Spirituele kunst blijft nog steeds een optie! Ook bij het draken doden als optie van omgang met Tegenkrachten.

We see the remarkable phenomenon, that through Raphael the Greek element arises again within Christendom. In Raphael we see a Christianity appear in an age that, all around him, presents what is actually anti-Christian. In Raphael there lives a Christianity that goes far beyond the narrowness of the Christianity that had gone before, raising itself to a far-reaching conception of the world. However, this is a Christianity that does not merely point vaguely to infinite realms of the spiritual, but assumes artistic form — much as the ancient Greeks had united their idea of the gods with what lives and weaves formlessly in the universe, pressing this into figures that delight our senses.

Steiner, Rudolf. Raphael's Mission: in the Light of the Science of the Spirit, GA 62. Lecture IX, 30th January 1913 in Berlin. Translated by Peter Stebbing

bron: Dimitris Dimistrios

https://www.facebook.com/groups/140253936789114/user/100003943075826

 When Steiner speaks of the Greek influence on Christianity through Raphael, he means that true art and spirituality bridge the gap between heaven and earth. Where Christianity was in danger of suffocating in dogmatism or contempt for the world, the spirit of ancient Greece — characterized by harmony, formative power, and beauty — breathed a universal, humanely warm, and sensuously alive breath into Christian thought and art.

De "Cartoon for St George" van Raffaello Sanzio (Rafaël, (1483–1520)

) in de Galleria degli Uffizi te Florence is een beroemde voorbereidende werktekening, Datering: Ca. 1505–1506 (Florentijnse periode van Rafaël)

Rafaël (1483–1520) geldt als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Hoogrenaissance, een kunststroming die in de kern draaide om de herontdekking en herleving van de klassieke Grieks-Romeinse oudheid.

Rafaël maakte twee bekende schilderijen van Sint-Joris en de draak: Het exemplaar in het Louvre in Parijs (ca. 1503–1505) en het latere, bekendere exemplaar in de National Gallery of Art in Washington, D.C. (ca. 1506). Het karton in de Uffizi is de directe voorstudie voor het schilderij van Sint-Joris in Parijs. De tekening bevat geperforeerde gaatjes of ingedrukte lijnen langs de contouren; hiermee overhandigde Rafaël het ontwerp op schaal 1:1 naar het houten paneel voor hij begon met schilderen.

versie die hangt in Louvre, Parijs, met reeds gebroken lans en opgeheven zwaard in aanvals positie.

versie in Washington met lans die de draak raakt

In beide schilderijen is een rode vrouw geschilderd die bid en voorgaat. De vrouw in het rood op beide schilderingen is de koningsdochter of prinses uit de legende van Sint-Joris en de draak.

In de middeleeuwse verhalenbundel Legenda Aurea (de Gouden Legende) wordt zij vaak aangeduid als Prinses Cleodolinda (of in de Engelse traditie Prinses Sabra). Volgens de legende eiste de draak dagelijks offers van de stad Silena (in Libië). Toen het lot op de dochter van de koning viel, werd zij als offer naar het meer gestuurd waar de draak leefde. Sint-Joris schoot te hulp en redde haar leven.

Op het schilderij in het Louvre (ca. 1503–1505)zie je de prinses in paniek vluchten. Haar dynamische, wegrennende houding versterkt de chaos en spanning van het gevecht. In het andere schilderij is de compositie rustiger. De prinses geknield in gebed afgebeeld. Haar rode jurk trekt direct de aandacht en vormt het emotionele en morele middelpunt van de reddingsactie.

De strijd met de draak als een optie van de alom aanwezige Tegenkrachten in de duisternis is nog steeds een actueel thema in de 21ste eeuw. Schoonheid en verbinding met het Christus-bewustzijn kunnen samengaan om deze noodzakelijke krachten te plaatsen waar ze thuishoren en hun functie mogen uitoeferen. Als ervarings deskundige in de geomantie en gaialogie heb ik dagelijks met hen te maken waarbij strijd een optie is van omgang naast andere opties als opdragen aan het Christus Bewustzijn, bij jeZelf blijven, de Omgeving waar koesteren en vooral Ware fysieke Schoonheid scheppen zoals de anonieme kerkebouwers deden..

De huidige draken leven niet meer in de Oernatuur, zoals Rafael dat schilderde, maar zitten in de krochten van de menselijke woon en werkrijken, als steden en huizen en in ons duisternis-kleed, de zwarte engel, ofwel de grootste duistere kracht van Saturnus, dat niet slecht is maar een oppositioneel om aan te gaan!

een WorkMan-story van een academisch vuilnisman met ook een aanklacht tegen het overconsumisme

 ...."de jaarlijkse mondiale productie van afval bedraagt meer dan 2.000.000.000 ton en zal doorgroeien tot 3,4 miljard in 2050, schrijft Paré-Poupart. Zelfs in de ruimte wemelt het al van het afval; zo’n 10.000 ton draait in een baan om de aarde. Deze uiterst sombere cijfers verbindt de auteur aan een kritiek op onze mondiale economie."

een mooi voorbeeld van een doener die zijn beroep in een groter perspectief kan zien.

„De vuilnisophaler is de Sisyphus van de consumptiemaatschappij: een arme drommel die veroordeeld is tot het verwerken van zakken, van plek naar plek, dag in, dag uit, mee met de onafzienbare stroom afval die we produceren. Als hij de last niet zou dragen, zou alles instorten.”

Simon Paré-Poupart: Afval! Het leven van een vuilnisman. Vert. Joris Vermeulen, De Bezige Bij, 157 blz.

De Canadees Simon Paré-Poupart (41), die sociologie studeerde maar voor het vak van vuilnisman koos, schreef er een prachtig verhaal over. Niet alleen beschrijft hij in Afval! het kwetsbare bestaan van een vuilnisophaler, eveneens zoomt hij met een sociologische blik in op de verstrekkende gevolgen van ons consumentisme. 

Een vuilnisman die gesprekken voert met een vuilniszak en een kapotte fles. Simon Paré-Poupart, voormalig journalist en vuilnisophaler, zag het tijdens zijn werk gebeuren. Een situatie die hem vooral deed denken aan een scène uit Les Misérables. Het gedrag van deze Michel (bijnaam Spandex vanwege zijn strakke wielerbroekje) vond hij eigenlijk wel begrijpelijk. Misschien is het fijner om tegen vuilnis te praten dan tegen een mens. Want, zo citeert hij Victor Hugo: „Wat voor de hoop vuil pleit is dat deze niets bedrieglijks heeft.” Voor Michel heeft een vuilnisbak geen geheimen meer, schrijft Paré-Poupart, sterker nog, afval heeft ons iets te zeggen.

 „Alle derrie die de samenleving produceert is ontdaan van valse hoop zodra die is afgedankt. Dan wordt het sinistere gezicht van alles wat voorbij is zichtbaar.”

Onze samenlevingen, geobsedeerd door vooruitgang, brengen door de constante toename van spullen ook steeds meer buitenstaanders en derrie voort. „De gemondialiseerde economie bezwijkt onder het menselijke afval, want slaagt er niet in om het te recyclen of uit de weg te ruimen”, schrijft Paré-Poupart. Degenen die hiervoor opdraaien zijn volgens hem ‘afvalmensen’: „De kinderen van de sloppenwijken, de migranten (…) die wegteren in kampen aan de grenzen van rijke landen, de vieze, groezelige types, verslaafden, hordes improductieve lieden, kanslozen en al degenen die in de optiek van de kapitalisten geen toegevoegde waarde hebben.”

Hij voelt zich thuis in deze maffe biotoop vol rafelrandjes. „Ik hou van dat wildwestsfeertje in de vuilniswereld”, schrijft hij. „Ik hou van de vage scheidslijn tussen schoon en vies. Ik hou van de vrolijke zooi onder vuilnisophalers. Ik hou ervan dat we in zekere zin wetteloos zijn, enigszins hopeloos.”

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/10/07/wat-de-vuilnisman-ziet-alle-derrie-van-de-samenleving-ontdaan-van-valse-hoop-a4938218

Heb deze week in Schirnding in Beieren m'n zwarte ton voor restafval omgewisseld van 80 naar 60 liter, de kleinste. Hier wordt plastik gescheiden en tweewekelijks opgehaald. Het groene afval verwerk ik zelf op de hof en papier wordt maandelijks opgehaald. Ter plaatse is een stortplaats waar je gecontroleerd groot afval zelf mag inleveren. Goed geregeld Beieren!

Ere aan deze beroepsgroep die het elementare fysieke afval opruimen!

blijf ze Groeten als je ze ontmoet.....

wat electriciteits transitie doet met de Noordzee? Deze kustzee krijgt een klap van de zeewindmolen parken!

 

Windmolens op zee, ten noorden van de Groningse Eemshaven.

— Foto Kadir van Lohuizen | Noor

‘Groots, complex en niet ongevaarlijk’: Kadir van Lohuizen fotografeerde de energietransitie in de Noordzee

Nieuwe energie Voor zijn project Nieuwe Energie – onderdeel van Document Nederland, de jaarlijkse foto-opdracht van het Rijksmuseum – onderzocht fotograaf en filmmaker Kadir van Lohuizen hoe de energietransitie in en om de Noordzee er uitziet. Alles in de foto’s ademt groot, groter, grootst. „Dat was wel een uitdaging: hoe laat ik die schaal zien?”

Kadir van Lohuizen, Nieuwe Energie, t/m 17 januari in het Rijksmuseum Amsterdam. Het boek New Energy – The energy transition on and around the North Seaverschijnt in november bij Lannoo Uitgevers. Vanaf 7 januari zendt de VPRO de vierdelige documentaireserie Nieuwe Energie uit. 

https://www.nrc.nl/nieuws/2026/10/09/groots-complex-en-niet-ongevaarlijk-kadir-van-lohuizen-fotografeerde-de-energietransitie-in-de-noordzee-a4938521

Geomantische nadelen van deze vermolendiging van de Noordzee

Een van de Oernamen van de Noordzee was Moordzee vanwege het vaargevaar, maar de kuststroken zelf waren de meest vitale zones waar vooral de Friezen heel graag woonden op de grens land-zee.

De kuststroken raken hun levengevende Natuursferen kwijt daar de aetherisch geladen zeewinden en zeevelden niet meer de kuststrook en het achterland instromen. Deze schonende Lucht- en ZEEwatersferen worden door de parken afgestoten en komen niet meer aan land. 

De kust elementale -opbouwende-wezens trekken zich terug en achterblijft een leeg levensloze strandzone. 

Dit fenomeen trof ik al enkele jaren aan bij de westkust van Egmond, Den  Haag, Groet en Den Helder en mogelijk ook op Schiermonnikoog dat me al enige tijd niet meer trekt. 

 De strandzone als elementare -afbrekende krachten- vuilnisbelt van honden en mensenafval. Geen prettig verschijnsel van wat ik eens de meest Heilige Zone van Nederland noemde: de kustzone die in haar tegendeel komt gelijk vele krachtplaatsen......

Het goede nieuws is dat met Bewustzijn er veel is aan te passen, maar wie heeft daar nog interesse in? 

commentaar N.B

Mensen raken hierdoor ook meer verwijderd van omgeving en zichzelf.  

D.d.C. meldt terecht dat we in een tijd leven voor het onderhouden van menselijke innerlijke schoonheid en niet meer zo op buitengerichtheid kunnen bouwen, daar de Natuur op grote schaal wordt opgeofferd en zich ook laat offeren. 

snel als afleiding

 

Bram, m'n boomverzorger in recente actie in de 150 jaar oude ES grensboom op m'n erf: je bevestigt je op 20 m hoogte  met een touw en vandaar kan je afzijlend alle dode hout wegnemen, gelijk in de spiritualiteit: als je hoog verbonden bent, kun je de dode astrale resten uit je systeem halen in verbondenheid

Waar!

 De Romeinse geschiedschrijver Tacitus zei ooit: 

‘De waarheid wordt krachtiger dankzij onderzoek en reflectie; de leugen door haast en twijfel.’ 

Henk Helmantel, een unieke spirituele schilder

 Voor Henk Helmantel (81), door zijn gedetailleerde stillevens al een paar decennia een van de bekendste schilders van Nederland, is het niet te scheiden. „Het is niet zo dat ik een asperge pak en denk: hiermee wil ik laten zien dat de schepping mooi en groot is”, vertelt hij een paar weken voordat zijn nieuwe expositie in het Museum Catharijneconvent opent, waarin zijn relatie met het geloof centraal staat.

Allereerst is hij schilder, „een intense kijker”, het gaat hem erom „de schoonheid van alledaagse voorwerpen” vast te leggen die hij om zich heen ziet. Maar juist dit kijken, dit echt goede kijken, past voor Helmantel bij zijn gereformeerde geloof. Het gaat om de houding die erachter zit, zegt hij, een bewustzijn „van de rijkdom van de schepping, die ik aan God toedicht”.

De zeventiende-eeuwse stillevens zijn vaak vol, die van hem juist eenvoudig. Misschien is het wel iets typisch Gronings, zegt hij: in Groningen heeft het landschap iets eenvoudigs, het land en de lucht als twee duidelijke vlakken, en dan ligt er in het midden een dorp en verderop nog een.

bron: https://www.nrc.nl/nieuws/2026/09/30/de-verstilde-wereld-van-henk-helmantel-een-succes-bij-het-publiek-niet-in-de-kunstwereld-a4937643

hum ontvang je wat je toe-komt, tot je komt....

 

"In sommige boeken vind je verschillende methodes om helderziend te worden: in een kristallen bol kijken of in een magische spiegel, bepaalde planten gebruiken, je laten hypnotiseren, etc. Al deze methodes zijn zeker effectief, maar zoals ik steeds heb benadrukt, ze zullen gevaarlijk voor je zijn als je ze gebruikt alvorens eerst aan de zuiverheid te hebben gewerkt. Jezus zei: “Gelukkig wie zuiver van hart zijn, want zij zullen God zien” (Matteüs 5:8). Je kunt helderziend worden zonder aan zuiverheid te hebben gewerkt, maar dan zul je de goddelijke wereld niet zien. Je zult alles zien wat beter ongezien kan blijven: de rampen die ophanden zijn, de misdaden die in het geheim worden beraamd, de ellende, de duistere en kwaadaardige entiteiten die onder de mensen rondgaan. Met andere woorden, je zult alleen kunnen zien wat zich op het niveau bevindt dat je zelf bereikt hebt, of iets meer dan dat. Daarom is voor het verkrijgen van ware helderziendheid, een blik in de goddelijke wereld, het ontwikkelen van spirituele liefde en zuiverheid in jezelf de beste methode." Omraam Mikhaël Aïvanhov

plus en min invloeden bij een mens

zondagavond Laatste Gaia-Zoom na 5,5 jaar

 

al wetende en niet handelende mens verdient een creatieve update: handelen leren!

 Linda Steg, hoogleraar omgevingspsychologie aan de Rijksuniversiteit Groningen. „Kennis is daar geen belangrijke voorspeller van”, zegt ze. „Het verhogen van kennis leidt over het algemeen niet tot meer duurzaam gedrag.” Barrières voor duurzaam handelen zijn talrijk, zegt ze. Ze kunnen economisch zijn, of bijvoorbeeld politiek.