donderdag 25 januari 2018

Oerkrachten

Nederland was in het westen, de voormalige delta van Rijn, Maas en Schelde een sedimentenland aan de oppervlakte en in de diepte; laagje voor laagje werd het opgebouwd waar de natuur weer haar eigen laag op liet groeien door veenvorming.  Het sedimentatieproces vanuit zee en rivieren is de laatste duizend jaar gestopt. De rivieren liggen in een keurslijf en de zee werd geweerd uit het binnen land. De rivier mag alleen in haar eigen bed wat meanderen  en de zee op bepaalde plaatsen de duinenreeks indringen. Wat eens een rijke delta was is nu het dichtst bevolkte deel van ons landje.
Het gevolg van deze begrenzing is dat de zee en de rivieren verder stijgen en het binnendijkse land zakt, inklinkt, ‘opgegeten’ wordt, veraard. In feite  wordt het van de grote stromende water processen afgesneden en zakt, totdat het water het weer overneemt en het land weer jaarlijks bevrucht kan worden met water en haar sedimenten.


In het Fichtelgebirge is een ander proces gaande, Dat is een erosiegebied en worden de basis sedimenten van klei en zand afgevoerd uit het Middelgebergte, naar de rivierdelta’s . Hier was het eens zo hoog als de Himalaya  en rijkt nu tot maximaal 1000 m.

dinsdag 23 januari 2018

Onbewuste ouders die hun kinderen D televisie laten kijken


Voorval op lagere school ergens in Duitsland
Drie van de 24 leerlingen -10%- van de eerste klas -6 jaar oud- gebruiken thuis een 3D bril. Een van die kinderen loopt verschrikt naar de lerares met de opmerking; ‘er zit een dinosaurier achter me aan’.  Ze kunnen niet meer onderscheid maken tussen deze wereld, de virtule wereld en de daarmee sterk verbonden demonische wereld.


D (ook wel driedimensionale) televisies en films worden steeds populairder, ze zijn heel leuk om te bekijken want maken de film net even wat spannender. Maar zijn ze eigenlijk wel goed om naar te kijken? Verschillende onderzoeken en personen hebben bewijs dat 3D beelden schadelijk kunnen zijn wanneer er langere tijd naar wordt gekeken. Vooral voor mensen met oogafwijkingen, autobestuurders en kinderen kan dit voor problemen zorgen.

Scholen zouden eigenlijk aan ouders en gedragscode moeten geven aan kinderen om deze brillen niet te gebruiken. Net als alcohol niet onder de 18 jaar.


Donaties

Welke waarde heeft Gaialogie weblogvoor jou? Wil je ons supporten? Dat kan uiteraard! Met de ontvangen gift/donatie kunnen wij ervoor zorgen dat de blog van Gaialogie kan blijven bestaan.
Voor eventuele giften vooral m'n VS lezers! zie:  https://www.gaialogie.nl/donaties/
 

Hoor graag van je!

Geestelijk subtiele oorlogsschade



De subtiele schade veroorzaakt door uitzending van soldaten in oorlogsgebieden elders

It matters what your forefathers did…

Als kind van een Indiëganger die voor zijn dienstplicht van 1946 – 1949 verplicht moest dienen op Java sta je niet altijd stil bij de subtiele gevolgen van zijn wereldreis voor het ‘vaderland’, hemzelf en zijn kinderen.
Eerder heb ik op deze blog al over de nadelige gevolgen van deze opofferende generatie geschreven voor het grote landsbelang.
Mijn vader verbleef dan wel in rustiger vaarwater vanwege zijn connectie met een broer die politie commissaris was in Jakarta, maar toch, hij heeft een klap meegekregen en dat doorgegeven in de mannelijke lijn.

Deze nacht kwam ik bij onderzoek van bepaalde fenomenen in m’n tijdlijn uit dit leven op een Javaanse tovenaar die zwarte magie heeft uitgevoerd op het collectief van de soldaten wat me persoonlijk behoorlijk heeft belast..

Louis Couperus heeft in zijn bekende werk ‘De Stille Kracht’ (1900)ondermeer  geschreven over guna-guna, oftewel zwarte magie. Indonesiërs die zich bezig houden met guna-guna worden dukuns genoemd. Op Java noemen ze het ‘dat-waar-je-niet-over-spreekt’. En het is overal.
Zwarte magie is een  aspect van nekromantia (Grieks: necromancie, letterlijk: "doodswichelarij")

Ik zal niet teveel uitwijden wat m’n waarnemingen waren maar het ligt op het vlak van demonen in het subtiele systeem,  kettingvloeken, die doorwerken in de generatielijn, die ondermeer afsluitingen geven in de hersenen, belastingen in het emotionele centrum, veranderingen in het DNA/RNA en schade door magische vloeksperen in de buikstreek. In elk geval resulteert dat in het uit balans zijn van linker- en rechter hersenhelft –verzamelpunt is niet op de juiste locatie-  en buikkoude  en leerlangzaamheid in de kindheid. Ik herken ook bij een neef van gelijke leeftijd wat dat heeft gedaan met hem en letterlijk een geestelijk achterstand heeft gegeven.  Goed in elk geval dat het aan de oppervlakte is gekomen om onder ogen te zien en te neutraliseren.

Daar ga je dan als trotse man voor het land
en je komt geestelijk gewond terug
zonder dat je dat merkt
en ook anderen dat nog niet herkennen
…..totdat de gevolgen boven komen op latere leeftijd, bij henzelf,
 hun kinderen en als die het niet aanzien bij hun kleinkinderen…

Dank voor de vrienden!


En realiseer je dat onder de vele vluchtelingen in ons land veel subtiele geestelijke schadegevallen zitten, die professionele hulp behoeven

maandag 22 januari 2018

stralend mooi ongezond

 De nieuwe Kust voor Petten

Geomantisch bezoek aan de nieuwe kust voor Petten en Camperduin. Een recente natuurbouw project in de zee voor een zeedijk ter grootte van 400 voetbalvelden. Een gewaagd experiment in een lange zee transgressie fase en een dalend landgebied!

Wat biedt dat voor mogelijkheden voor de subtiele kustwezens, en hoe reageert de grote Zee daarop en wat doet dat met het achterland en de kerncentrale!

Petten’s kustzone is een samenkomst punt van golfstromingen die om Schotland en uit kanaal komen (gehoord van een oude Pettense visser). Het is een zwak punt in de kustlijn daar er special stroomfenomenen zijn. Op het strand van Petten kan een bijzonder soort zand worden gevonden, van gladgeschuurd kwarts met granaat.

Het reactorcentrum  RCN ligt iets ten noorden van het kleine plaatsje Petten en heeft een groot negatief aura en vele nare buitenaardse interventies/bezettingen. Geen verrijking van de kustzone!  Het negatieve aura van de kerncentrale rijkt ver zuidelijk tot in Groet. Kernenergie is de verkeerde weg; de weg van de dood en is  integraal op alle niveaus onwijs;  Met radio actieve opslag ter plaatse en aan ziekenhuizen materiaal leverend  voor het bestrijden van kanker. Dat geeft vooral een vergiftiging van het systeem. De Archeus van de mens wil dat niet!
Mogelijk is het zand ter plaatse ioniserend. Ik had een droom van meten van straling van het zeezand dat uitslag geeft.

De nieuwe zandaanleg heeft men niet in overleg met de zee gedaan, zodat het weerstand geeft en in de tijd het zand weer terugneemt.
Esoterisch  dien je altijd in communicatie te gaan met de zeegeest; de deva van de zee die dat in dit geval niet wil!

Voor Petten zelf ligt in de opgespoten zone nog een oud aardepunt van oud Petten dat weggespoeld is. En uitstroompunt .
Voor de kust zijn hier geen subtiele zeewezens te speuren daar ze niet van het ioniserend veld houden. Ze mijden het gewoon.

En hoe is de nieuwe aanleg?  Een mismoedige ambitie  en we spreken elkaar nog wel over tien jaar wat er van over is. De subtiele werelden moeten er niets van hebben!


Als reactorstaven steken de nieuw geplaatste palen constructie in de brandingszone. Bij mij kwam een negatieve associatie op van palen waar in de oud Friese rechtspraak veroordeelden aan vast werden gebonden om de zeedood te ondergaan.

Een intelligente of onbewust personal space

Personal space” of  peripersonal space” wordt door de neurowetenschapperneuroscientist Michael Graziano,  Princeton University, beschreven in zijn nieuwste boek The Spaces Between Us.
“The brain computes a buffer zone around the body. We have this “second skin” hardwired into our DNA.
De term ‘personal space’ is relatief nieuw maar van ouds bekend. We hebben deze  “second skin” hardwired in onze DNA. De hersenen maken deze bufferzone rondom ons lichaam, buiten het bewustzijn om en het is flexible en verandert van vorm, afhankelijk van de omstandigheden

Mensen of anderen kunnen in deze sfeer komen en dat valt niet goed, wordt gezien als een invasieve, een aanval.
Als ik auto rijd dan reikt mijn personal space zelfs buiten de auto en als een andere auto te dicht bij is schrik ik en wijk direct. Ook houd ik bepaalde mensen op afstand, ga er niet heen of mijd bepaalde plekken automatisch dat mijn lichaam zelf aangeeft. Ook moet ik niets hebben van huggende mensen die je overvallen met hun ongeciviliseerd systemen.
In het subtiele is deze persoonlijke sfeer al veel langer bekend als aura, als drie dirmensioaanl projectieveld van niet bewuste patronen.
Als onderzoeker herken ik daarin openingen, beschermers, aanvallen, indringers als spirits, entiteiten, demonen, buitenaardsen, andere dimensiewezens of anders. Elke dag is het weer een mooie reis om de indrukken die dagelijks boven komen te ontwarren en veelal geprogrammeerd waren op basis van oude patronen uit andere tijd, ruimte en materie, vorige levens e.d. een gevoelig bewust aura is daartoe nodig om de fenomenen daarin te herkennen, te ontmaskeren, te neutraliseren e.d. 

"The invisible second skin is primarily protection. It has a huge range of functions. It can be as basic as protecting you against an actual physical threat, like a predator. It was first studied in the 1950s with animals that had a personal space or “flight zone” around them, which they compute to protect themselves from predators.
It can also protect us in the simplest way from the objects all around us in everyday life, like walking through a doorway without bashing your shoulder on it. We don’t even think about it because we have this system that’s unconsciously monitoring where things are and adjusting our movements. In humans and other animals, it also has this huge social component to maintain a buffer between one individual and another.
The idea that a dominant individual has the larger personal space is probably a mistake. President Kennedy’s 30-foot rule showed up in a book in the 1960s about personal space by Edward Hall. Hall described how President Kennedy was always surrounded by floods of people but there was always a bubble around him of about 30 feet and only a very few people were allowed into that bubble. But this was probably not his personal space but rather the 30-foot nervous, personal space of all the people who were near him. They kept that distance from him.
Trump is very grabby and handsy in general.   When you see him with dignitaries, he’s very comfortable reaching out, grabbing people’s hands, putting his arm around them. This is a guy whose defensive bubble is very small. He’s not intimidated by other people.
That’s classic. The idea that higher status or alpha males have a larger personal space is not true. It’s that everyone else has a larger space with respect to that person and therefore clears the space around that person.
One of the most practical uses of peripersonal space is that we wrap, or extend, that defensive margin of safety from our peripersonal radar system around extended objects sticking out of our hands. If you use a fork to put food into your mouth, you need a sense of the space around the fork so that you don’t hit or stab things.
Of all facial expressions, the smile is the most thoroughly studied. But humans are not the only ones who smile; it’s widespread in the primate world. This is a nonaggressive behavior, a sign of nonaggression. The upper lip pulls up, the eyes squint, the head ducks, the torso hunches. It’s a whole set of defensive behaviors.
Crying and laughter are similar. It can even be possible to confuse them. Laughter seems, in its most primitive form, to be part of play fighting. When you tickle children, they laugh. It’s part of a play fight. But a play fight is still a fight. You’re still impinging on someone’s peripersonal space. The natural reaction is the defensive set: lips up, squinting eyes, even tears coming out, protective of the eyes, and so on. All these are natural reactions during any fight or any situation where something is impinging on your peripersonal space.

My son has dyspraxia, which is surprisingly common. About one in 20 children have it. It’s an inability to move in a fully coordinated way with respect to your environment. Some people have described it as knowing what you want to do but having difficulty getting it out in a coordinated way.
There are lots of flavors of dyspraxia but, in my son’s case, it seemed more to have to do with his personal space—understanding objects in the space immediately around the body and how to interact with them. He had a host of difficulties. He tended to bump into things. It was hard for him to learn how to hold a pencil.
It was shocking to us, how much of our ordinary everyday life is built out of personal space. When you don’t have a clear sense of the space around you, it isn’t just that you bump into things, or have trouble learning tool use. You have trouble learning math because you can’t point accurately. The first lesson you learn in school is to point and count for math. You also can’t read well because you have trouble understanding where the book is—where the words are—in relationship to you.
But the social impact was most shocking to us. He would lean and bump against people, stand too close, or barge through, squeezing between people where there wasn’t a space. All the things that, at some unconscious level, bother people socially. People are very attuned to this special social dance. When that goes wrong, people don’t know why, they just don’t like it.
His whole social world came crashing down. His school didn’t know what was wrong but they didn’t like it and expelled him from school. He was six at the time, in first grade, and they thought he was sexually assaulting the other students! Of course, he had no idea what he was doing. We had expert after expert saying, “He needs physical therapy, he doesn’t understand the space around his body.”
We went through a whole court case on that. It taught me that this is probably way more common than we think. Personal space is so under the surface, it’s so unconscious most of the time we don’t notice it. But, boy, when it goes wrong, you notice!
“Don’t invade my personal space” and “respect my boundaries” are phrases we hear a lot today.  
No! I think we’re in danger of the opposite! The mechanism of personal space, and the deep discomfort of having that invaded, has been there since before we were human. But today we increasingly live in cyberspace, which has no physical, personal dimension to it. I suspect this is one of the reasons why we have increasing difficulties with social interaction. It’s so much easier online—when you’re not in or near someone’s personal space—to fire off insults or to be incredibly undiplomatic or destructive."

 Bron: https://news.nationalgeographic.com/2018/01/personal-space-between-us-graziano-peripersonal-dyspraxia/