zondag 3 mei 2020
Voedsel materie is meer dan materie
Je voeden is een spirituele handeling.
Het je eigen maken van dat wat de natuur voor je heeft gemaakt
Met je eigen voedsel keuze en met je eigen energie en aandacht bewerkt
Dat je lichaamstempel geeft dat het werkelijk nodig heeft
Eigen familie roots van zelfvoorziening
Eeuwenlang zijn de steden omgeven door platteland waar hun voedsel werd verbouwd voor de stad en voor zichzelf. Zo is dat mooie oude diverse landschap van Nederland ontstaan, dat nu door de grondetende los van alles levende mensensteden wordt opgevreten en omgevormd tot levenloze voedselindustrieën. Op het land ruikt het soms meer naar gif, stront en leeft de ethos van groei grootschaligheid.
Als boerenzoon uit de Alblasserwaard leefden mijn ouders in de jaren vijftig tot eind van de vorige eeuw van hun verbouw van groenten (groentetuin), melk van de koe die de beste smaak had, fruit (boomgaard), in aanvang ook vlees (varken) en wild (van de jacht op hun land). Alleen eenmaal in de week kwam de groentekar voorbij op zaterdag en in de week had je de bakker, slager, groenteman en de Fivo supermarkt.
Mijn overgrootvader Dirk van den Dool (1852- 1913 ) was met zijn gezin op deze plek nog zelfstandiger en bakten eenmaal in de week hun brood en hadden vrijwel geen externe inkopen dan graan en kledingstoffen. Ze verbouwen alles als hun veevoer van de schrale bloemrijke hooilanden en hadden een grote groentetuin en akkerlanden. De brandstof kwam van de immense rijen knotwilgen langs de sloten die een zeer divers gebruik gaven tot wel 15 gebruiksvormen.
Achterin de polder hadden ze hun eendenkooi die het rijkelijk aanwezige wild gaf en de visserij op de Giessen gaf hen de vis. Een zelfvoorzienend in eigen bezit zijnd landschap dat ook nog de nabijgelegen stad voorzag van melk, vlees, hennepvezel en wilgenhout.
Nu anno 2020 is de boerderij nog aanwezig met een rest van het bouwland en de afgetakelde boomgaard die mijn grootvader Dirk van den Dool (1890 – 1966) rond 1918 heeft beplant na de teloorgang van de hennepteelt. De tuin wordt inmiddels niet meer voor de groententeelt gebruikt en m’n oude moeder leeft niet meer van het eigen land.
Nu probeer ik meer ervaring op te doen in het zelf verbouwen van voedsel. De boerenaard in me heeft me weer op een oude Frankische boerderij in Beieren gezet met 1.5 hectare land . Elk jaar meer zelftuin is de optie. Heb de houtvoorziening al op orde via een hout gestookte verwarming, een eigen bron die water geeft voor de toiletten en tuin.
In de grote stad zijn nu de consumenten geheel overgeleverd aan de voedselindustrie die de markt heeft overgenomen tussen grote producenten en de consumenten. Met alle gevolgen van dien van voedselstromen die vanuit de hele wereld naar de welhebbende stromen met veel foodmiles, onduidelijk gifgebruik, gronduitbuiting, monoculturen en vooral milieuvervuiling en natuurafbraak.
Nu ook: restaurant gesloten
Door de corona is daar weer een nieuwe situatie ontstaan dat een tweede tussenschakel in de keten tussen producent en consument, de restaurant horeca, ontoegankelijk is, en elk zijn eigen kostje moet maken. Geen slechte zaak daar het kan aanzetten tot meer eigenheid van het zichzelf voeden en berijden. Van een japanner heb ik eens het verhaal gehoord dat als gasten bij je komen eten, de gastgever stopt met het koken als de gasten binnenkomen. Dan kan hij zijn eigen energie niet meer erin steken, daar koken meer is dan materie, ook de liefde en aandacht van jezelf liggen erin.
Ik herinner me nog de enkele jaren dat ik eens in de week met een vriendin in toprestaurants ging eten en eind van de avond uitgeput was van de slechte energie in het eten. Daarin zat zoveel stress en liefdeloosheid! Hoe meer sterren hoe slechter de subtiele voedselwaarde.
Nieuwe inspiratie
Voor mij zijn de voedsellijnen ook te lang geworden en een beweging naar lokaal is wenselijk. En vooral een directe relatie met de producent zonder tussenkomst van de markt. En als het mogelijk is de eigen verbouw van groenten.
Een interessante Overal visie heeft Carolyn Steel (Londen) een architect, schrijver en docent. Ze houdt zich bezig met de relatie tussen voedsel en de stad en de ontwikkeling van steden. In 2008 kwam haar bestseller De Hongerige Stad uit. In 2010 werd ze gastdocent aan de Universiteit van Wageningen.
Hoe voedsel de wereld kan redden met Carolyn Steel | Food Hub Colleges
(7 apr. 2020)
https://www.youtube.com/watch?v=8nP1H3Gr0G8
Clive Staples Lewis, beter bekend als C.S. Lewis, (Belfast, 29 november 1898 – Oxford, 22 november 1963) was een in Ierland geboren Brits schrijver, letterkundige en christelijk apologeet.
Voor het grote publiek werd hij pas bekend toen hij tijdens de Tweede Wereldoorlog een aantal filosofische en religieuze lezingen bij de BBC gaf. Uit de vele positieve reacties van luisteraars bleek dat Lewis in de moeilijke oorlogsjaren veel mensen een hart onder de riem stak. Een aantal van die lezingen werden later gebundeld onder de titel Mere Christianity (1952). In 1942 schreef hij zijn eerste publiekssucces, The Screwtape Letters (Brieven uit de hel), dat in het eerste jaar negen drukken had en een jaar later hetzelfde succes kende in de Verenigde Staten.
bron: wiki
vrijdag 1 mei 2020
‘Sternenaufgang’
Ik noem het de ‘Sternenaufgang’, en opgang tussen het hoofdhuis en de grote west schuur.
Toen ik het kocht was het een helling met onder een poepdoos: een wc waar je onder een grote granieten steen met een rond gat de behoefte kon doen. Later is het alles weggegraven om de diepe wandfunderingen te maken. En een eerste aanzet van de treden naar boven, die nu voltooid gaan worden. Aan de zijkant is een waterafvoer, waar bij sterke hellingafstroming het stort hemelwater en voorheen ook het dooiwater van de winter dat nu door de drastische klimaatverandering afwezig is, kan wegvloeien.
In elk geval een grote klus van zeker een maand en het enige dat ik nodig heb zijn misschien 15 zakken cement. Ophogingsmateriaal, stenen zijn er genoeg ter plaatse. Klussen afmaken die zijn blijven liggen in deze ‘kroontijd’.
Oude tempeliers mysterie aspecten
Intern regressie onderzoek kathedraalbouwschool op de grens van Frankrijk Spanje, 12e eeuw met een voormalige kathedraalbouwmeester.
- De voorgeschiedenis van de opleidingsplek.
Daar was hier al een hele oude opleidingstraditie, maar de manier waarop is nu anders.
Maar het was hier niet zo groot en niet zo uitgebreid en de kennis is hier nog niet zo lang. Daar zit ongeveer tien jaar tussen, tussen mijn school en de oude situatie. De groepen werden ook groter.
De opleiding als opleiding voor priesters is hier al een tiental jaren. Een hoofdtempelier vertelde me dat later zelf dat hijzelf er vanaf het begin af aan bij betrokken is geweest, zo’n 12 jaar. “Daarvoor was hier al een opleding van Tempeliers en dat is ook zo gebleven want dit is een aparte opleiding naast de priesteropleiding. Onze Tempeliersopleiding vindt uit veiligheidsoverwegingen op zeer veel verschillende plekken plaats om de leerkennis niet op één of twee plekken te verzamelen. Daar is heel bewust voor gekozen om de leerkennis versplinterd te laten zijn.”
Ik vraag hem waaarom ze kozen voor deze plaats? “Omdat wij eigenlijk een beoordelingsfout hebben gemaakt. Wij hadden verwacht deze plek voor onszelf te kunnen houden, want het was een verlaten benedictijner klooster dat uit veiligheid was verlaten daar er rovers zijn. Wij hadden dus de opdracht aanvaard dat klooster te beveiligen, ook bouwkundig en tegelijk de benden onschadelijk te maken. Kennelijk zijn we daar iets te effectief in geweest en keerden de monnikken terug en dat hadden we niet verwacht. De priesteropleiding kozen we toen om te selecteren voor ons eigen werk, want eigenlijk wilden wij toch graag deze plek als opleidingsplek behouden. En om ons te omringen met mensen die in ieder geval geïnteresseerd waren in die deelaspekten die de kerk als instituut van ons wilde gebruiken. Wat ze van ons overigens ook verlangden en ja wij moesten natuurlijk wel. Want wanneer wij als uitgesproken geheime orde, wanneer het uitgesproken zou worden, de Tempeliers als geheime orde, dat betekent uitindelijk onze dood en dat besef is er altijd geweest.
De kern is dan ook op verschillende plekken onderwijs geven. Daarom reisden we zoveel rond om elkaar te ontmoeten en weer uit elkaar te gaan.”
Hij vervolgt zijn verhaal aan mij: “In het begin behoorde ik tot de leiders van de organisatie van Tempeliers. Er waren in de orde veel grootmeesters maar wij hadden geen aparte titel. Wij voerden geen andere titel want dat zou te gevaarlijk zijn geweest en wij kenden elkaar toch. Maar ik heb me daar toen van los moeten maken, want ik kon niet meer voldoende reizen: en onderwijzen en reizen voornamelijk in heel Frankrijk tot ook wel gebieden aan de Rijn.”
Commentaar
De tempelridders kenden en bewandelden ook de levende traditie van het Linker Pad en onderzochten de diepten van Donker en Zwart met de zwarte gaten en de doodriten in sexuliteit en mensen offering met hun toenmalige Zwarte God B. naast het rechterpad van het Licht. Ze waren één van de grondleggers van de de kathedraalbouwer opleidingen in het Westen.
Licht, Donker en Duister minnaars zijn oude wegen zoekers en wat is de nieuwe weg in de 21ste eeuw?
In het subtiele kan iets veranderen als de Mens zijn zinnen anders zou richten.
Al enige tijd werd me duidelijk dat de aether sferen in de natuur aan het afnemen waren. Zelfs zo dat de subtiele wereld de aarde ingetrokken was om zelfs te overleven. In de laag die wij bewonen is de hel uitgebroken, om het maar zo te zeggen. De angst overheerst.
In de jaren negentig zongen we nog in bepaalde kringen over de nieuwe tijd. De tijd van Aquarius. Die is al lang gaande en het oude uit het vissentijdperk kan en moet ook sterven. Je ziet het aan de religies als christendom, islam en de grootste religie, het Groeimaterialisme/Consumptie Kapitalisme, dat nu door de Grote Orde is lamgelegd. De laatste stuiptrekkingen van het oude heersers gedrag zijn gaande en uiten zich in het maximaal willen besturen via technologie van de bevrijdende mens.
Doch dat is geen optie in de Aquariustijd, waar de wakkere mens heel anders in het leven gaat staan. Niet voor niets zijn de nieuwe kinderen onder ons en zijn virusproef. Beter gezegd, hebben de opdracht ons voor te gaan. Een optie is de band met ons werkelijke Zelf en het Omgevende, dat ook werkelijk om ons geeft, weer aan te gaan en vooral het Grote Onbekende dat komt. Tegenkrachten proberen nog aan zet te blijven als archonten en gevallen engelen, maar hun tijd is geweest.
Vrienden van me hebben een apparaat ontwikkeld tegen 5G technologie en andere negativiteit. Ik heb twee dagen geleden een proefexemplaar geïnstalleerd. Je zult materieel meet technisch niets merken doch subtiel veel. Het is stiller geworden, rustiger. De natuurwezens rond en in het huis kropen uit hun krochten en de aethersferen bouwen zich weer op na een diepgang van de afgelopen maanden.
Buiten op de straat buiten de hof zijn de aethersferen nog laag en de mens hoopt op terug van wat is. Vergeet het, er is alleen een voor uit en vertrouw het werkelijke Geheel.
aai daar gaat weer zo'n dodend oud technologisch vliegtuig over
aai daar gaat weer zo'n voortsnellende auto waarin alle ondeugden die we maar kunnen voorstellen kunnen doen
tijd voor een technologie die het leven niet dood maar wakkerder maakt, aansluit bij het Leven!
donderdag 30 april 2020
jong geleerd oud gedaan......
'Als men jong is, moet men de wijsheid bestuderen,
als men oud is, moet men haar in de praktijk brengen'
(Jean-Jacques Rousseau, (1712-1778)
woensdag 29 april 2020
natuurwezen reactie
"I thought this pic might lighten up things, a change away from tales of damage and destruction, so a bit of advice from the Good People (fairies), or perhaps some are Liam Neeson fans, anyway probably best to take heed. Just remember when you are out and about, doing a bit of exploring, always remember to respect the monuments, the countryside and whatever else may be there."
bron: Save Irish Fairy Forts
maandag 27 april 2020
Scheppers in de materie van ruimtetijd reizigers
Kan het niet helpen maar als ik een steen zie, moet ik er wat mee: bouwen!
Als kind tekende ik al gebouwen en maakte hun indelingen en mijn grote vrienden in het dorp die ik bevraagde waren lokale timmerlieden met gouden handen.
Als mens had ik vrienden die aannemer waren, architect, in de bouwhandel werkten of binnenhuisarchitect. Maar diep van binnen waren het energetici die we op zielsniveau al kenden als tempelridder kerkbouwers, kathedraalbouwers. Allen meester in het oude vak van de geest, het subtiele in verschillende tijden en pionieren die een toenmalige nieuwe ontwikkeling met heel veel inzicht in de materie neerzetten.
En de meest getrouwe vrienden kennen we elkaar op een nog dieper niveau van ons zijn, als Sterrenmens, onze ware individualiteit van Grote Ruimtemens van ver voorbij ruimte en tijd. En vooral ‘Geen luie donder’, zoals een droomontmoeting in de nacht me zei.
Voor sterrenmensen is het nu mooi de nacht te ontmoeten met haar grootsheid en de ontmoeting met het Ware Zijn als ruimtereiziger.
En het mooie van het bouwen is dat als je met je ziele-ik weer terugkomt op deze schone planeet je je bouwwerken weer kunt ontmoeten en eren. En het kleine persoonlijkheids-ik is nederig en geniet van de bouw in het nu….
Een groet aan onze Broeders daar en hier, steeds beschikbaar!
en ode aan het sterrenbeeld zwaan...
" We vielen in slaap in de ene wereld en werden wakker in de andere. Plots heeft Disney geen magie meer, Parijs is niet meer romantisch, New York staat niet meer op, de Chinese muur is geen vesting meer, en Mekka is leeg. Knuffels & Kusjes worden ineens wapens, en niet op bezoek bij ouders & vrienden worden een daad van liefde. Plotseling besef je dat macht, schoonheid, & geld waardeloos zijn, en je niet de zuurstof kan geven waar je voor vecht. De wereld gaat verder met zijn leven en het is prachtig. Het zet alleen mensen in kooien. Ik denk dat het ons een bericht stuurt. Je bent niet nodig. De lucht, aarde, water en hemel zonder jou zijn prima. Als je terugkomt, vergeet dan niet dat jullie mijn gasten zijn. Niet mijn meesters."
Onbekend
Met dank aan Yolanda voor het plaatsen.
Meesterlijke tijden van ware vooruitgang
Een mannelijke weg van zelf meesterschap op zijn Chinees oosterse wijze volgens de Shaolin traditie geeft Shi Heng Yi in onderstaande TED-talk 2020.
De individuele reis naar de bergtop met haar steeds opkomende persoonlijke hindernissen is een uitdaging voor de spirituele strijder.
Het herkennen van de vijf hoofdhindernissen als je laten afleiden door positieve zintuiglijke waarnemingen (Kamacchanda), of je wil ijken op negatieve emoties (Byapada), of kiezen voor je verdovingen als slaap, lusteloosheid, gebrek aan energie of depressie (Thinamiddha) of je ‘Monkey Mind’ die je brengt in toen en toekomst i.p.v. het werkelijke nu (Uddhacca) of blijven in beslissingloosheid, twijfel (Vicikiccha), zijn alle mooie uitdagingen voor het spel tot meesterschap.
Goede reis gewenst.
Abonneren op:
Posts (Atom)