Demonische grotbewoners

Ik zie in het kinderziekenhuis in Erlangen kinderen van één twee jaar in bed liggen met een flatscreen, notebook of wat voor beeldscherm dan ook met films. Daar worden ze mee zoet gehouden of afgeleid. Onbegrijpelijk deze afhankelijkheid van uitwendige indrukken. Een overload dat zich gaat wreken inside. Ook vluchtelingen kinderen die door hun moslim ouders zo worden zoetgehouden.

Daar komt alleen nog maar demonisme uit.

It is a long way road to the outside of the cave!!!

vervolg

Zaterdag.

Het heeft gewerkt de ingrepen tegen de hartenergierovers. De kleine en Nadine die naast haar slaapt, hebben een goede nacht gehad.

Echter het onderzoek gaat verder.  Hart-energieroof kan namelijk op vier niveaus plaatsvinden:

1.     op  ‘zichtbaar’ eerste blik niveau; dat was een veld boven het hospitaal

2.     op verborgen subtiel niveau onder het gebouw een schimmelachtig draden systeem

3.     op ‘nog niet zichtbaar subtiel niveau’ in het gebouw zelf dat loopt via het fijndradige elektriciteit netwerk . Als je het even ontkoppeld wordt het pas zichtbaar. Het elektriciteiten netwerk is net als het handi-netwerk een optimaal beïnvloedingen dooraderings systeem

4.     in een andere dimensie; ziet eruit als een bol om het gebouw heen

Dergelijke onderzoeken kun je ook bij jezelf doen als het gaat om energierovers of bij specifieke kwaliteiten als helderheid, wakkerheid, afleidingen, liefde, verbondenheid e.d.

Rovers maken vooral gebruik van wondplekken, bestaande uit grote tot micro wonden. In een ziekenhuis is een klein prikje al een toegang waar de eigen energie zich uit kan terugtrekken en vreemde velden zich mee kunnen verbinden.  Dat kan er voor zorgen dat je uit een bepaald gedeelte van het lijf uittreedt.

Die onderzoeken kunnen dan gedaan worden; 

- hoe groot is de intreding/uittreding. Bij uitreding komt gelijk wat anders in dat meestal lager van bewustzijn is. Mensen met veel onverwerktheid zijn een plaag, en de pest voor de omgeving daar lagere werkelijkheden zich via hen manifesteren. Deze onverwerkten zitten gevangen in hun niet te beheersen reacties die reacties oproepen willen.

-  hoe staat het met de polariteit van het mannelijke en het vrouwelijke stuk. De huidige generaties na de 2^e W.O. hebben mede de opdracht om hun tegenpool te ontwikkelen. Bij de man zijn vrouwelijkheid, in de eigenheid staan, en bij de vrouw de mannelijkheid; in de wereld staan.

-  en hoe staat het met de vier elementen in het lijf

vervolg

Vrijdag;

Josephiene heeft deze nacht niet goed geslapen. Steeds was ze wakker en vroeg naar me: “pappie.!” Geen goed teken. Zo’n ziekenhuis is ook een aanlever machine in een groter geheel.  Bijvoorbeeld van menselijke hartenergie. Daar waar concentratie activiteiten plaatsvinden, is ook een derde in het spel.  Het veld daarvan is boven het ziekenhuis en is verbonden met de achterkant van de maan waar een zwart station is dat weer verbonden is met een ster die ik niet zal noemen.  Rovers van hart energie zijn het.   Ze zijn vooral ’s nachts actief. Ik ken ze uit m’n jeugd als ik machteloos op bed lag en ze hun werk deden.  Ik heb ze nu maar een overdaad aan liefde gegeven waarin ze verbranden.

Een open hart operatie gebeurt in het lichaam nadat het hart met koude wordt stilgelegd.  Dat geeft een koude shock dat nog bleef hangen, waardoor het eigen natuurlijke hart veld niet kon terugkeren.  Hetzelfde is gebeurd met de thymusklier dat nog restte.  Heb snel moeten ingrijpen om deze shock te herstellen.

De kleine kon vandaag heerlijk naar buiten en we hebben lang in de botanische tuin verbleven met het nabije park. Een overheerlijke dag.

En de fysieke analyses zijn goed wat betekent dat we mogelijk al zondag naar huis kunnen gaan.

Opereren zoals zij doen is fysiek heel knap, maar het laat wel sporen na in het herinneringsveld van het fysieke lichaam met daaraan gekoppeld het emotionele lichaam.  Geestelijk kun je best wel wat doen maar de fysieke ingreep kun je niet ongedaan maken.  Heb toch maar de chef-arts bedankt voor het goede werk van z’n team; petje af man!

En m’n vriend Lantos heeft nog al wat werk om de tegenkrachten te weren. Niet allemaal zo’n pretje hier op aarde.

Hoop dat J. deze nacht beter slaapt.

vervolg Josephiene's reis in de belichaming met haar ingrepen

De tweede dag was een halve dag op de intensive om vervolgens te verhuizen naar de herstelkamers, waar maximaal plaats is voor vier patienten.

Haar twee zielebroers laten Josephiene niet in de steek en zijn steeds bij het hoofdeinde van het bed.  Ze blijven hier tot het laatste moment. Andere beschermers staan meer bij het hoofd, en natuurlijk wij samen als ouder in de fysieke wereld.

Josephiene herstelt wonderwel goed. Elke dag meer slangen van het sensibele lijfje gehaald.

Vandaag donderdag nog een kleine operatie waarbij de slangen uit de afvoerende borstruimte moesten worden verwijderd. Een kleine narcose maakte het mogelijk. Ik moest snel de hulptroepen inschakelen voor de bewaking daar J. weer uit haar lijf wilde reizen. Je weet namelijk dan nooit wat er voor in de plaats kan komen. En de buitensferen waren tamelijk bevuild.

J. is inmiddels allergisch geworden van elke ingreep door het personeel. Je merkt dat het lichaamsbewustzijn getraumatiseerd is door de fysieke ingrepen.  Dat kun je geestelijk niet weghalen!

Maar goed donderdagmiddag alle slangen van het lijfje en wij naar buiten met de kinderwagen. Ze kan weer zelfstandig lopen en is goed gehumeurd. Hoe is het mogelijk zou je denken na 48 uur weer op de been.

Zo’n specialistisch ziekenhuis is een doorgaand operatief ingrijpen gebeuren aan de lopende band. In de kamer is het een komen en gaan van kinderen met één of de beide ouders.  Een voorbereiding voor de operatie of in de nazorg.  Je merkt dan dat er veel aangeboren afwijkingen bij het hart kunnen voorkomen.

Zoals het er nu naar uit ziet kunnen we a.s. maandag naar huis als er geen complicaties optreden.

Gezegend zij zijn die J. nabij zijn.

De hartoperatie van Josephiene.

Hart operatiereis van onze jongste bijna tweejarige dochter Josephiene.

Dinsdag 7 juni.; 7.6, de omgekeerde datum van de geboortedag van Josephiene op  6 juli: 6.7.

De maandag reizen we af naar Erlangen, een grote voorstad bij Neurenberg, op ongeveer twee uren reiden afstand.  Een dag van onderzoeken en gesprekken met ondermeer de chirurg en anesthesist. Hele deskundige empatische mensen!  Ik kan de nacht verblijven in een Ronald Mcdonaldhuis. Ouders van te opereren kinderen kunnen  daar relatief goedkoop op loopafstand verblijven.

De volgende dag begon heel vroeg.  Het slapen in een vreemd collectief huis is een opgave om de eeuwenoude belastingen en dolendheid van gestorvene te plaatsen en even te parkeren. Oplossen kun je niet alles. Nadine kon naast J. in een opklapbed slapen. Haar eerste ervaring met infuus in haar kleine armpje was zeer pijnlijk en ook een last.

Rond 6.00 uur ga ik terug in de kliniek om de kleinste te begeleiden op de operatiereis.  Daar was al wat gaande. Ik zie een klein ruimtevaartuig boven ons met drie ruimtemensen van ver. Het zijn twee ‘geestelijke’ broers van m’n dochter en een begeleider die in het ruimtevaartuig blijft.  We hebben wat dat betreft in verschillende dimensies verwanten en bekenden! Het ontroert met steeds diep de onvoorwaardelijke hulp vanuit een andere dimensie. 

De dochter speelt heel opgeruimd in haar bedje maar rond 7.30 uur wordt het ernst. Op naar de operatiekamer. De anesthesist is een lieve man die ons tot het laatst de gelegenheid geeft  op Josephiene te begeleiden. Zacht glijdt ze weg in een diepe ‘slaap’. Ontroerend om haar weg te geven, over te geven aan het aardse operatieteam die zeker vier tot vijf uur werk aan haar hebben!

De twee geestelijke broers begeleiden haar nu en kunnen indien nodig via de handen van de chirurg meesturen. Hoe hoger iemands bewustzijn is hoe makkelijker de geestelijke wereld kan meewerken in deze dimensie.  Even later zie ik ook dat m’n aardse vriend Lantos aan haar zij zit met een vriend erbij. Josephien treedt zeer snel bij het begin van de operatie uit haar lichaam en komt me even bezoeken om me gerust te stellen want het hele gebeuren is aangrijpend voor me.  Ze heeft lang haar en draagt een lang gewaad.

Ik probeer met m’n aandacht de gehele tijd erbij te zijn. M’n taak is het afvoeren van de afvalstromen en licht-aether in te brengen in en bij het lichaampje. 

De twee helpers staan blijvend aan haar voeteneind en de aardse vrienden dicht bij haar lijfje.  Josephiene zelf blijft in de buurt van haar fysieke hoofdje van haar ‘vleeshempt’, ons lichaam dat ons Aarderuimtepak is. Levenloos ligt het ontzielde lijf de zeer deskundige operatie te ondergaan. Rond 8.50 uur merk ik dat het een zware operatie is. De operatie is aan de borstzijde en het borstbeen moet gebroken worden om bij het hart te komen. De thymusklier wordt voor de helft weggesneden en het hartje opengelegd. Een hartlongmachine neemt de hart- en adem-functie over.

Rond 10.30 uur is de operatie van de hartkamer binnenwand afgesloten en de chirurg belt zeer even later dat alles oké is. Zeer attent van hem! Het 1.5 cm grote gat wordt dichtgemaakt met pericard huid.  Normaal is dat deze opening na de geboorte zich vanzelf sluit met een klepje, maar dat is niet gebeurd.

Voor de zeer competente technische hartchirurg heb ik groot respect die dagelijks  één tot twee levens redt.  Ik zie dat het wezen van J. weer in het lijfje gaat als het hartje weer uit zichzelf werkt..  Haar twee verwanten blijven nog de komende dagen bij haar aan het voeteneind ter bescherming en ondersteuning.

Een van de aardse helpers is rond 11.00 uur weer vertrokken.

Rond 11.30  is de borstkas weer dich.t In de operatiekamer checken ze vervolgens of alle functies weer werken . Een van haar verwanten zweeft nu boven haar om het subtiele lichaam te herstellen.

In de tussentijd gaan we naar buiten. Het is een heerlijk zomerse dag. De kliniek ligt in het centrum van Erlangen en grenst aan een oude botanische tuin. Een weldaad om daar te zijn. Het grenst ook aan een slotpark met grote groenpartijen en boom alleen. Een weldaad zo’n natuurlijke omgeving naast een kinderkliniek. Dit is een van de twee kinderklinieken in Beieren waar kinderen tot ongeveer 18 jaar behandeld worden. De kliniek heeft een ‘gute Ruf’.

De stad ligt aan de Regnitz. Een week geleden ben ik in de bovenloop van deze Fichtelgebirge rivier geweest om een menselijke verstoring in een dalletje te herstellen. Niets is zonder reden.

Rond 12.45 kunnen we eindelijk in de intensive care en daar ligt het witte lijfje vol slangen en operatiekleuren van ontsmettingsvloeistoffen.  Geen vrolijk gezicht maar het leeft. Zo liggend lijkt ze sprekend op haar oudere broer. Haar wezen kan nog niet doordringen in de persoonlijkheid buiten, maar het maakt al bewegingen richting deze dimensie.  Liefdevol raken we haar lijfje aan om het te warmen en te voeden.  Een uur later gaan de oogjes even open en is er weer contact.  

Heb verschillende malen telefonisch contact met m’n vriend Lantos. De operatie is zeer geslaagd en nu komt het helingsproces. Volgens hem kan zelfs de thymusklier nog aangroeien.

We blijven tot rond 20,00 uur bij haar bedje in het 'Intensivstation’, waar het vooral niet rustig is. Josephiene houdt meest haar oogjes dicht maar is wel wakker en hier. Het is nu niet een gemakkelijke tijd voor haar in een pijnlijk lijfje. Overal gepiep van de apparatuur en de immer ondersteunende zusters en doctoren. Hier kun je oprecht wat leren wat dienstbaarheid is aan het LEVEN!

En om het met Lantos te zeggen; ‘we zijn allemaal medewerkers’!

Een heel roerende dag voor ons allen. Dank aan Allen.