander bewijs dat ze bestaan.” Hij is nog niet de kamer uit of de aanwezigen beginnen te smoezen. „Leuke man, maar ik geloof niks van wat hij over de elfen zegt” – is de consensus. Een halve minuut later komt Skarphedinsson terug met een verroeste witte pan – die iemand ooit als cadeau van een elf zou hebben gekregen. De studenten mogen de pan een voor een vasthouden.
Parlementariër gered door elfen
Nu is het makkelijk om lacherig te doen over het verhaal van Skarphedinsson, en de laatste jaren is het stigma rond het echt geloven in dit soort elfen voor IJslanders ook groter geworden, maar Skarphedinsson is niet de enige IJslander die overtuigd is van het bestaan van elfen. Een aantal jaar geleden beweerde Arni Johnsen, een parlementariër van de grootste partij in IJsland, na een zwaar ongeluk te zijn gered door elfen. Toen hij in zijn SUV over de kop ging en tóch goed terechtkwam, was dát de verklaring voor zijn landing.
Twintig jaar geleden zei 54 procent van de IJslanders in elfen te geloven. Uit een onderzoek van de Universiteit van IJsland uit 2007, het laatste dat hierover beschikbaar is, blijkt dat het geloof is afgenomen: 8 procent zei zeker te weten dat elfen bestaan, 17 procent zei dat ze waarschijnlijk bestaan en 37 procent zei dat het mogelijk is dat elfen bestaan.
Al decennialang zijn er groepen IJslanders die boos worden als er een nieuwe weg moet worden aangelegd – vooral als daar grote stenen, waar de elfen in wonen, voor verplaatst moeten worden. Een nieuwe weg zou de leefomgeving van honderden of duizenden elfen vernietigen. In 1982, toen de Amerikanen een militaire basis wilden openen in IJsland, liepen er om die reden zo’n 150 elf believers een mars tegen de komst van de basis, die er uiteindelijk toch kwam. Eens in de zoveel tijd zijn er opstanden, van belangenbehartigers voor elfen die samen met milieugroepen als Friends of Lava de aanleg van een weg jarenlang kunnen uitstellen.
De IJslandse overheidsinstelling die verantwoordelijk is voor de meeste wegen in het land bevestigt dat er soms rekening wordt gehouden met elfen, zegt woordvoerder Pétur Matthiason desgevraagd. „We houden met alles rekening: de natuur, het verkeer en veiligheid”, vertelt hij, „en als iemand ergens problemen mee heeft vanwege elfen, dan kijken we daar ook naar, omdat het onderdeel is van ons cultureel erfgoed.” Hij noemt als voorbeeld dat ze een keer een rots van meer dan tachtigduizend kilo hebben verplaatst, omdat daarvan gezegd werd dat er elfen in woonden die verhuisd wilden worden. „Het was mogelijk en niet duur.” Matthiason verwijst naar een memo geschreven in 1998, herzien in 2007, die vaker naar journalisten is verstuurd. „We kunnen niet ontkennen”, staat er, „dat het geloof in het bovennatuurlijk regelmatig tot zorgen kan leiden bij bewoners en met hun mening wordt rekening gehouden, net zoals met die van anderen.”
Begin met IJslanders over elfen en er zal niemand zijn die z’n schouders ophaalt
Een IJslandse vrouw, Ragnhildur Jónsdóttir, staat bekend als de elfenfluisteraar. Ze zegt dat ze elfen kan zien en met ze kan praten. Tijdens IJslandse bouwprojecten kan ze worden ingehuurd om de elfen te vragen wat ze van een mogelijke verhuizing zouden vinden. Dan staat ze dus tegen een groep stenen te praten en zegt ze daarna bijvoorbeeld dat de elfen akkoord zijn gegaan met de aanleg van een weg, mits ze naar een bepaald deel van de stad worden overgeplaatst.
Het is begonnen bij de Vikingen
Elfen zijn lief, vertelt Skarphedinsson op de elfenschool, tenzij je ze slecht behandelt. Elfen kunnen ook boos worden als je geen rekening met ze houdt. Sommige bouwvakkers durven daarom niets te bouwen in een plek waar mogelijk elfen wonen, uit angst een been te breken. Dat verklaart ook waarom IJslanders die niet geloven, toch de kleine moeite nemen en voor de zekerheid om die grote steen heen lopen.
Het geloof van IJslanders in elfen wordt gezien als iets bijzonders, iets onschuldigs. Het doet denken aan een uit de hand gelopen geloof in een folkloristische figuur – alsof het volwassenen zijn die in Sinterklaas geloven. Het onderwerp maakt veel los. Begin met IJslanders over elfen en er zal niemand zijn die z’n schouders ophaalt. Of ze zeggen dat het onzin is, óf ze springen op van vreugde en vertellen trots te zijn op dit onderdeel van hun cultuur.
Elfen werden zo’n duizend jaar geleden, in de tijd van de Vikingen, in gedichten geïntroduceerd bij het IJslandse volk.
„De elfen en IJslanders zijn op een gekke manier afhankelijk van elkaar”, zegt Thorgnyr Thoroddsen (36), actief voor de Piratenpartij in Reykjavik. „Ik weet dat ze niet bestaan maar ik doe toch mijn best om ze in stand te houden, hierdoor bestaan ze eigenlijk toch.” Hij praat over zijn opa, die hem vroeger vertelde dat hij een elf als beste vriend had. Veel IJslanders hoorden dit soort verhalen op de schoot van hun grootouders. „Ik geloofde dat echt en hij ook.” Er wordt zo veel over gepraat, zegt Thoroddsen, dat je gewoon denkt dat ze bestaan tot je ouder wordt en je er serieus over nadenkt. Het IJslandse geloof in elfenverhalen zegt volgens hem ook iets over de overweldigende IJslandse natuur. Er borrelt heet water uit de IJslandse grond, de wind kan mensen omver waaien, de imposante gletsjers, de ruige kusten – je bent hier als mens aan ondergeschikt. Het kwam vroeger weleens voor dat iemand tijdens het rijden in het donker verongelukte of van een klif afviel en nooit meer terug werd gevonden. „Oudere IJslandse generaties leerden goed op te letten tijdens het rijden, anders zouden de elfen je meenemen. Zo leerde je als kind hier dat de natuur onafhankelijk is, en sterker kon zijn dan jij.”
Aan het einde van de middag staat de Amerikaanse Deb Grundahl, een van de leerlingen van de elfenschool, na de les weer buiten, met een elfencertificaat in haar hand en 54 euro armer. De 63-jarige Grundahl is lerares op een katholieke school in Waunakee, een dorp in de staat Wisconsin. Wat vond ze van de middag? „Ik geloof ook in God en praat soms tegen hem, dat geeft me een fijn gevoel, al heb ik hem nog nooit gezien”, zegt ze. „Als je het op die manier bekijkt is het geloof in elfen hier niet zo heel gek.”
Het ‘heilige der
heilige’ is naast de bron in de nederstroom.
In het dal leeft nog een prachtige eenhoorn die de
tempeliers al kenden. Deze ‘tempelieren eenhoorn is de enige overgebleven van grotere
een kolonie. Het voedt zich met de
heilige sfeer rondom de bronplaats; ‘het kan hier kraakhelder zijn, vooral bij
volle maan!’ Eens een bezoekje plannen.
Het mythische
dier heeft last van de nabij hangende elektriciteit draden en ontlading van het
opgebouwde veld dient dan ook regelmatig via een bepaald punt plaats te vinden.
Zijn taak was
voorheenom de tempeliers te begeleiden
op hun reizen naar heilige plaatsen. Deze mannen waren op hun wijze met het zoeken
naar persoonlijke heiligheid bezig.
Bij de bron zit
in het ‘heilige der heilige veld’ een genezende engel en in de aarde leeft een
gouden gevleugelde draak. De kleur goud is het alchemistische kleed maar in
feite is het kristalhelder van aard.
Verder in het bos
leven heiligdom kaboutersdie ookeen heel licht voorkomen hebben.
Op het eind merk
ik dat de eenhoorn en de kabouterstam met me wil meegaan maar ik laat slecht een van hen met me mee
reizen.
Thuis gekomen gaat
de eenhoorn direct in de boven sferen vliegen en de kabouter legt contact met
de lokale kabouters. Uitwisseling van wezens geeft ook bij hen een ontwikkeling!
Overigens is het
zitten met de voeten in het bronwater en hele goede reiniging. Mijn gast die
niet erg in het lichaam zit ervaart dat na het voetbad de lichamelijk meer
bevat kan worden.
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/07/data32811010-54f23c.jpg)
/s3/static.nrc.nl/bvhw/files/2018/06/data31978984-a55416.jpg)
