De ‘lucifer’ die niet uitging doch haar licht richt naar de subtiele natuur

 

Als ik terugkijk herinner ik nog goed het moment dat ik in 1971 in m’n studentenkamer als 19 jarige in het Groningse Haren de film Woodstock, dat grote festival uit 1969 zag en totaal door m’n dak ging. Ik had zo’n hele oude tv-kast en het geluid stond maximaal tot ergernis van de omgeving.

Vooral de song van Canned Heat "Going up the Country" sprak me toen aan en nog steeds met de tekst:

I'm goin' up the country, baby don't you want to go?
I'm goin' up the country, baby don't you want to go?
I'm goin' to some place, I've never been before
I'm goin' I'm goin' where the water tastes like wine
I'm goin' where the water tastes like wine
We can jump in the water, stay drunk all the time
I'm gonna leave this city, got to get away
I'm gonna leave this city, got to get away
All this fussin' and fightin' man, you know I sure can't stay
So baby pack your leavin' trunk
You know we've got to leave today
Just exactly where we're goin' I cannot say
But we might even leave the U.S.A.
It's a brand new game, that I want to play

No use in your runnin', or screamin' and cryin'
'Cause you got a home as long as I've got mine

 

Het was de tijd dat ik als student het platteland in ging om te wonen, een ander leven te leiden als je ouders en vooral eenvoudig in de natuur met nieuwe gewoonten.

 

 

Vanaf m’n 19^e gingen we vooral met elkaar buiten de studietijd de natuur in om haar te onderhouden en elkaar te onderwijzen in de gewoonten van natuur, landschap en mens. Mooie tijden daar buiten met de WvK -werkgroep van kampstafleden-van het IVN (Instituut van Natuurbeschermings Educatie). Van ‘Us Mem’, Mem Wedman in Groningen die onze grote moeder was van al die idealistische studenten die het leven gingen ontdekken.

 

Een tijd dat ik in 1971 m’n studie Milieukunde aanvang, de eerste in het land, met grote idealen van een betere omgang met het milieu. En met ‘een lucifer’ de maatschappij in werd gelanceerd om andere omgangsvormen te propageren, af te dwingen etc.

 

Een ontwikkeling vanuit de hippietijd, anti autoritarisme, anarchisme, andere religies en voeding (vegetarisme) en opkomende new age, oosterse mystiek met Bagwan e.a.

 

Nu is het 2019, bijna 48 jaar geleden en ik houd nog steeds van buiten, het land, de natuur, dat is gebleven! Maar heb geen geloof meer dat de Aarde Natuur ons langer zal verdragen en wacht af op haar reactie en ben teleurgesteld in mensen omgang met deze prachtige planeet. Maar ik heb wel m’n luciferdoosje in m’n zak.

 

Doch ik was vandaag weer buiten, in het bos en werd onderwezen in bosbeheer door een bosfee, bezocht een grondwinput waar zeer bijzondere aarde aan de oppervlakte komt en je de sfeer van een voorbije tijd zonder mensen kan ervaren bij deze ‘paradijsaarde’. En vervolgens op een heilige heuvel met stenen met rituele zitplekken en ‘offerschalen’ uit de steentijd in de granieten rotsen, die we gereinigd hebben van het mos. Het kan verkeren in je leven.

 

De ‘lucifer naar buiten is uit’ maar de eigen verbinding met de buiten natuur is nog steeds zeer verlichtend, voor wie dat licht zoeken.

 

Nu trekken de studenten de steden in en gaan van stad naar stad maar niet meer naar het land en zijn los van het Grote in de manie van de materie.

Gerechts demon

Vanmorgen voor moest ik op de lokale rechtbank  komen. Geen plek die m’n voorkeur heeft. Maar nu ook eens een plek om te onderzoeken.

Eerste waarneming: een algehele bezetting van een vuur-lucht wezen met een gemiddeld bewustzijn.  Deze ‘gerechtsdemon’ ziet als z’n taak: angst aan te jagen. Dit wezen wordt door de aarde gevoed en door de angst energie van de mensen die er in mee gaan. Als ik er een grote liefdes engel bij plaats, maakt het direct plaats en blijft zelfs een poosje weg. In het verborgene is nog wel wat te melden, maar dit was het voor even.

In elk geval is het je bewust te worden dat dergelijke door mensen veroordeelde plekken waar ook veroordeeld wordt, eens een andere kijk te geven. Ook demonische plekken verdienen vooral aandacht, daar wij ze zelf met onze gedachten en emoties voeden!

Selbbach

23.07.2019

Liep vanavond in Laubbühl, in het dal van de rivier de Selb, de Selbbach ten noordoosten van de gelijknamige plaats. Een karakteristiek karakteristiek beekdal landschap met poelen, kleine velden en bossen op de hoogten van het middelgebergte.

Bij een zo’n poel heeft vorig jaar de zwarte ooievaar gebroed. Door verstoring van het milieu is het waarschijnlijk dit jaar niet teruggekomen. De poel watergeest was uit haar lichaam en kon wel wat herstel gebruiken. De ooievaar wordt aangetrokken door deze plek van wege een zwart aetherveld in de ondergrond.

Verder op tref ik een kolonie waterfeen aan, die zo’n 30 – 40 cm groot zijn. Nieuwsgierig en levendig.

Het water van de Selber beek komt van net over de grens uit de omgeving van Asch. Het water is nu schoon maar heeft ook erbarmelijke tijden gekend.

Mooi was ook de omgevingsvelden waar te nemen. Dan weer in een water aether veld en dan weer in een instroomveld met hele warme temperaturen uit de bovenlucht.

Het wilgenroosje bloeit en een uitspraak van een oud ingezetene is dat als deze plant bloeit, zoals nu, het herfst is. De maand augustus wordt hier traditioneel ook als herfstmaand bestempeld.

Enkele hoofduitgangspunten van menselijk handelen in de tijd

- De Natuur als leermeester

Dit was in het verleden een heel vanzelfsprekende zaak, om te spreken van een ‘belevendigde omgeving’ van energieën, elementaren, elementalen, goden en godinnen etc., die ook werkelijk om je geeft en betrokken werden: de letterlijke betekenis van het woord ‘omgeving’. Nu is dat veranderd en reageren bijvoorbeeld architecten in de negentiger jaren afkeurend op de organische bouwwerken van bijvoorbeeld Ton Albers en Van Hut. De natuur laat die multidimensionale voorbeelden zien en dat diende als uitgangspunt voor bijvoorbeeld de gotiek.


 - Ik
De wetenschap die als enige bepaalt. Machthebbers laten zich door wetenschappers adviseren die op hun beurt statistieken en onderzoeken als hun ‘wapens’ gebruiken. Een sciëntistische eeuw waarin de natuurwetenschappelijke manier van denken dominant is. De mensen hebben een vrije wil en Gods handelen in de schepping is uitgesloten. De geschiedenis van het sciëntisme begon al bij de Verlichting.

 - Mensloos en gericht op materie 
“Je kunt de mensen niet behagen”, aldus architect Herman Herzberger, bouwer van ondermeer de schouwburg van Breda. Het moet vooral vernieuwend zijn! De plannen worden achter het bureau gemaakt en er is geen interactie meer met de omgeving, de plek, de natuur en de mede-mens. Je kunt zeggen dat we steeds verder verwijderd raken van wat we eigenlijk zijn. Een ik-verschrompelingstijd van uiterlijkheid, af gescheidenheid. De metafysica op de achtergrond.

 - Atomistische lustmodel We handelen als losstaande atomen en zoeken voor onszelf een snelle bevrediging op de markt. Op de markt is de leus: “consumo ergo sum”: ik consumeer dus ik ben. Met een ander heb ik in het atomistische lustmodel niets te maken. De buitenwereld staat los van mij. We leven langs elkaar heen, vluchten in geld verdienen en consumeren. ‘Intellectuele monsters’ die alleen letters hebben gegeten.

 Nadeel: grote bindingsproblemen. Je hebt namelijk vier soorten menselijke binding:
1. een verbinding in jezelf: tussen denken, handelen en begeren of je lijf, ziel, geest
2. een verbinding met anderen
3. een verbinding met de generaties die ons voor zijn gegaan en de generaties die na ons zullen komen, een binding met de cultuur in het algemeen.
4. een verbinding met de natuurlijke omgeving, inclusief de subtiele werelden, datgene wat ons omgeeft.

 - Andere dimensies of het menselijk einde op deze planeet?
We willen ‘terug’ naar de grotere dimensies, waar we vandaan komen en zoeken naar iets anders, iets hogers, naar veelzijdigheid of eenvoud, creativiteit en het bewuster toepassen van ons bewustzijn, het weten, ons wezen.

Mijn roots die eind eigen eindigen 

Mijn grootvader, zijn vader, zijn vader etc. mestten het land nog met gecomposteerde aarde, een vermenging van slootbagger en stalmest. Alleen de akkers en de weiden kregen bemesting. De hooilanden achterin kregen nooit mest. 

Mijn vader deed het met stalmest en kunstmest.

Mijn neven die het oude familieland nu gebruiken, gebruiken drijfmest, kunstmest en bestrijdingsmiddelen en ploegen zelf de oude grasmat weg. 

Mijn nazaten….…de Bovenkerkse polder wordt weer Water Natuur, Eindelijk!?

being local.....

samen met de jongste Josefiene bij een locale feestoptocht in Beieren. Elk weekend een locaal feest, eigenlijk niks voor mij, maar wel een draai voor de kids!

Voorouders en germaanse genezingstradities in omgeving Schirnding

Sabine Bachstein haar voorouders van moederszijde komen uit dit gebied. Haar grootvader die porzelijnschilder en musiker was,  woonde in Hohenberg a.d. Eger en zijn vrouw kwam uit een boerenfamilie in Tobisenreuth in Tsjechië, beter bekend als Bohemen, waar na de laatste oorlog alle Duitsers werden verdreven. Daar hun boerderij vlak bij de grens lag werden de bouwwerken verwoest.  Op de kaart tref je dan de kwalificatie aan: Wüstung.

Sabine’s ouders kenden nog een oude volksgeneeskundige Roessle met lange witte baard, die op de oude germaanse wijze mensen heelde. Door vooral gebruik te maken van de natuurelementen en de germaanse goden, zoals Wodan. 

Een voorbeeld is een vrouw die leed aan een darmafsluiting bij een geboorte die geheeld werd door ze eerst in ijswater te plaatsen en vervolgens n bed met hete stenen. Afwisselend heet en koud!

Een ander familielid heeft hij ook gered, die als kind dyfterie had.

Een ander opmerkelijk feit was dat hij vegetarier was, iets wat in die tijd, zo begin 20ste eeuw, weinig voorkwam.

Zouden er nog dergelijke Germaanse genezers werkzaam zijn vraag ik me af?

De genezer heeft zijn kinderen goed laten studeren en zijn inmiddels professoren en doktoren!

Bekend is wel dat ze veel werkten met dieren via skeletten, of schedels die opgehangen werden bij bijvoorbeeld deuren. Dieren hebben trouwens in onze westerse cultuur nog een grote helende waarde. denk aan de vele huisdieren die er zijn!

Bron: gaialogie Nieuwsbrief nr. 1, dick van den dool, januari 2005