dank voor je vernieuwende impulsen in de NATUUR Thomas van Slobbe, op een druidische wijze opkomend voor de Oer-Natuur!

 

De bedenker van de Lege Plek van Nederland was als vrijdenker de David Bowie van de natuurbeweging

Ecoloog en schrijver Thomas van Slobbe  (1957–2026), oprichter en jarenlang directeur van de denktank Stichting wAarde, zocht nieuwe manieren om de natuur te beleven. Het beheer van natuurgebieden met strikte regels, fixatie op het behoud van een enkele bijzondere soort en eindeloze discussies binnen de natuurbeweging droegen volgens hem onvoldoende bij aan het beschermen van de natuurlijke omgeving. 'Veel natuurorganisaties voerden een juridische strijd. Thomas kwam met een ander verhaal. Door de verwondering te zoeken bood hij een nieuw perspectief’, zegt Hindrik-Jan Knot, ex-bestuurslid van de Stichting wAarde.

Voor Van Slobbe waren neologismen een middel om het publiek vertrouwd te maken met zijn inzichten. Daarin slaagde hij vooral met het smulbos, een ‘bos waarin autochtonen en allochtonen traditionele lekkernijen als bessen, wilde paddenstoelen en tamme kastanjes kunnen plukken’

Boven een bericht in De Telegraaf verscheen de kop ‘Smulbos speciaal voor allochtonen’, met woedende reacties als gevolg. Van Slobbes tegenwerpingen haalden weinig uit, de boosheid over een bos voor allochtonen was hardnekkig. Toch bleef zijn concept van een ‘lekker landschap’ overeind: Staatsbosbeheer stelde meer natuurgebieden open en begon met het planten van eetbare vruchten. Het wildplukken nam een vlucht.

Met zijn initiatief ‘bomen voor koeien’ kreeg Van Slobbe voor elkaar dat in weilanden tienduizenden schaduwgevende bomen werden geplant. Hij muntte het woord ‘vlechtheg’ om de vrijwel uitgestorven techniek van het vlechten van heggen nieuw leven in te blazen. Met ‘struinrecht’ bepleitte hij het recht om door bossen en velden te dwalen zonder voortdurend verbodsborden tegen te komen. Naar een idee van hem werd bij Alphen aan den Rijn een ‘Avatarbos’ aangelegd, geÏnspireerd op de gelijknamige film en gesponsord door Avatar-regisseur James Cameron.

In 2003 pleegde hij – zijn woorden – de perfecte misdaad. Op een onbekende plek in Nederland omsloot hij een stuk grond, zo groot als een paar achtertuinen, met een ondoordringbare heg van doornstruiken. Hij noemde het de Lege Plek van Nederland. ‘Een plek die van niemand is en waar geen mens iets over te zeggen heeft’, zei hij tegen de Volkskrant. Het was zijn antwoord op het aangeharkte en met regels en voorschriften volgehangen Nederlandse landschap.

bron: https://www.volkskrant.nl/mensen/de-bedenker-van-de-lege-plek-van-nederland-was-als-vrijdenker-de-david-bowie-van-de-natuurbeweging~b0145686/

"Van Slobbe, auteur van ecothrillers, publiceerde recent 'Handvest Antropoceen', een novelle over het verdwijnen van het begrip 'natuurlijk' uit het woordenboek. Het is het thema waarop zijn stichting wAarde zich nu richt. Van Slobbe ziet dat natuur steeds meer in de greep van techniek en maakbaarheid begint te komen. Hij spreekt van natuurvervaging."

Trouw, 21.8.2018

"Ooit was natuur vanzelfsprekend. Tot zijn spijt was natuurbescherming „veranderd in een talkshow waar voor- en tegenstanders elkaar met argumenten bevechten”

De natuur in waarde laten en haar eigen gang laten gaan was voor de eind mei overleden Van Slobbe essentieel. „Iemand wees mij er op dat de woorden vanzelfsprekend en natuurlijk van oudsher synoniemen zijn”, schreef hij in 20221in zijn essay Natuurvervaging. „Natuur was een vanzelfsprekendheid. Maar het feit dat natuur inmiddels bedacht, bestemd, beïnvloed is, maakt dat deze in het domein van meningen en verantwoordelijkheden wordt getrokken. Natuur is niet vanzelfsprekend meer.” In datzelfde boek beschreef hij hoe hij ooit, als proef op de som, een stukje grond wilde kopen met een boom erop „en deze boom vervolgens volledig te onteigenen door, in letterlijke zin, alle eigendomsrechten op te geven, zodat de grond met boom (als enige stukje natuur in Nederland) van helemaal niemand was: niet van een persoon of rechtspersoon, bedrijf, instantie of staat.” Het bleek niet mogelijk, omdat grond altijd eigendom van iets of iemand moet zijn.

Dankzij de initiatieven van Van Slobbe is Nederland weer iets wilder, iets natuurlijker geworden: een erfenis van onschatbare waarde.

bron: NRC, 4.6.2026

200ste Gaia-Zoom zondagavond: De intentie van Verder op de plek in de tijd in .....

 

'Apokalypse im Anthropozän' door marxist Kohei Saito: pessimist of realist!?

"Kohei Saito ist ein Superstar der Philosophie und Professor für Philosophie an der renommierten Universität von Tokio. Er hat in Berlin Hegel und Marx gewälzt und seine Doktorarbeit geschrieben. Deutsche Philosophie hat in Japan immer noch einen sehr guten RufSeines neuesten Buches vorgestellt. „Apokalypse im Anthropozän“ wurde im April 2026 auf Japanisch veröffentlicht und war sofort ein Kassenschlager.
Unter dem Titel „Am Ende des Fortschritts. Überleben in den Ruinen des Kapitalismus“ ist das Buch jetzt – nur wenige Monate später – auf Deutsch erschienen, demnächst folgen die englische, französische und italienische Ausgabe. Von seinem Vorgängerbuch „Kapital im Anthropozän“, 2020 auf Japanisch und 2023 unter dem Titel „Systemsturz“ auf Deutsch veröffentlicht, wurden allein in Japan über eine halbe Million Exemplare verkauft, dazu kamen über 15 Übersetzungen.
Für das Wiener Publikum hat Saito eine überraschende Botschaft mitgebracht. „Es ist zu spät, den Planeten zu retten“, sagt er. „Die Zukunft wird schlimmer.“ Das klang vor sechs Jahren in „Systemsturz“ noch ganz anders. Damals plädierte Saito für einen Klima-Kommunismus, der die Idee des Postwachstums verwirklichen sollte. Frei nach dem Motto: Weniger ist mehr, um den Stoffwechsel zwischen Menschheit und Natur wieder in ruhigere Fahrwasser zu führen. Doch die Corona-Krise, die vielen Kriege und die Wirtschaftskrise haben Saito umdenken lassen.
Heute spricht er von einem irreparablen Riss im Stoffwechsel zwischen Mensch und Natur. Die Formulierung hat Saito beim späten Marx gefunden, der sich weit mehr für ökologische Fragen interessiert hat als gemeinhin bekannt. Saito hat die ökologischen Exzerpte und Schriften von Marx ediert und mit „Natur gegen Kapital“ einen viel beachteten Kommentar zum sogenannten ökologischen Marx verfasst, mit dem er auch die Klimabewegung in ihrer Sackgasse zwischen moralisierender Konsumkritik und blindem Aktionismus erreichen wollte.
Noch überraschender ist, was Saito heute als Lösung vorschlägt: einen „dunklen Sozialismus“. Es ist eine Antwort auf die „dunkle Aufklärung“, wie sie von Denkern wie dem Briten Nick Land oder dem Amerikaner Curtis Yarvin propagiert wird und inzwischen mit Elon Musk oder Peter Thiel prominente Anhänger unter den Big-Tech-Milliardären hat. „Die ‚dunkle Aufklärung‘ versteht genau, was heute passiert“, sagt Saito. Die Moderne sei am Ende. Das Dunkle sei das Reale. Und der Postliberalismus sei das Authentische, das die Verlogenheit des Liberalismus – auch in der Spielart eines „progressiven Neoliberalismus“ – entlarvt.
Er zitiert Alexander Karp mit seinem Manifest „The Technological Republic“ . Der Chef des umstrittenen Software-Konzerns Palantir liege völlig richtig damit, dass der heutige Kapitalismus im Westen nur Konsumspielereien wie Social Media, aber keine wirklichen Innovationen mehr hervorbringe, so Saito. Anders als Karp hält er „Patriotic Tech“ jedoch nicht für den Ausweg aus dieser Sackgasse, sondern plädiert für eine andere Überlebensstrategie.
Und anders als viele Linke hält Saito auch die oft beschworene Gefahr eines gesellschaftlichen Zusammenbruchs nicht für ein rechtes Narrativ, sondern für eine realistische Beschreibung des kommenden Unheils. „Was wir gerade erleben, ist nur der Vorgeschmack darauf, was uns noch erwartet“, sagt Saito. Es breche eine Epoche der „permanenten Mangelwirtschaft“ an, mit brutalen Verteilungskämpfen. Es klingt fast wie in den Filmen von „Mad Max“: eine verwüstete Welt, in der abgeschottete und hochgerüstete Enklaven um wenige Ressourcen kämpfen, während drumherum die Barbarei der Bandenherrschaft tobt. Eine Wirklichkeit, die nur noch eine ideologische Parole kennt: Für alle reicht es nicht.
Für den Gegenentwurf – alle oder keiner – will Saito ein Minimalprogramm entwerfen. Es gehe längst nicht mehr um Sozialismus oder Barbarei, sondern um Sozialismus in der Barbarei. Nicht mehr um Emanzipation, sondern ums Überleben. Um das Aufhalten der apokalyptischen Reiter Seuche, Krieg, Hunger und Tod. Entdeckt nun auch die Linke die politische Theologie des Katechon?"

bron; https://www.welt.de/kultur/literarischewelt/plus6a337a37a7834e0047eeda7d/philosoph-kohei-saito-was-wir-gerade-erleben-ist-nur-der-vorgeschmack-darauf-was-uns-noch-erwartet.html?source=puerto-reco-2_ABC-V50.5.B_schlagzeilen

zie ook: https://www.youtube.com/watch?v=jYAN6wliLxw

oproep aan blad Der Spiegel en Die Zeit: Ehre den Mutigen.

 

Grave of the 'Unknown German soldier executed by his own for refusing to set fire to a church' in Ostaszewo, Poland (recently restored)

L.S.

Ehre den Mutigen.

Ich bin kein Militärhistoriker, aber als „Betroffener“ weiß ich persönlich sehr wohl, dass es in der Wehrmacht auch Gegenstimmen gab und vereinzelt Offiziere sich weigerten, Befehle der SS zu befolgen, was für sie selbst tödliche Folgen hatte. Die archetypische Geschichte ist nur in Polen monumentalisiert, dargestellt durch ein einfaches Grab im Ort Ostaszewo.¹

Kann diese Gruppe von Offizieren und Soldaten nicht stärker ins Rampenlicht gerückt werden in einem Artikel, dass es vor allem aus dem preußischen Gebiet noch ein Urvertrauen in christlichen Glauben, Tradition und Kultur gab, die noch den Mut hatten, nicht im Sinne der NS-Ideologie zu handeln? Als Ehrung für diese Männer lege ich Ihnen dies vor, um etwas über sie zu veröffentlichen!

Ein Holländer wohnhaft in Schirnding

Dick van den Dool
info@gaialogie.nl

1.https://www.reddit.com/r/europe/comments/1noepdv/grave_of_the_unknown_german_soldier_executed_by/?solution=cd12ab55559fd0b5cd12ab55559fd0b5&js_challenge=1&token=7afd7253fec22262ff1c52b1703fe9ec8e091be5dda94ee6b4f0ba3828bdc8bb&jsc_orig_r=

 

Hoop-Nieuws uit Canada om bomen rechten en Waarde te geven: trees are “our biggest ally” in fighting climate change.”

 

Amabassade van de Maan en een Ruimte criminoloog

Het kan nog even duren, maar vroeg of laat zal de discussie over de exploitatie van de maan losbarsten. De ‘ambassade van de maan’ wil daarom nu vast een tegengeluid ontwikkelen.

Dit artikel is geschreven door
Gepubliceerd op 

Trouw,21 juni 2026, 

Yarin Eski spreekt vanavond voor de maan. Op gezette tijden neemt hij het podium over voor een korte toespraak. “Jullie noemen me dood, maar je leeft door mijn adem”, houdt hij het publiek in de Space Expo in Noordwijk voor.

 Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Religie & Filosofie.

De ambassade van de maan is hier neergestreken voor een eerste publieke zitting. De organisatie wil ‘een plek zijn voor de niet-commerciële waarden van de maan in het verhaal van toekomstige maanactiviteiten’. Hoe, dat moet zich nog uitkristalliseren, maar het uiteindelijke doel is om een duidelijke stem in het debat te worden, zoals ook andere organisaties de natuur een stem proberen te geven, neem bijvoorbeeld de ambassade van de Noordzee.

Een groot verschil is de timing, vertelt Eski. “Al die andere ambassades zijn reactief, wij zijn prospectief.” Hij heeft zijn maanpersonage inmiddels afgelegd. Nu is hij weer ‘gewoon’ ruimtecriminoloog, een academicus die zich bezighoudt met wetsovertredingen buiten de atmosfeer. Die specialisatie heeft hem geleerd vooruit te denken. “Toen ik vier jaar terug met ruimtecriminologie begon, werd het niet heel serieus genomen. Nu is dat wel anders. We hebben gezien hoe bijvoorbeeld ruimtevervuiling is toegenomen door de groei van het aantal satellieten.”

Onvermijdelijk

Al is een grootschalige exploitatie van de maan nu niet aan de orde, vergezocht is het allerminst. Grootmachten als de Verenigde Staten en China tonen volop interesse om nu vast een claim te planten. Voor James Carpenter van de Europese ruimtevaartorganisatie ESA is het zelfs een gegeven dat die exploitatie er vroeg of laat gaat komen. “Het is onvermijdelijk dat het gaat gebeuren”, houdt hij het publiek voor, “maar we kunnen wel een stem krijgen in hoe het gebeurt.”

Dan is het tijd voor een onderbreking door de maan. Eski onderbreekt hem en stapt weer als de maan naar voren: “Ik bepaal wanneer de palingen migreren...”De teksten van de maan zijn geschreven door Marjolijn van Heemstra, initiatiefnemer van de ambassade. Zij is lang niet overtuigd van die onvermijdelijkheid, vertelt ze, maar dat hoeft de dialoog niet in de weg te staan. Dat is juist wat de ambassade beoogt in deze verkennende fase. Niet iedereen hoeft het altijd eens te zijn over wat de maan vindt.

Net als Antarctica

Sterrenkundige Lucas Ellerbroek ziet ook gaandeweg meer lijn komen in het gesprek dat de ambassadeleden voeren. “We zijn hier niet alleen maar Kumbaya aan het zingen”, zegt hij. Hij trekt de vergelijking met Antarctica. Over dat continent is gaandeweg een consensus gekomen hoe je je daar verantwoordelijk moet gedragen. Maar dat gaat niet vanzelf. “Zet maar stevig in”, vindt hij daarom. “Pretendeer dat je voor de maan kunt spreken, en dan kom je vervolgens op iets redelijks uit.”

Die discussie is wat de komende jaren moet gaan spelen. Dat is nu belangrijker dan de precieze positie die de maan moet gaan kiezen in het geopolitieke spel. Van Heemstra hoopt ook dat het initiatief navolging krijgt en er meer ambassades van de maan worden opgericht. “Je kunt je bij de beweging aansluiten”, sluit ze de avond af. “Ik weet nog niet hoe, maar het kan.”

Frieslands Oer oude gebruiks Bos parels uit de anonimiteit gehaald

 

Wat is je favoriete natuurgebied Greenmapper Friend’? De Ik-Mens staat helaas weer eens centraal.....

Wat is je favoriete natuurgebied? Deze RUG-onderzoeker wil dat heel graag weten. ‘Mensen verlangen naar een eenvoudig bestaan’

Dr. Frans Sijtsma, universitair hoofddocent ruimtelijke economie aan de Rijksuniversiteit Groningen wil weten welke natuurgebieden mensen beminnen. Waarom nu juist díé? Wat maakt zo’n gebied mooi? Die informatie is – zo vindt de onderzoeker – minstens zo interessant als precies weten welk bloemetje waar bloeit en welke functie het heeft in het ecosysteem. Je kunt het de ‘zachte’ kant van de ecologie noemen. F

Sijtsma wil weten welke ‘natuurgerelateerde plek’ binnen 2 kilometer van mijn woning, ‘aantrekkelijk, waardevol of belangrijk’ is voor mij. „En ook welke plek binnen 20 kilometer, en nationaal en wereldwijd?”

De antwoorden stemmen Sijtsma vrolijk. „De liefde waarmee jij over zulke plekken praat, dáár hebben we het in beleid dus veel te weinig over.”En laat het nou Sijtsma’s levensdoel zijn om daarin verandering te brengen. Volgens hem gaan natuurdiscussies nu nog te vaak over dat ene obscure uitstervende kevertje of het ingewikkelde stikstofprobleem. Veel minder gaat het over de ‘zachte kant’ van de beleving: welke natuur waarderen we en welke betekenis geven we eraan?

Terwijl die informatie juist mooie kansen biedt om meer draagvlak voor keuzes te krijgen. Organisaties kunnen een gebied democratisch met meer betrokkenheid besturen en inrichten. Als je weet wie van een gebied houdt, kun je die personen laten meedenken over beslissingen die moeten gebeuren. Je kunt ze zelfs vragen om een financiële bijdrage.

Universitair hoofddocent Sijtsma heeft zijn carrière aan de Rijksuniversiteit aan deze vorm van citizen science gewijd. Sinds deze maand doet hij dat dankzij een speciale ‘Unesco-leerstoel’. Er zijn al 15.000 mensen uit 7 landen die hun favoriete natuur hebben doorgegeven aan Sijtsma en zijn onderzoeksteam. Het gaat om subjectieve ervaringen. Je mag zowel een oerwoud als een stadspark invullen. Het doel is om uiteindelijk 125.000 mensen te bevragen uit 50 verschillende landen.

Op de website ‘Greenmapper’ worden die antwoorden gebundeld. Als ik mijn antwoorden aan Sijtsma in Greenmapper zet, word ik automatisch een ‘Greenmapper Friend’.

Bron; DVHN, 19 juni 2026

op naar de 199ste Gaia-Zoom; De presente bewegingen tussen harmonie en disharmonie in gebieden

 

materialistische visie op Zoutkoepelfunctie nekt onze Leefsfeer

In Noord-Nederland liggen grote voorraden zout in de bodem dat niet alleen geschikt is voor consumenten gebruik en bedrijfsleven. Nu ligt de optie weer open voor opslag van kernafval! Weggegooid geld van een niet dienende overheid die de zorgen van de  mensen daar niet serieus neemt en het Moederland verder demoniseert.

En dat in de Zoutkorst waar heel veel Lichtkwaliteit zit dat uitstraalt in onze Middenwereld waar voorheen krachtplaatsen in het noorden van werden bediend en vele nederwerelden van leven.

"De minister van Klimaat en Groene Groei trekt 185 miljoen euro uit voor de voorbereidingen van de opslag van kernafval in zoutkoepels in Noord-Nederland. Herman Damveld vraagt zich af hoe dit mogelijk is, in de wetenschap dat rapporten in het verleden en ervaringen in Duitsland duidelijk hebben gemaakt dat de betreffende zoutkoepels ongeschikt zijn voor de opslag van radioactief afval."

bron DVDN, 12 juni 2026

https://dvhn.nl/meningen/Opinie/proefboringen-in-zoutkoepels-noord-nederland-na-50-jaar-weer-op-de-agenda-hoe-kan-dat-opinie-49283998.html

"Alle zoutkoepels ongeschikt

Opslag van kernafval onder de grond vraagt bovengronds veel ruimte, stelde de regering in februari 2025. Het gaat om 2,5 vierkante kilometer (dat is 1 kilometer bij 2,5 kilometer). De top van de zoutkoepel Pieterburen ligt pal onder het centrum van deze plaats. Dat centrum zal dus afgebroken moeten worden om ruimte te maken.

Voor de Tweede Kamer was dit voldoende reden om op 25 maart 2025 de zoutkoepels Pieterburen, Onstwedde en Bourtange van de lijst te halen. De zoutkoepel Ternaard ligt onder een Natura 2000-gebied en valt daarmee af.

Volgens de bestaande eisen mag de top van een zoutkoepel hooguit op 550 meter diepte liggen. Daaruit volgt dat die zoutkoepels afvallen, waarvan de top op meer dan 550 meter diepte ligt, zoals Hooghalen en Anloo in Drenthe.

De zoutkoepel Schoonloo ligt onder het centrum van deze plaats en dat zal – net als bij Pieterburen – afgebroken moeten worden. De top van de zoutkoepel Gasselte-Drouwen ligt grotendeels onder een beschermd waterwingebied en valt daarom af. Daarmee zijn alle Drentse zoutkoepels ongeschikt, verklaarden de gemeenten Aa en Hunze, Midden-Drenthe en Borger-Odoorn op 20 oktober 2025.

Inspraak over afbraak?

Omdat de regering toch met de Noord-Nederlandse zoutkoepels door wil gaan, kan dat alleen maar door de criteria zo op te stellen dat ten eerste zoutkoepels toch geschikt lijken en het ten tweede aanvaardbaar is dat plaatsen als Pieterburen of Schoonloo gedeeltelijk afgebroken worden. Blijkbaar durft staatssecretaris Van Veldhoven een dergelijke inspraak wel aan en stelt ze er 185 miljoen euro voor beschikbaar uit nota bene het Klimaatfonds.

Overigens: de Duitse overheid heeft op 17 september 2021, na een onderzoek van 45 jaar dat 1,6 miljard euro kostte, de zoutkoepel Gorleben ongeschikt verklaard."