At maximum eclipse around 10:50 UTC, the solar disk will be transformed into a skinny crescent. Some reporters call this a "devil horn eclipse," but the view will be heavenly. If you're in the eclipse zone, check NASA's web page for a city-by-city timetable of when to look. (Be sure to use safe solar filters and/or eclipse glasses.)
bron: https://spaceweather.com/
The pagan ritual dates back to 600 AD, though it's still very much alive as a contemporary practice. Listen as Alistair tells us more, then all read about Clootie Well here: https://www.atlasobscura.com/places/clootie-well?utm_medium=atlas-page&utm_source=facebook
zie het op: https://www.facebook.com/reel/1183449716843443
Het NK Tegelwippen is gestart. Afgelopen woensdag hielp wethouder Groen en Klimaatadaptatie Mirjam Wijnja bewoners aan de Singelweg met het verwijderen van tegels uit hun voortuin. Deze tuintjes van Christelijke Woningstichting Patrimonium worden omgetoverd tot een fleurige, groene oase.
Alle Groningers worden opgeroepen mee te doen. Een groene tuin neemt regenwater beter op, geeft verkoeling en is goed voor de biodiversiteit, aldus de gemeente.Vorig jaar zijn er in de gemeente een recordaantal van ruim 136.000 tegels gewipt. De gemeente hoopt dit aantal dit jaar te overtreffen.
Het gaat slecht met de Nederlandse libellen. Tussen 2008 en 2024 zijn de populaties met ruim een kwart afgenomen. Zelfs algemene soorten als het lantaarntje en de paardenbijter hollen achteruit, blijkt uit cijfers die het Centraal Bureau voor de Statistiek en de Vlinderstichting donderdag bekendmaakten.
Libellen staan bekend als pijlsnelle, geduchte jagers. Hun ogen bestaan uit tienduizenden facetten (ter vergelijking: een vlieg heeft er ‘maar’ een paar duizend) en hun vier vleugels kunnen ze onafhankelijk van elkaar bewegen. In tegenstelling tot andere insecten weten ze hun prooien vrijwel áltijd foutloos uit de lucht te vangen.
In Nederland komen 64 libellensoorten voor, die zich regelmatig voortplanten, vertelt Roy van Grunsven, die vanuit de Vlinderstichting bij de langjarige monitoring betrokken was. „Van 47 soorten hadden we genoeg betrouwbare gegevens om voor onze analyse te gebruiken.” De cijfers zijn verzameld door vrijwilligers, die op 500 plekken in Nederland tweewekelijks tellingen doen langs een vast traject.
Een tijd leek het juist bergopwaarts te gaan met de Nederlandse libellen, zegt Van Grunsven. „Soorten die bij stromend water leven zagen we sinds de jaren negentig in aantal toenemen doordat de waterkwaliteit verbeterde.” Het grootste deel van hun leven brengen libellen door onder water: soms wel jarenlang overleven ze daar als larve, om vervolgens enkele maanden als volwassen ‘imago’ rond te vliegen. „Maar die toename is inmiddels gestagneerd, en de laatste jaren zien we bij allerlei soorten dus juist de aantallen kelderen.” Juist omdat ze zo afhankelijk zijn van zoet water weten we dankzij hun aanwezigheid hoe het met plasjes en sloten gesteld is, voegt hij toe. „Dat ze verdwijnen betekent ook dat het daarmee niet goed gaat.”
De grootste bedreiging voor libellen is momenteel klimaatverandering. „Droogte en opwarmend water zijn funest, zeker voor koudeminnende soorten zoals de groene glazenmaker, de noordse winterjuffer en de maanwaterjuffer. Die laatste soort was 30 jaar geleden heel gewoon in Oost en Zuid-Nederland, maar is in de afgelopen twaalf jaar met meer dan 95 procent in aantal afgenomen.”
De daling is niet alleen in Nederland te zien. „Vrijwel in heel Europa zie je een vergelijkbare trend, behalve in het noorden van Scandinavië en hoog in de Alpen.” Er zijn ook enkele warmteminnende soorten die in Nederland juist toenemen, zoals de zuidelijke keizerlibel en de vuurlibel, maar daarvan vlakt de groei de afgelopen jaren wel af. „Over het algemeen is de libellentrend sterk dalend, met 28 procent afname sinds 2008. En dat geldt dus ook voor de meest algemene soorten. Vergelijk het met een soort als de huismus of de gewone pad. Die zie je nog wel, maar wel in veel lagere aantallen dan voorheen.”
Ook Vincent Kalkman maakt zich zorgen. Als libellenspecialist bij Naturalis Biodiversity Center ziet sinds een jaar of zeven de aantallen achteruithollen. „Het meest frappante voorbeeld is de zwarte heidelibel, die in de jaren negentig nog gold als een indicator voor verzuurde vennen: als je hoge aantallen van die soort zag was het ven erg verzuurd. Nu is die tot voor kort algemene soort schaars geworden en zou die zelfs in de komende twee decennia weleens helemaal kunnen verdwijnen.”
Dat libellen snel reageren op veranderingen, komt volgens Van Grunsven door hun mobiliteit. „Als de leefomstandigheden verslechteren zijn ze zo vertrokken – veel sneller dan planten bijvoorbeeld. Maar ze kunnen ook snel terugkomen als het weer goed is.”
ChtaGPT
Op 11 juni 2018 werden tijdens opgravingen onder de vloer van de toren van de Oude Jeroenskerk in Noordwijk twee schedels gevonden. Deze opgravingen vonden plaats op initiatief van cultuurfilosoof Harrie Salman en paragnost Chris Zoet. Log in or sign up to view+3Kloptdatwel?+3Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid+3
Onderzoek uitgevoerd door het fysisch-antropologische laboratorium van de Universiteit Leiden en het Centrum voor Isotopenonderzoek van de Universiteit Groningen heeft uitgewezen dat:Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid
De eerste schedel waarschijnlijk toebehoorde aan een man die ouder was dan 35 jaar bij overlijden, en die zeer waarschijnlijk in de tweede helft van de 11e eeuw of de eerste helft van de 12e eeuw is overleden.Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid
De tweede schedel vrouwelijke kenmerken vertoont en afkomstig is van een persoon die bij overlijden tussen de 36 en 49 jaar oud was, en zeer waarschijnlijk in de eerste helft van de 12e eeuw is overleden. Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid
Aangezien Sint-Jeroen in 856 na Christus is overleden, vallen de dateringen van beide schedels buiten de periode waarin hij leefde. Hieruit blijkt dat geen van de gevonden schedels aan Sint-Jeroen kan worden toegeschreven. Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid+2Sargasso+2Sargasso+2Leugens.nl | Op zoek naar de waarheid
De gemeente Emmen geeft geen toestemming voor het paasvuur van De Mammoet in Erica. Barry Gepken van de stichting is des duivels. „Zo gaat een traditie van duizenden jaren oud verloren.”
De voorbereidingen voor het paasvuur verliepen dit jaar al moeizaam. Omdat Pasen laat valt dit jaar, kon De Mammoet moeilijk een plekvinden voor de paasbult. Veel boeren hebben hun land dan al ingezaaid, waardoor de locatie van vorig jaar afviel. „Uiteindelijk wilde een jonge boer ons wel tegemoetkomen. Die vindt net als ons de culturele traditie belangrijk. Daarom zou hij later inzaaien”, zegt Gepken.
Maar voor de nieuwe plek moesten nog wel een stikstofberekening en een ecologisch onderzoek plaatsvinden. „In allerijl hebben we nog wat weten te regelen. Maar net toen het stikstofonderzoek afgerond was, kregen we een telefoontje van de gemeente dat het allemaal niet meer hoeft. Want Erica had al een paasvuur. Dat is op De Peel, liefst zes kilometer verderop. Een kleintje, net zoals dat vroeger ging. Hartstikke mooi, laat dat duidelijk zijn. Maar wij worden nu de dupe omdat De Peel toevallig onder Erica valt. De gemeente wil het ook niet hebben op het boerenland dat wij op het oog hadden.”
Gepken: „Het gekke is dat wij dit jaar verder van huizen zouden zitten dan vorig jaar. En het stuk land is groot. Dus als de gemeente liever ziet dat we nog enkele honderden meter opschuiven, dan is dat mogelijk. Maar nu worden alle deuren dichtgegooid.”
Gepken zegt brieven te hebben gestuurd naar de provincie en de gedeputeerde om hen te bewegen alsnog een vergunning af te geven. „Wij komen met De Mammoet belangeloos op voor immaterieel erfgoed. Normaal gesproken trekken we met onze mammoet (levensgroot en op wielen, red) het dorp door richting de paasbult, maar we zitten nu al plannen te smeden om in plaats daarvan naar Den Haag te lopen. De wijzen komen immers uit het oosten. Ze moeten ook in Den Haag gaan inzien dat het zo niet langer kan.”
De gemeente Emmen laat weten dat er inderdaad geen vergunning wordt verleend voor dit paasvuur. De huidige werkwijze in Drenthe is om bestaande paasvuren door te laten gaan waar mogelijk, maar er komen geen nieuwe locaties bij. Wat ook heeft meegespeeld is ‘de beoogde locatie in combinatie met ervaringen uit het verleden in deze omgeving’, reageert de gemeente. De aanvraag is daarnaast te laat gestart. ‘Wij snappen dat deze organisator teleurgesteld is en hebben aangeboden om in gesprek te gaan.
Bron: https://dvhn.nl/drenthe/emmen/Streep-door-paasvuur-Erica-van-De-Mammoet.-%E2%80%98Zo-gaat-een-traditie-van-duizenden-jaren-oud-verloren%E2%80%99-45942115.html
Commentaar: de krantenkop is tamelijk opruiend want de betreffende locatie is nieuw en vanouds werden de paasvuren op vaste locaties gedaan, waar het vuur nog wordt getolereerd. We leven wel in een samenleving waar open houtvuur wordt teruggedrongen in huis (houtkachels), en tuin/erf (verbranden van hout).
De inwoners zelf zien nog andere boosdoeners: de grote bouwprojecten die zich rond Joshimath afspelen. Zoals de aanleg van een nieuwe weg die de bereikbaarheid van de naburige tempelstad Badrinath moet vergroten, en waarvoor hele bergen worden opgeblazen. En de bouw van een waterkrachtcentrale bij Tapovan verderop in het dal, waarvoor een 12 km lange tunnel wordt gegraven die dwars onder Joshimath doorloopt en waarbij vitale onderaardse wateraders zijn geraakt.
