Achter de schermen zoeken

" 'k voel me ziek van het waarheid vindingvirus met symptomen van grotere nieuwsgierigheid, openheid, kwetsbaarheid en dat te willen delen.”

In vervolg op m’n laatste blog  van het ontkoppelen van grote systemen die energetisch onttrekkende invloed/inbreuk doen op de lokale situatie, herken ik ook dat je de interacties van energie onttrekking op tenminste drie niveaus moet waarnemen; horizontaal, onderaards en bovenaards en in een andere dimensie. Alle vier dienen op z’n minst te worden ontmaskerd.  onderzocht met tomeloze nieuwsgierigheid

In de ondergrond trof ik een onverwerkt lokaal verleden aan van twee vrouwen die hier rond 490 AD leefden en zeer verbonden waren met de plek en het water heiligdom en vernederd, verkracht en gedood zijn door een invasiegroep uit het oosten.  Dit was een prachtig natuur heiligdom die de gaven van het zien versterkte.  Deze bewuste vrouwen gaven me nog meer inzicht in m’n eigen system.

In de bovenwereld zat ook een blokkade  van vliegende zwarte draken. Oude beschermers van dit gebied die meer dan tienduizend jaar oud zijn. Oude heiligdomsdraken die negatief geworden zijn doordat de lokale Frankische heersers, de heren van Schirnding, rond 1000-1300 ze misbruikten door ze vast te leggen en aan zich te binden.

‘Neem geen deel aan de onvruchtbare praktijken van de duisternis, breng ze liever aan het licht. Want wat zij [de ontuchtigen, onreinen of hebzuchtigen] in het geheim uitvoeren, is te schandelijk voor woorden. Alles echter wat onthuld wordt door het licht, wordt openbaar, en alles wat door het licht openbaar is geworden, is zelf licht geworden.’

Oude Testament, Efeziërs 5:11-14

………………...

bron; Marcel Messing

Interlokale verbinding tussen een plek en de lokale kerk

Elk jaar komen bij de hof de ‘Sternsingers”’langs om het huis te zegenen met het rituaal van de drie wijzen uit het Oosten. Kinderen uit de lokale gemeenschap gestuurd door de lokale kerken zegenen de huizen met hun zang, wierook en spreuk op de deurpost.

Maar wat doet een dergelijk ritueel eigenlijk? Als christelijk geomant ken ik de oude ideeen goed  van christelijke strijdgeomantie hoe men plekken met elkaar kan verbinden en energie kan laten stromen van punt A naar punt B. Het Sternsinger rituaal is een mooi voorbeeld hoe jaarlijks de lokale kerk ritueel verbonden wordt met de kerk. Deze verbinding laat de plekenergie stromen naar het centrale kerkheiligdom, die het weer doorgeeft aan het grotere hierachische systeemen  en uiteindelijk bij de top  het onbewust/bewust doorgesluisd  wordt naar de nederwereld. Een heel oud machtsgebeuren om vanaf de basis naar de top te voeden die het dan weer gebruikt voor haar eigen machtspositie en beloningen uit de nederwerelden.

De kerk heeft in Duitsland nog een ander middel om voeding te krijgen; Kirchensteur. Ben je lid van een kerkelijke organisatie, dan mag de staat de kerkbelasting heffen op je inkomsten. Een bepaald percentage gaat naar de toch al zeer rijke kerk.

Hoe kwam ik op deze herkenning van de energiestroomloop van een huis naar  de kerk? Ik mis de natuurwezen wereld in het huis die in aanvang driekwart van de plaats energie gebruikten voor hun aanwezigheid. De rest- 20%- ging naar de kerk. De oud bewoners waren heel kerks en door de wekelijkse loop naar de kerkrituelen op zondag geef je de verbinding extra kracht.

Doch vandaag viel me op dat deze kerkelijke voeding nog steeds onbewust stroomt, ook al gaan we maar sporadisch naar de kerk,  doch de kinderen die op een protestantse kindergarten zitten zijn wel een verbindingskanaal.

 Een ander deel  van de plek energie stroomt naar de bewoners en een deel naar de nabijgelegen moskee die het als het ware ‘jatten’. En de natuurwezens bleven droog buiten daar er voor hen hier geen voeding is.

Pratend met elkaar hebben we eerst het huis van binnen uit gevoed en de kerkverbinding is losgekomen. Een oude nis bij de ingang heeft een oerkracht verbinding herkregen en de vrije energie in het huis staat nu voor drie kwart ter beschikking aan de bewoners en voor een kwart aan de natuurwezens.

Ik zag de kabouters rondom het huis met muziek lopen en ze kwamen via de voordeur naar binnen om het huis weer in te nemen. Welkom.

Ontkoppeling van energetische verbindingen tussen een plek en daarbuiten is een belangrijk geomantisch fenomeen om te beheren. Schippers gebruikten in het verleden daar doolhoven/labyrinten voor voordat ze op het schip gingen. 

Niet voor niets reageren mensen zeer ontzet bij een inbraak waar een verbinding komt met de ‘onderwereld’. Ontkoppelen en verbinden met de werkelijke Oerkracht van het Gehele geeft een verademing. Dit is maar het begin want er zijn nog heel wat ontkoppelingen te maken met ‘overheid’, en andere collectieve werkelijkheden die we in ons huis toelaten; media, telefonie, reclame, bepaalde mensen met hun verbindingen, stroom, water, en zelfs zonne-energie heeft haar bijlagen.

En hoe zit het met al die Kerst bezoeken aan kerken op deze kerkelijke hoogtijdag? De dag dat de meeste mensen weer ter kerke gaan! Weer een verbindingen truc van deze multi national met haar eigen verhaal van een niet te definiëren Natuur gebeuren in het groot in deze tijd van het jaar waar het kosmische het aardse bevrucht. Laat de bevruchting weer uniek zijn en loskomen uit de klerikale vormkracht met haar bijlagen!

En wat te doen met de Sternsingers als ze langskomen; gewoon hun werk laten doen maar geen opschrift meer op de deurpost en ze belonen met snoep voor hun vrijwillige bijdrage. De bewuste aandacht maakt hun werking snel ongdaan

Dit tijd-ruimte onderzoek is een deel van het lopende onderzoek naar interacties tussen plekken op het horizontale vlak, en tijdsverbindingen tussen mensen en plekken.

Oude midwintergebeurtenissen

Eigen onderzoekingen van gaialogen in opleiding uit herinneringen van vorige levens rond midwinter vieringen

In de onderstaande kleine verhalen worden verschillende handelingen verricht in verschillende tijden, zoals:
- het samenkomen van druïden op een hoofdheiligdom en de mogelijke offering van een druïde aan de goden als boodschapper;
- vuurfeesten bij volle maan met offering van vijanden;
- gebouwde Ierse torens met openingen naar de zonsopgang en het ervaren van dit jaarmoment dat symboliseert het sterven, de dood;
- een vuurfeest op de Glastonbury Tor door de hele gemeenschap waarbij de dood weer omgezet wordt in leven;
- een middeleeuwse ritueel rondom een eik en offeranden aan het duister.

Allemaal vieringen! Een prachtig woord, gekoppeld aan het getal vier. Je vindt het terug bij de viering in de kerk, een viering die plaats vindt in de centrale ruimte waar alle richtingen bijeen komen. Je kunt dus iets vieren met vier mensen. We zeggen niet ‘zessen’ of ‘vijven’.

Grote reizen naar hoofdheiligdommen 1. Avebury, jongeman met een druïde, 2e millennium BC. 

De reizen naar Glastonbury
 Als druïde van onze groep ben ik zelf heel wat keren in Glastonbury geweest. Het hoort bij mijn taak om mensen daarheen te begeleiden en om daar contact te hebben met de andere wereld. Ik ga daar zelf in twee perioden in het jaar naar toe: omstreeks midwinter voor een druïde bijeenkomst en rond de midzomerzonnewende met m’n dorpelingen. De dorpelingen doen dat meestal één keer in hun leven en als ze de kans krijgen en oud genoeg worden doen ze het later misschien nog eens. De jonge mensen tussen 15 en 25 jaar gaan mee. De tijd waarin ik ga, heeft te maken met de maanstand, zo rond nieuwe maan wat persoonlijk is. Tijdens afnemende maan gaan we dan op stap en een paar dagen later, vlak voor nieuwe maan, komen we op het heilige eiland aan, zodat we op het eiland de maan zien terugkeren. Een nieuw begin.

 De druïden bijeenkomsten daar
 Bij midwinter komen de geestelijke leiders op het eiland bij elkaar. Wij overnachten in de dorpen in de omgeving, dus niet op het eiland zelf. Meestal zijn we daar een dag of zes en in die tijd hebben wij vergaderingen over hoe het in de verschillende gemeenschappen gaat: wat de problemen zijn, wat er aan gedaan kan worden, hoe de kontakten zijn met de handel met het vaste land en we bespreken nieuwe ontwikkelingen We zetten ook de lijnen uit naar de toekomst, voor het volgend jaar dus: hoe we bepaalde dingen anders zullen aanpakken. Het is voor ons van belang om contact te hebben met elkaar en op elkaar te kunnen vertrouwen, want we hebben het soms nogal zwaar. Vanaf maart ongeveer beginnen we door onze voedselvoorraden heen te gaan. Dus we nemen ook door hoe elke groep er voor staat. Dat is één facet. Het tweede is hoe staat het in de grote natuur ervoor: waar is de natuur bezig wraak op ons te nemen of gedijt ze juist goed. In dat verband wordt ook gesproken over kometen en maans- en zonsverduisteringen, als die er zijn geweest. Uiteraard hebben we elke dag onze riten op de Tor van het hoofdeiland. Meestal ‘s morgens en een enkele keer ‘s avonds. Een hoofddruïde leidt ons enkele jaren en dan komt er weer een ander. Het komt ook voor dat de zaken zo slecht gaan, dat er zoveel doden en vermoorde mensen zijn, dat één van de druïden zich aanbiedt om als boodschapper naar de goden toe te gaan en geofferd te worden. Ook dat gebeurd in midwinter op de Tor.

Plaatsen voor zieners
 Er zijn verschillende eilandjes om de Tor die allemaal hun eigen functie hebben: offerplaatsen en meditatieplekken voor zieners om zich terug te trekken en boodschappen door te krijgen. Daar wordt heel veel tijd aan besteed. Dat noemen we nu sjamanisme: contact leggen met de andere wereld en boodschappen of adviezen ontvangen. Het is een vrij intensieve tijd en het is ook koud. We moeten ons goed kleden. We krijgen alle verzorging van de dorpen, een stuk of zes, aan de noordkant van de Mendips en langs het water. Zij zijn er op ingesteld. Daar vinden we ook onderdak. Totaal zijn om en nabij 50 mensen aanwezig en er zijn ook een aantal vrouwen bij. Vrouwen zijn wel in de minderheid en hun aantal is zo ongeveer 15. Zij hebben de taak van de wijze mannen in hun dorpsgemeenschap op zich genomen. Al deze mensen komen o.a. uit Cornwall, het oostelijk deel van wat nu Wales, Sussex en Wessex is. En daar nog ten oosten van, maar niet helemaal tot de oostgrens. Stonehenge is heel anders maar Avebury hoort er wel bij. Stonehenge heeft iets hards; er is daar een kracht waar we een beetje bang voor zijn. Wij houden ons liever bij de wat zachtere plaatsen zoals Avebury en Glastonbury.

wil je meer weten over spirituele reizen naar bijzondere plaatsen in 2017, neem eens contact op

Het jaarlijkse lichtbegin: het wintersolstitium in het koude Europese winterseizoen

 Zo aan het einde van het lichtjaar, rond de 21ste december als de zon haar licht het minst laat schijnen, spelen talrijke gebruiken in diverse culturen. In bijgaand stuk verwoord ik een artikel over oude gebruiken rond deze periode. Ik realiseer me nu dat in het diepst van de uiterlijke duisternis als de zon, het uiterlijke licht, ver weg is drie materiële ‘l’s’ bij ons mensen belangrijk zijn: licht, lawaai en lichaam.

 Licht
Ter compensatie van het gemis aan uiterlijk licht, wordt licht gemaakt met open vuren, kaarsen en heel veel sfeerverlichting buiten.

 Lawaai
 Er wordt veel lawaai gemaakt ter bestrijding van de stilte in de duisternis en tegen het boven komen van beelden uit het collectief - geesten die door de lucht reizen - en uit het individu – onze eigen verdrongen werkelijkheden, soms zich uitend als winterdepressie. Om zo de uiterlijke en innerlijke krachten de baas te zijn.

 Lichaam
Veel eten om het lichaam te sterken, om een buffer te vormen en onszelf een veilig gevoel te geven voor de periode dat het innerlijk moet worden gerustgesteld. Gestild door veelheid van buiten. Zelfs de geboorte van een kind rond de 21ste december is een lichamelijk cadeau van de goden.


Midwinterkinderen
 Het Keltische hart van de West-Europese cultuur bestond vlak voor de Romeinse expansiedrift uit bevolkingsgroepen die ook wel continentale Kelten en Germanen worden genoemd en daarnaast uit de eiland Kelten van het huidige Groot-Brittannië en Ierland. De seksuele conditionering van de Galliërs die rond de voorjaarsevening massaal de seksuele daad pleegden, verbaasde de Romeinen zeer. Dit leverde veel kinderen op rond de 21 - 25ste december.(1) Dit gedachtegoed werd gestimuleerd en onderhouden door de orden van druïden. Kinderen die tussentijds werden geboren, werden als ‘schandekinderen bestempeld.


Licht, leven en groei 
Een dergelijk groepsgebeuren past in de cultuur van mensen die niet individueel vrij zijn en zich opgenomen ervaren in het grote kosmische en aardse geheel. De aardse cyclus vereist immers dat het aardse leven de winter doorkomt. Door het koude duister naar het voorjaar om zich te verbinden met het bovengrondse, kosmische en verwarmende zonnelicht. Wat bezielde de mensen toch om kinderen geboren te doen worden in het hartje van de winter? In de beweging van de zon is natuurlijk te herkennen dat de midwinterzonnewende een feestelijke gebeurtenis is. Het nieuwe lichtleven komt terug: de zon keert zich weer naar hen toe. De dagen worden langer en het licht gaat weer overheersen. En licht betekent op deze breedtegraad waar de vier seizoenen bepaald worden door de zonnebaan, leven, groei, vermenigvuldiging. Omdat de mens zich nog ervaart als deel van de grote cyclus, past hij zich aan en laat op dat moment een nieuw kind geboren worden. Na een draagtijd van negen maanden. De negen geldt als laatste getal. Tien is immers één plus nul, is weer één, het nieuwe begin. Een nieuwe hoop om het leven op aarde, het horizontale vlak weer verder te doen leven.

Boogschutters en Steenbokken
 De Romeinen die verder waren in zelfbeschikking, vonden dat groeps-geboorteproces maar een raar gedoe dat mogelijk al duizenden jaren in de Europese landcultuur een gebruik was. De kinderen werden dus allen geboren in het sterrenbeeld Boogschutter of Steenbok. En dat zijn tekens die verbonden zijn met het aard gebonden beroep van jager of veefokker, de bakermat van deze continentale groepen. Je kunt ook zeggen dat een land of een continent zo een sterk archetype van jagers en dierhouders kreeg.

 Aarde en vuur, water en lucht
 De grote ordeningen zorgen op een zeker moment voor veranderingen. In dit geval door de Romeinen met hun overheersende visie waaruit de rooms katholieke kerk is voortgekomen. Met zijn zuidelijke geomantie die er meer op gericht is het territorium te aarden op de aardekrachten, komt er extra nadruk op het vaste, de aarde, de materie en op het vernietigende vuur. Op het eerste en derde chakra dus met als religieuze saus het christendom van het hart. Maar de basiskrachten van territoriumoverheersing blijven overheersen. De territoriale krachten overheersen nog steeds het westerse gezelschap en ook haar angsten om dit te verliezen. Dit in tegenstelling tot het meer stromende, beweeglijke, Keltische christendom van de elementen water en lucht, van het ijlere en het beweeglijke licht. Oftewel de hogere chakra’s die doorwerken in het denken – lucht - en het tweede chakra van het gevoelsleven – water - ter hoogte van de voortplantingsorganen.

 De geboortedag van Jezus 
Het Romeinse christendom had de geboorte van haar eigen idool, Jezus Christus, eerst geplaatst op 6 januari maar moest in het begin van de vierde eeuw overstag gaan en zich aanpassen aan de hardnekkige geboortemysteriën van dit grote continent. In de Kalender van Philocales, die in 354 in Rome verscheen, werd voor het eerst 25 december als geboortedag genoemd. Maar niet overal werd dit nagevolgd. In het jaar 567 stelde de Synode van Tours vast dat het geboortefeest van de Heiland gevierd diende te worden van 25 december tot 6 januari. Dit kwam precies overeen met de twaalfdaagse Germaanse Joeltijd. Het getal twaalf refereert aan de cyclus van de maan. De oude hoogtijfeesten vonden meestal plaats rond de nieuwe maan. Toen in 1582 een kalenderhervorming plaats vond, werd het wintersolstitium op 21 december gerekend. Terwijl de Juliaanse kalender dat deed op 25 december. De kerk wilde de twee feesten duidelijk scheiden maar dat lukte niet geheel en de volksgebruiken bleven gekoppeld aan de 25e december. (1) En de twaalf dagen – 25 december tot 6 januari - blijven tot op de dag van vandaag bekend als de ‘heilige nachten’.

Solstitium
 Het Latijnse solstitium betekent zonnestilstand en verwijst naar het feit dat de zon gedurende een aantal dagen niet hoger of lager gaat, dus op dezelfde plaats lijkt te blijven. Zo was zonsopgang in 1999 - 2000 op 21 december om 8.45 (2016: 8.46uur) en op 7 januari om 8.47 (2017; 8,49 uur). Pas op 8 januari vervroegt de zonsopgang zich weer. De zonsondergang is in die periode alleen stabiel op 22 en 23 december namelijk om 16.30 uur (dit jaar op 23 en 24 december). Het zonsopgangmoment is in de heilige nachten meer gestabiliseerd dan het zonsondergangmoment.

 Storm en hoorn
 De Utrechtse doopbelofte uit het midden van de 8e eeuw geeft in haar bijlage een overzicht van 30 heidense gebruiken die als duivelswerk en duivelsoffers worden aangemerkt. Het 22e hoofdstuk heet “storm maken, over hoorns en bekers”. De hier vermeldde hoorns zullen blaashoorns zijn en

drinkhorens. Maar hier wordt een koppeling gelegd tussen blaashoorns en storm maken. In onze streken zijn geen bronzen hoorns opgegraven zoals de luren in Denemarken en het Baltische gebied en de bronzen hoorns van de Kelten. Maar we kennen hier wel het gebruik van het blazen op ossenhoorns en houten hoorns, vooral rond het midwinterfeest. Dit Germaanse Joelfeest begint op 25 december en eindigt op 6 januari, precies in wat de Germaanse stammen de wolfs maand noemen. Op de Keltische carnyx wordt soms de bronzen kop van een wolf als klankbeker gebruikt. De wolf was het enige zoogdier in deze streken dat ‘s nachts riep en heel lang een toon kon aanhouden. Er wordt hier dus een verband gelegd tussen het natuurverschijnsel storm, het midwinterfeest, de wolf en de hoorn.

Wodan en de doden
 Het midwinterfeest is een moment van ommekeer: de zon keert terug en de aarde bereidt zich voor op het vruchtbaar worden en de vasthoudende aspecten, zoals in de christelijke traditie wordt verwoord, zoals demonen, mogen worden ‘uitgedreven’ Wodan de heer van de doden vloog in de lucht in zijn donkere mantel op zijn achtbenige ros Sleipnir, met een grote stoet gestorvenen achter zich aan. Verchristelijkte bronnen zien in die stoet soms ongedoopte kinderen, vroegtijdig of gewelddadig gestorvenen en zelfmoordenaars. Tijdens de midwinterdagen van 25 december tot 6 januari kwamen de voorouders, samen met de uil, de stam- en oorlogsgod Wodan met zijn wolven naar de aarde. De hoorns riepen Wodan en de doden op.

Angst verjagen of ….?? 
Allemaal aspecten die gekleurd zijn door de tradities van omgang met de andere wereld die angstig maakt, bedreigend is en die bestreden moet worden. Bestreden door afweerrituelen zoals klokluiden (Sint Thomasklokluiden), door midwinterhoornblazen, ommegangen en rondritten zoals de St. Stefanus gebruiken, door vuren en later vuurwerk. Nu wordt het weer tijd om de eenheid in alles te ervaren en anders om te gaan met wat ons omgeeft, wat om ons geeft en absoluut niet tegen ons is. Niet de angst projecteren in de buitenwereld maar de eigen angsten en onvolkomenheden onder ogen zien. Licht laten schijnen in de eigen duisternis van het onbewuste. En vooral eren wat in het diepst van de donkerte geboren wordt!

Hoornblazen nu
 Een persoonlijke ervaring: “Mannen in historische kledij maken met een zevental ossenhoorns een oorverdovend, angstaanjagend lawaai in een Markeloos restaurant aan het begin van de Advent. Overpowering die niet verfijnd is, vult de ruimte. Mijn kruin sluit zich en ik krijg pijn in het hoofd. Het diepe, linksdraaiende geluid trekt me naar beneden. Hoe is het met de geesten die alles beïnvloeden, gaat door me heen. Gaan ze weg en waar naar toe? En waarom zou je ze wegjagen?” (28.11.1999) Dit is een oude traditie van het ossenhoorn blazen die nieuwe leven wordt ingeblazen in het kader van recreatie. Een fenomeen dat heel, heel ver weg staat van de oorspronkelijke betekenis in rituelen. 

Hoornblazen en geomantie 
De geomantie van deze tijd kan weer leren • anders om te gaan met zo’n medium (de soort hoorn), • te kiezen door wie de hoorn wordt geblazen (bepaalde mannen), • en waar (voorheen boven open- of putwater waarin het weerkaatst wordt naar boven de lucht in en niet in een binnenruimte), • welke kleding erbij hoort (geen ouderwetse maar symbolische kleding), • wat de oriëntatie van de hoorn (naar boven of naar beneden) is, • wat de eigen oriëntatie in de groep blazers is, • het specifieke moment te kiezen (rond midwinter wende en met name bij een bepaalde maanstand) en het moment op de dag zelf, • ons bewust te zijn van de intentie (nu wegjagen i.p.v. transformatie van dood in leven, bewuste ontvankelijkheid voor het cyclische momentgebeuren) en • de uitwerking in het omgevende veld. Er is nog een lange weg te gaan om in het hier en nu te komen, samen met alles wat leeft.

 Mystiek in Markelo? 
Nog intrigerende is dat men in Markelo nog spreekt van verandering van water in wijn rond deze midwinter dag of rond kerst, van bergen die goud worden (denk aan de vele goudbergen -godsbergen- in Nederland) en van de vlier die uitspruit. Allemaal voorbeelden van transsubstantie op deze belangrijke dag. Een begrip dat diepe wortels heeft in de mystiek!

 Kathedraalbouw
 Later vind je deze oude aspecten terug bij het aanbrengen van labyrinten in de kathedralen van de Keltische bouwschool van Chartres, het oorspronkelijk centrumpunt van de Gallische cultuur. De labyrinten van Chartres, Reims en Amiens liggen binnen hetzelfde grondplan: op de plaats van de knie van de gekruisigde Christus. De knie die astrologisch geregeerd wordt door Steenbok. Jezus wordt door de Romeinse christenen ook in dat sterrenbeeld geplaatst en geboren.

Op weg naar het hart 
Op een oppervlakkiger energetisch niveau is de plaats van het labyrint te associëren met het tweede chakra, waar de reproductie plaatsvindt in het voorjaar rond de 21ste maart . En zo is 21 december -negen maanden later- weer verbonden met de mystiek van de geboorte van Christus in het astrologisch moment van Steenbok. De priesterbouwmeesters hebben geprobeerd met hun bouwsymboliek de mensen te helpen in hun ontwikkeling door ze te leiden naar de viering in het hart van het gebouw waar de transformatie van vaste naar fijnstoffelijke materie plaatsvindt. De plek van de diepere, bovengrondse lichtmysteries waar je pas kunt komen door eerst te dwalen door het labyrint.
Het nieuwe centrumpunt is nu het hoofd dat verbonden kan worden met het hart en de andere chakra's in de reeks.

 Rammen en Stieren 
De grote westelijke eilanden hadden mijns inziens een veel oudere, aparte cultuur. Hun kinderen werden meer verwekt rond de midzomer wende en geboren in de maand maart, rond de voorjaarsevening. Zij kwamen ter wereld onder het teken Ram, het hoofdteken van Engeland, of het teken Stier, het astrologische teken waaronder Ierland wel wordt geplaatst.

 Vissen
 Nederland wordt meer geplaatst onder het teken Vissen dat meer met handel te maken heeft, met beweeglijkheid. Je ziet ook dat de Nederlandse geïnteresseerden in geomantie minder Romeins georiënteerd zijn dan de Duitse met hun vaste netwerken. En ook minder lichtbanen gericht zijn dan de Engelse scholen. Van alles wat zou je kunnen zeggen in deze Lage Landen, als het maar past en je er een eigen voordeel mee kunt hebben.

 Samen met Waterman 
Het is te hopen dat dit tijdsmoment in het teken van Waterman ons meer aanzet tot het scheppen van betere voorwaarden voor de meer Heelmakende levenscultuur. Dat deze aarde weer mag bloeien voor mens, dier, plant en voor alles in de materie of andere dimensies. De gaialogie, zoals ik de hedendaagse geomantie noem, van het samenwerken met de subtiele werkelijkheden vanuit een innerlijke transformatie. Alles in een boeiende, communicatieve samenhang.

 Met dank aan Albert Metselaar, Elly Posthuma, Sig Lonegran, Monica Jansen, Nina Elshof, Tim Bouwhuis, 1. Bello Gallico van Julius Caesar of in Tacitus 

 ©2016 Dick van den Dool
eerder gepubliceerd in deze blog in 2012 en nu bewerkt

"Either you eat life, or life eats you."

Blessed is he who has crucified the world, and not allowed the world to crucify him.

        GNOSIS: The Nature & History of Gnosticism
by Kurt Rudolf

On the purely physical plane the Polynesians had a saying, "Either you eat life, or life eats you."

"For the Gnostic, the natural order—the known universe—is a vast cosmic mistake.

One movement in Western history, however, began with the premise that nature is inherently evil, and that is Gnosticism. For the Gnostic, the natural order—the known universe—is a vast cosmic mistake. Materiality itself only exists as the result of a primordial cosmic fall. All should be one and undifferentiated, but after the fall of the one into the many, matter came into being as the stuff which makes individuality and distinctiveness possible. Through matter we can now talk of differentiated beings, a world into “me’s” and “others”. Matter allows for the “other”-ification of the world. This, for the Gnostic, is the source of all evils.

Distinctions we would think are natural, such as the distinction between male and female or the distinct natural necessity of male-female coupling for procreation, are deemed corrupt. Likewise are the institutions arising from these distinctions—like marriage or family—inherently false and delusive. Such systems of this fallen world, and many others, only conspire to create prison cells for our minds, trapping us into perverse thinking.

 The Gnostic believed an elite few had within themselves a spark (sometimes referred to as the higher Self) of the original One. Salvation occurred only when the higher Self awoke to the prison cell of this world order—with all its systems and institutions—and returned to its primordial state of oneness, where no distinctions existed.

Rebellion against the natural order was thus salvific, a liberation of the true Self. This is why Gnosticism has historically gone hand in hand with the rejection of marriage and childbearing, as well as the embrace of bisexuality, androgyny, and communitarianism. Anything rooted in the natural arrangement of things—property claims, gender distinctions, procreation, natural cultural institutions—shackles the higher Self."

Bron; http://thefederalist.com/2015/06/29/gnostic-mysticism-grounds-modern-progressive-ideology/

Peter M. Burfeind is a campus pastor at the University of Toledo and author of "Gnostic America: A Reading of Contemporary American Culture & Religion according to Christianity's Oldest Heresy." He blogs atgnosticamerica.com. 

 

-The postmodern move away from “logo-centric” communication toward phantasy, characteristic of the media revolution, fulfills the vision of Christianity’s oldest anti-Logos foes, the Gnostics.  Modern progressivism, rooted in Social Gospel theology, “Religion of Humanity” ideas, and Hegel are direct descendants of a Medieval-Gnostic perversion of Christian theology.  

Neo-evangelicalism, or “non-denominationalism,” has become the Christian wing of the New Age movement, finding more in common with ancient Gnosticism than orthodox Christianity. America is far from secular!  Like Rome c. 325 AD, it is undergoing a spiritual revolution toward Gnosticism. – Peter Burfeind

  

Wegen van mysticism

Het boek ‘Sex, Ecology, Spirituality: The Spirit of Evolution’ (1995) van  Ken Wilber is te beschouwen als zijn magnum opus.Volgens sommigen is dit boek  een beter spiritueel boek dan alle oude werken die de hoofdreligies aanhangen.  Toby Rogers is zelfs van mening dat het beter is dan de werken van Tolle, Chopra en Chodron.

In het achtste hoofdstuk beschrijft Ken Wilber  "The Depths Of The Divine”.  Hij herkent vier mogelijkheden  voor  individuele spirituele ontwikkeling:

1.    Nature mysticism met als voorbeeld de Transcendentalist Ralph Waldo Emerson . De ontmoeting met de uiterlijke natuur en de menselijke natuur; element Subtiele Aarde.

2.    Deity mysticism met als voorbeeld  de Chritselijke heilige  Teresa of Avila: de ontmoetingen met de Goden en voorheen de Godinnen; element subtiel Water.

3.    Formless mysticism met als voorbeeld Meister Eckhart . De ontmoeting met de vormloze Stilte; element Subtiele Aether.

4.    Nonduale mysticism met als voorbeeld de  Hindu guru Ramana Maharshi en in het Westen de neo-platoonse Plotinus. De ontmoeting met het nonduale in ruimte en tijd, element subtiele Aether

Ik herken in m’n eigen benadering van de Grote Natuur een voorkeur voor 1 en 2. De ontmoeting met het Geheel en daardoor worden gesteund en onderwezen.

Ik wil daar aan deze lijst nog toevoegen:

5.    De multi-dimensionale mysticism. Het tegelijk zijn in vele dimensies

6.    De ‘all-inclusive’ mystici; alles tegelijk

“You may drive out Nature with a pitchfork, 

yet she still will hurry back."

Horace