scherpe waarnemers

Omgaan met de drie aspekten van deze derde dimensie met materie, ruimte (emotie) en tijd (denken)is een hele opgave. Het hangt nog geheel buiten het hier en nu zijnde. Ik ben het geheel eens met de uitspraak van Edward O.Wilson: “We exist in a bizarre combination of Stone age emotions, medival beliefs and god-like technology.” En dat het nog onmogelijk is om te gaan met deze aardse realiteit geeft ook Gregory Bateson aan (Brits antropoloog, sociaal wetenschapper, linguïst, visueel antropoloog, semioticus en cyberneticus): “The major problems in the world are the result of the difference between the way nature works and the way people think.” Realisme versus idealisme.

welkom op Schier!

Natuurmystiek op Schiermonnikoog Stiller worden in de pure Oernatuur weekend 31 augustus - 2 september 2012. WaddenVreugd organiseert voor de tweede maal een lang weekend activiteiten voor iedereen, die graag in de natuur is en samen wil zijn met de begeleiders: Kees van Kordelaar (lid van de orde van Franciscanen), Dick van den Dool (gaialoog/geomant), Barbara Driessen (schrijfster) en Garda Meerdink (Schiermonnikoogse en org. AtelierSchier) Een bijzonder festival met als intentie: Dieper contact ervaren met de actuele Oernatuur door wandelingen, zelfreflectie en het scheppen van je eigen natuurmystieke plek.

Een verdiepingsweekend om stiller op te worden in de Natuur. Stiller in materie (lichaam), ruimte (emotie) en tijd (denken) om dichter bij de Bron te komen. Naar buiten gaan om meer naar binnen te gaan door: - wandelingen; bewuster meditatief wandelen - oude en nieuwe symbolen uitdrukken in het zand - ervaringen delen of uitdrukken in schilderingen of verhalen/gedichten schrijven - inspiratie opdoen uit eigen ervaringen, ervaringen van anderen en oude verhalen van natuurmystici, zoals Franciscus - persoonlijke en collectieve visioenen; wat zijn dat Uitgegaan wordt van de westerse mystieke traditie en dat alles op een ‘levend eiland’ dat als enige de benaming heeft van een monnik: de ‘schiere' (Cisterciënzer) monnik. Programma Waddenvreugd Donderdagavond 30 augustus - met de boot van 17.30 uur vanaf Lauwersoog. - ontvangst met maaltijdsoep - 19.30 uur: Eerste ontmoeting ‘Het Oereiland ontmoeten’: Vanaf het Wad aan de zuidkant lopen we naar de West; zonsondergang beleven. Welkomst ritueel aan het wad met Dick van den Dool. Vrijdag: Het strand: Ontmoet de oerkracht van zand en water. - ’s Morgens: Ontmoeting met kwaliteitspunten en haar natuurmystiek. Picknick aldaar - ’s Middags ; Oude oersymbolen uitbeelden. [runentekens} de mandala en intuïtief schilderen - Vrijdagavond: Levensverhalen; naar verhalen luisteren en verhalen vertellen; ook bij een kampvuur al of niet in de tipi - En een nachtwandeling - alleen bij open hemel- voor liefhebbers (Dick van den Dool) Zaterdag: het Wad en de kwelders - ’s Morgens; Luisteren naar de mystieke natuur op het wad en de kwelders met ondermeerde inspiratie van Franciscus. - ’s Middags Kosmische Oersymbolen uitbeelden in het zand (cropcircels 2012) - avond ‘Visioenen van mystiek. Kloostervrouwen toen en nu. Na afloop naar vreugdevuur op het strand Zondag 2 september; de Grote leegte van de Oostpunt - - Grote ontmoeting met het ruime Oosteiland ; ervaar persoonlijk de natuurmystiek van deze bijzondere eilandplek en inspiratie opdoen om je eigen natuurmystieke plek te ontmoeten . Heel vroeg met elkaar naar de Oost en de zonsopgang beleven - Afronding zondagmiddag 13.30 uur aan de Wadkant - Boot terug om…… Het wordt een heerlijk ontspannen kleinschalig weekend. De workshops en activiteiten worden begeleidt door een enthousiast team. We eten zo mogelijk biologisch en vegetarisch. Ontdek wat de Grote Oernatuur met je doet. Het programma wordt afgestemd op ’t lokale weer en het tij. Algemeen Elke dag vroege natuurmeditatie (facultatief) 7.30 – 8.00 Ontbijt: 8.00 uur Aanvang programma: 9.00 uur Lunch; rond 12.30 op locatie of bij boerderij Warme maaltijd rond 19.00 uur Avondafsluiting in Tipi na afloop programma Basislokatie: kampeerboerderij de Branding, adres Heereweg 2. Op het erf kun je kamperen en binnen ruimte Oude stal op verzoek verblijven. Verblijfsmogelijkheid; vrije keus of bij de basisplek. Meenemen: kampeerspullen, warme kleding, regenkleding, zwemspullen, zitmatje, een beetje aarde uit je eigen tuin of omgeving, een speciaal eigen cadeau voor het eiland! Een fiets op het eiland is noodzakelijk. Je kunt deze meenemen maar op het eiland zijn ze ook te huur. Bij de boot kun je eventueel al een fiets huren. Telefonisch contact op het eiland: Garda Meerdink 0653477050, Dick van den Dool 0614200028 .Kosten en boeking Kosten alleen programma € 160, - “ “ all-in verblijf € 245, - ( programma incl. 3 overnachtingen met ontbijt, lunchpakket en warme maaltijd) . Overmaken op rek. 3813509 G. Meerdink-Visser: “ deelnemer waddenvreugd”. Ben je op het eiland en je wilt een deel van het programma bijwonen, overleg met Garda. Opgave via: info@waddenwerk.nl tel. Garda Meerdink 06 53477050

onteerde cultusstenen met boorgaten

In oude cultusstenen van het oude godinnenland, zoals Drenthe, kunnen soms één of meerdere gaten zijn aangebracht om de stenen te ontkrachten. Totaal: 14 stenen in Drenthe en 2 in Duitsland net aan de grensstreek met Drenthe, totaal 24 gaten en variërend van 1 - 3 gaten/steen. Tien gaten zijn gesprongen en 14 niet. Dus 9 van de 14 stenen zijn niet gesprongen. . M.u.v. de steen in Zweelo en de Duitse stenen zijn alle stenen gelegen op de Hondsrug. [eigen onderzoek) Soms werd dat door de overheersende religie gedaan –de katholieke kerk- soms ook door de natuurgelovigen zelf om aan vervolging te ontkomen. Een derde optie die ik vandaag hoorde van een steenhouwer in deze streek; de steen liet zich niet opblazen omdat de boorgaten op een te krachtig punt van de steen zijn aangebracht. Een goede steenhouwer kan aan de klank van de steen horen –aanslag met ijzer- hoe sterk die is en waar de zwakke plekken zitten. Een ondeskundige boorder kan zo in een te sterk stuk rots boren die onspringbaar met buskruid.

Een onteerde multi-funktionele cultussteen - lig-/zit- en offergat- in een mansgeoglief in het hoge Fichtelgebergte

Waterleiding zoeken met de hand

Gisteren was er een grote hektik op de hof. Twee mannen van een grondfirma kwamen een nieuwe waterleiding aanleggen. De oude leiding moest vervangen worden. Een grote kraan groef een diepe geul om eerst de oude leiding te zoeken en te volgen. Bij de straat werd in de voortuin ook een diep gat gegraven om de leiding te traceren. De precieze loop was niet bekend ook al stond het op de kaart wel aangegeven, doch die zijn ook niet altijd nauwkeurig. Ik vroeg Ricardo: hoe weet je nu waar jij moet vragen? Intuïtie door jarenlange ervaring, zei hij, dus ik liet hem zoeken. Na enige tijd en een gat van bijna 2 m diep zei ik tegen hem; laat mij nou eens? En feilloos liep ik de leiding af en zei; hier moet je graven. Na een kwartier ja hoor; op 1.80 m diepte. Hoe doe je dat nou zei de ander? Ben je soms helderziend en hoe kun je meten als het water niet loopt? Tja….In elk geval was zijn volgende praktische vraag; kun je in mijn tuin ook een waterbron zoeken? Wat heerlijk praktisch zijn ze toch hier.

Waar zijn de zingende vogels?

Gisteren hoorde ik van Nadine die bij een vriendin was dat haar vader vertelde; de vogels zingen niet meer. Hij was ’s morgens vroeg om 5.30 uur aan het paddenstoelen zoeken geweest. Deze man is een echt natuurmens en ik respecteer zijn waarneming. Nu is het algemeen wel zo dat in het najaar en die begint hier al in augustus, de vogels minder zingen, maar zo vroeg al? Herkent iemand deze waarneming. Zelfs ben ik ook wat anders in de waarneming. De roofvogels laten zich overdag minder of geheel niet meer horen. Wat is er gaande in het middelgebergte? En...zingen de mensen ook minder in en met zichzelf?

Het alchemische hart

Voor dag en dauw stond ik op met een prachtig ochtendgloren in het oosten vanuit Bohemen. De tocht ging naar het Egerdal om enkele plekken te ontmoeten voor verbinding. Een reis door het landschap naar binnengaand.

Op de kosmische weide werd ik gewezen op het zwarte hart in ons, het mystieke hart dat naast het rode fysieke en het witte metafysische of transpersoonlijke hart bestaat. Elk met haar eigen kwaliteiten. Het zwarte hart dat heel erg verbonden is met de aarde en haar processen. In het najaar begin ik weer een cyclus van inspiratieve avonden en wil nu het menselijk lichaam met haar organen eens centraal gaan stellen. In september gaat het over het alchemische hart met haar drie kleurdifferentiaties; zwart, rood en wit. Deze activiteiten zijn in Zutphen (vrijdagavond), Amsterdam (maandagavond en woensdagmorgen en Giessenburg (donderdagavond) Heb je belangstelling voor één van deze activiteiten, neemt contact met me op.

Staatsbosbeheer houdt in een Drents bos rekening met.. ’Landschapsengelen’ en ’Natuurwezens’.

Bij de herinrichting van een Drents bos.. Bericht uit http://www.wanttoknow.nl/inspiratie/staatsbosbeheer-en-engelen-en-natuurwezens/ (zie daar ook de video) Stevig lopen Johanna Jansen en Jeanet Reussink door het Strubben- Kniphorstbosch, zo’n 300 ha bos tussen de Drentse dorpen Anloo, Schipborg en Annen. Overal stapels boomstammen, sommige bomen hebben een kerf als teken dat ook zij gekapt kunnen worden; ze zijn omcirkeld met rood-wit lint. Staatsbosbeheer is druk met de herinrichting van het bos, dat tot voor kort in bezit was van het Ministerie van Defensie. Vlak na het betreden van het bos, midden op het zandpad, houdt Reussink opeens stil. “We moeten even terug, want ik heb de landschapsengel niet om toestemming gevraagd om het bos in te gaan.” Resoluut loopt ze terug, met Johanna achter zich aan en achter een heuveltje houden de twee stil. Reussink lijkt even in gedachten en knikt dan dat het goed is. Jansen strekt haar handen omhoog en gebaart een boog. „Ik zie een prachtige poort, omzoomd met edelstenen”, zegt ze. “Ja, nu gaat-ie open.” Jeanet Reussink heeft gaialogie gestudeerd, ’een alternatieve ervaringswetenschap die natuur en cultuur met elkaar in verbinding brengt’. Zij ziet de aarde ’als levend wezen’ en kan naar eigen zeggen ’communiceren’ met bossen en de ’natuurwezens’ die daarin volgens haar leven. Johanna Jansen voert in Hardenberg een ’bewustwordingspraktijk’. Ze voelt zich ’een tolk van energieën’, zegt ze. “Ik kan de hartslag van de aarde voelen, ik maak contact met elfen- en kaboutervolken. Ik kijk dan welke informatie ik mag doorgeven.” Marco Kooijinga luistert aandachtig; hij is medewerker van de Dienst Landelijk Gebied, het agentschap dat het beleid van het ministerie van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie uitvoert. Kooijinga ziet geen poorten of energiewezens, zo meldt hij. “Maar ik geloof beide vrouwen wél op hun woord.” Kooijinga was het die in 2008 tijdens een inspraakavond over de toekomst van de Strubben-Kniphorstbosch het woord vroeg om Staatsbosbeheer erop te wijzen dat het bos in zijn beleving méér is dan een verzameling bomen. Hij zei dat hij de indruk had dat Staatsbosbeheer in zijn plannen iets wezenlijks over het hoofd ziet. Kooijinga: “Ik woon naast het bos en weet dat er is iets onzichtbaars is, iets spiritueels. Hoe ik daarbij kom? Ik ervaar het als ’een weten’ dat de laatste jaren is gegroeid.” Toen Kooijinga die avond was uitgesproken, kreeg hij bijval van Bert Reitzema, gepensioneerd econoom, coach en antroposoof. “Ik weet dat ideeën over natuurwezens en energieën in de natuur- en milieubeweging nog niet algemeen zijn geaccepteerd, maar dat er naast aandacht voor CO2 en soortenbeleid ook oog moet zijn voor de energetische verbinding tussen mens en natuur, is mij al heel lang duidelijk.” Strubben-Kniphorstbosch, oostelijk van de stad Assen Van Staatsbosbeheer kregen ze een uitnodiging te komen praten., de 15 mensen die zich zorgen maken om de Strubben-Kniphorstbosch. Ze hebben zich verzamelt zich in de werkgroep ‘Energetische Harmonisatie’. “Ik ben niet iemand die denkt: alleen wat ik zie is waar”, legt Bert Witvoet van Staatsbosbeheer uit. Als districtshoofd Drents Loo en Aa is hij verantwoordelijk voor de uitvoering van de plannen rond de Strubben-Kniphorstbosch. Witvoet: “Ik sta open voor het idee dat er meer is. Maar we zijn niet van plan het ’beheerplan’ voor het bos van tafel te halen; we hebben een visie, ontwikkeld door tal van deskundigen, en die is leidend. Dat heb ik de spirituele werkgroep meteen duidelijk gemaakt. Maar aan de andere kant: Staatsbosbeheer is een maatschappelijke organisatie die rekening wil houden met de ideeën van anderen. We luisteren ook naar boze hondenbezitters en verontruste mountainbikers. De ene keer kun je een ruiter tegemoet komen, de andere keer een wandelaar. Als je moet kiezen tussen 4 bomen, waarom zouden spirituele mensen die stellen dat ’de ene boom meer kennis over het gebied heeft dan een andere’ dan niet mogen zeggen welke boom moet blijven staan?” In het begin, zegt Witvoet, begrepen hij en zijn collega’s niet altijd waar de leden van de spirituele werkgroep het over hadden. “Ze zaten ook niet op één lijn. De een was erg begaan met ’bibliotheekbomen’, een ander had het steeds over ’energievolkeren’. Maar ze deelden de zorg dat bepaalde waardevolle elementen voorgoed uit het bos zouden verdwijnen.” Het hielp daarbij dat leden van de spirituele werkgroep de bosbeheerders meenamen naar – wat zij zien als – ’het hart van het bos’, zodat de mannen in de groene pakken konden ’beleven’ wat zij bedoelden. Witvoet: “Ze lieten ons met een wichelroede lopen. Of je daar nu in gelooft of niet, Het is frappant dat zo’n ding steeds op een bepaalde plaats uitslaat.” Witvoet vergelijkt zijn ervaring van die dag met het gevoel dat hem overvalt als hij kampeert. “Op sommige plaatsen wil je je tent pertinent niet neerzetten. Daar is niets rationeels aan, je voelt gewoon dat die plek voor jou niet goed is. Ik denk dat die spirituele mensen over zulke gevoelens praten. Ik geloof dat zij er alleen meer van hebben dan ik.” Een van de uitkomsten van de wichelroedetocht was dat Staatsbosbeheer met machines wegblijft uit wat de werkgroep Energetische Harmonisatie ’de baarmoeder’ van het bos noemt. In een gebied van zo’n zestig meter doorsnee wordt de ondergroei daarom handmatig gekapt. Witvoet: “Alleen voor twee berken die weg moesten, hebben we daar een motorzaag gebruikt.” Uit het feit dat in het bewuste bos hunebedden liggen, mag je afleiden dat er een speciale energie door het bos loopt. Hij is blij met Bert Witvoet, zegt hij, omdat de man van Staatsbosbeheer ’een heel open hart’ heeft, en ’écht wil weten wat de bevindingen van andersdenkenden zijn’. Den Boer schetst de taakverdeling in de werkgroep: Jeanet Reussink en Johanna Jansen doen het veldwerk, Bert Witvoet, Marco Kooijinga en hijzelf praten met Staatsbosbeheer. “Wij maken de vertaalslag. Wij houden ook in de gaten of Staatsbosbeheer zijn beloften nakomt. Ja, er gaat wel eens wat mis. In het bos lopen soms ingehuurde aannemers met kettingzagen rond. Die juichen bij iedere boom die tegen de vlakte gaat. Maar over het algemeen gaat het best goed.” Convenanten sluiten in plaats van juridische procedures beginnen, overleggen, samenwerken; dat hoort bij ’het nieuwe denken van het Mercuriustijdperk’, zegt Den Boer. “In verzet gaan, boos worden; dat is zó Mars-denken. Wij vinden dat je beheerplannen moet maken op basis van het ervaren en begrijpen van de ziel van een gebied. Je moet niet dwingend een plan of een concept opleggen. Dat geldt niet alleen voor de Strubben-Kniphorstbosch, maar overal.” Den Boer en en zijn geestverwanten proberen te bewerkstelligen is een bewustzijns- en mentaliteitsverandering, zegt hij. Die verandering moet leiden tot anders omgaan met de natuur. Staatsbosbeheerder Bert Witvoet is al met al heel tevreden. “Aan die spirituele mensen hebben we in ieder geval veel minder werk dan aan actievoerders die ons bestoken met rechtszaken, die de zaak saboteren door slagbomen kapot te rijden en markeringsborden weg te halen. De werkgroep Energetische Harmonisatie is heel open minded.” In het Strubben-Kniphorstbosch zijn inmiddels door houtkap een aantal flink open plaatsen gekomen. Doet dat de werkgroepleden pijn? Jeanet Reussink staat even stil en concentreert zich; dan zegt ze: “Het bos vindt het helemaal niet zo erg.”

een witte bizon is geboren

Zeremonie in Connecticut Indianer feiern Geburt von weißem Bison

So ein Tier kommt nur in einem von zehn Millionen Fällen vor: Hunderte Indianer haben in den USA die Geburt eines weißen Bisons gefeiert - sie sehen darin ein gutes Omen. Das Jungtier bekam einen lyrischen Namen. Goshen - Sie sehen darin ein Zeichen der Hoffnung für Einheit und eine bessere Zukunft: Hunderte Indianer haben im US-Bundesstaat Connecticut die Geburt eines weißen Bisons gefeiert. Mitglieder der Stämme der Lakota, Mohawk, Seneca und Cayuga reisten zu der Farm in Goshen, um für das Kalb in einer traditionellen Zeremonie einen Namen zu finden. Es soll "Yellow Medicine Dancing Boy" heißen. Der weiße Bison wurde am 16. Juni auf dem Bauernhof von Peter Fay geboren. Experten zufolge ist diese Farbe bei Bisons sehr selten, nur eins von zehn Millionen Tieren ist weiß. Laut Fay ist das Tier kein Albino. DNA-Tests hätten zudem ergeben, dass unter den Vorfahren des Tieres auch keine Rinder seien. Marian White Mouse vom Stamm der Oglala-Lakota, die die Zeremonie leitete, sagte, der weiße Bison sei "ein echtes Wunder". In Amerika gab es einst rund 30 Millionen Bisons. Zwischenzeitig drohte den Tieren die Ausrottung. Inzwischen hat sich ihre Zahl wieder auf etwa eine halbe Million erhöht. Bron; Spiegel

Wees meer een sociomens naar het aardse leven dan een aso

In Nederland wordt het voor een aantal mensen steeds moeilijker om hun subtiele energiesysteem op pijl te houden. De invoer vanuit de omgeving kan stokken en de afvoer wordt ook steeds -moeizamer vanwege overbelasting van de subtiele omgevings afvoersystemen waardoor er meer vrij spel is voor de nederwerelden. Vooral in de grote steden in het westen wordt het voor sensibelen moeilijker te blijven. Een actievere opstelling om de subtiele aan- en afvoer beter te beheren is nodig en vooral een medezorg voor de subtiele omgeving!

Buiten het westen van Nederland is het wat eenvoudiger en vooral in het buitenland is het nog geen punt als het om de land-land streken gaat. In stad en stad-landgemeenschappen leven nu gewoon teveel mensen bij elkaar disharmonisch met de grote omgeving. Dat vraagt om gezondheidsproblemen. Het vraagt m.i. van mensen een grote inspanning om weer gezond met elkaar samen te leven als planeet verantwoordelijken. Pas dan kan de grote Natuur weer haar regulerende taak met verve op zich nemen.

putje-scheppen met sensibelen type T

Je kunt sensibel zijn om verschillende redenen. Grofweg ten eerste vanwege traumatiek en ten tweede als gevolg van een kwaliteit; een hypergevoelig waarnemings systeem. Vandaag ontmoette ik iemand die sensibel is vanwege traumatiek en wel op het vlak van elektriciteit en andere technische stralingsbronnen. Een juiste verbondenheid met je aarde- en ruimtelichaam is nu echter een voorwaarde om te kunnen leven in deze stralingstijd. Is om wat voor redenen een relatiebreuk gekomen met de tijdsstraling dan kan dat flink je systeem plagen. Het helpt dan niet om in de aanpassing te gaan door stralingsvrije omgevingen te zoeken of andere technische truks van afscherming. Door het putje van de verandering heengaan geeft weer meer aardsheid ook al geeft dat veel ongemak.