Door hier te zijn in deze tijd, op deze planeet, in dit universum, zit ik
in een bepaalde omgeving/plek, een bepaald huis, een bepaalde relatie die m’n
waarnemingen ervaring richten, mede bepalen. Ook een groter wezen waarin ik zit bepaalde
het waargenomene.
Alleen dat al te herkennen bevrijdt!
Als ik wat waarneem is wat neem ik dan waar in m’n
waarneming? Is het werkelijk een stukje absolute externe werkelijkheid of
gewoon een illusie, een projectie/ ‘expectation-driven
perception’, een schaduw van
iets? Druk ik wat van mezelf of dat van een ander naar buiten of vertelt het
iets over de werkelijkheid?
De ander kan ook zijn de groep waarin je wat hebt
geleerd, je opleiding die je waarneming richtte, standaardiseerde. En hoe dan
met al die gidsen die wat inbrengen? Ook zij hebben een beperking!
In elk geval kun je projectie, schaduw en alle andere illusies alleen met een ander, het Andere
ontmaskeren. Je hebt meerdere anderen
nodig om het te observeren. En die ander moet geen vriend zijn, of iemand uit
je ‘orgaan’, je groep zijn , of waar je karmisch wat mee hebt; dan zit je namelijk in die groepswaarneming, die
realiteit.
Juiste waarnemers dienen ook goed onderscheid te maken
tussen waarnemingsimpuls en innerlijke respons. De meesten geven aandacht aan
het tweede dat sterker is, doch vaak niet authentiek in het nu en meer daar en
toen is.
Ook de taal van de impuls is zeer specifiek en gekleurd
door de waarnemer die een metafoor kan gebruiken, een analogie.
In elk geval kun je de bron steeds benoemen, vaak
achteraf daar het in het moment niet altijd duidelijk is. Dat is jezelf
objectiveren.
Het is natuurlijk
heerlijk in een groep gelijkgezindten (secte, groep) te zijn, met dezelfde voorkeuren, dezelfde zoektocht,
dezelfde taal, doch het heeft ook zijn beperkingen.
Dan heb je de
buitenwereld -de marktplaats- met heel,
heel, heel veel verschillen. Beide zijn mogelijk en misschien is in/op jezelf
zijn ook een optie. Of is er nog een vierde optie
