Gisterenavond was
op een grote boerderij in Waldsassen een Percht voorstelling. De hof was de
voormalige toeleveringen boerderij van het lokale klooster. De huidige eigenaar renoveert de hof en het
is een plek die mensen weer aantrekt door het houden van bijzondere dieren, een
lokaliteit en special ook nieuw-bewustzijn gevende activiteiten.
De Percht is een
archetype die in de twaalf heilige nachten vrij komt en voorgesteld wordt als een
angstwekkend demonmenswezen met vrouwelijke, mannelijke of onzijdige aspecten.
Een voorstelling die in christelijke tijd het Oer vrouwelijke met haar
irrationale aspecten destructief werd voorgesteld
door het eigen onverwerkte.
Ter plaatse zag
ik haar Oergodin-vrouwelijke kwaliteit geketend aan vele ijzeren banden die in
de nederwereld leeft en nu even wakker komt, in het licht van de mensen middenwereld. De eerste
monniken hebben deze Oer vrouwelijke kwaliteit, waar ze niet mee konden omgaan,
verdoemd. Het door mij voorgestelde beeld kun je ook
interpreteren als het ontkende verdoemde stuk van de monniken en nonnen die
hier eeuwen hebben gewoond. De nederwereld als beeldspraak van het eigen en
collectieve weggedrukte of ondergane leed.
Het herkennen van
deze geketende maakt het al mogelijk het te bevrijden.
Het lokale rituaal bestond uit een groep alpenhoornblazers, wiens horen heel sereen
de avondnachtsfeer vulden waarna een groep acteurs de Perchtendans maakten met
‘hels’ kabaal, lichteffecten en demonische kledij van gehoornden. ‘Duivelse
mannen en vrouwen’ die mensen schrik aan proberen te jagen. In dit geval
onschuldig maar de acteurs namen wel het onverwerkte veld deels met zich mee
wat ze uiten.
Het aanzien van
het onverwerkte lokale en je niet uit het lood laten slaan is altijd een goede
levenshouding. Tegenwoordigheid van geest!
Een
tweehonderdtal ook veel jonge mensen waren ter plaatse die de angstinwijding en
wederopstanding van het onverwerkte aanschouwden.
Maar wat is
eigenlijk de ware aard van de Percht. Duidelijk is dat het angst en afschuw wil
opwekken maar wat is het echt?
Deze vroege
nachtmorgen zat ik in m’n kamer en een klein zwart kabouterwezen klopte op de
deur en begeleidde een meter hoge zwarte afzicht wekkend uitziend schriel
vrouwtje. “Kriebel krabbel kruisje wie zit er in m’n huisje” zei het. Ik gaf
haar enige cadeaus en weg ging het weer naar onderen en ging met haar
begeleiders de aarde in. Ze liet ook en cadeau achter; een ronde vorm dat zich
ontpopte als een zwarte slang, een aspect van het Oer vrouwelijke. Vrouwelijke
inwijdingen waren in vele culturen verbonden met slangeninwijdingen. Hoe hoger
de inwijding hoe meer slangen je kreeg in je kleine ruimte om gewoon bij jezelf
te blijven en niet in de angst te schieten. Een mooi inwijdingen gebeuren.
Later kwam Nadine
me ook een steen brengen, een zwarte steen met witte aspecten.
Wit en zwart,
licht en donker zijn twee aspecten in deze polariteit, die beide belevendigt
zijn. Geomantie is sterk bepaald
geworden door christelijke dogma’s dat in het licht donker is wat je moet
bestrijden, i.p.v. in je te transformeren. Een het donkere liet men naast zich
omdat ze daar niet mee konden omgaan dan het alleen te verdoemen. Doch zowel in
het licht als het donker leven krachten die je kunnen uitdagen, gebruiken,
misbruiken e.d. Die je wakker maken, sterken, je leren grenzen te stellen en te
accepteren zonder onder te gaan.
In m’n leven is
therapie een algemeen goed geworden om te verwerken het onverwerkte, lees wat
je niet door je heen kon laten gaan op dat moment. Het leren omgaan met de talrijke
aardse fenomenen is een hele reis. De
ogenschijnlijk schrikwekkendheid van de verstoffelijkte demonen met
onverwerktheid, ‘duivelse’ emoties’, listig gedrag, wilde buitenzinnige
extatische razernij, het irrationele werd door de christen leiders geprojecteerd op het vrouwelijke en
mocht alleen in het meest donkere deel van het jaar ‘haar gezicht’ laten zien.
Laten we schendingen van mensen rechten werkelijk aanpakken dat de schendingen
of zoals je het wil noemen negatieve inwijdingen, kunnen verdragen, mee om kunnen gaan door
zorg, aandacht, liefde en het werkelijke ‘kwaad’ wegzenden door duidelijke
grenzen te stellen en die grenzen bewaken.
Oud en nieuw is
een mooie symboliek, net als het gisterenavond op de hof met het donkere
avondlicht een witte sneeuwdek had. Frau Holle die haar witte kleed heeft
uitgeschud.
Modern is dat we
onze eigen nederwereld met haar onverwerktheden individueel onder ogen zien in
de middenwereld van het dag bewustzijn met hulp van onze bovenwereld, ons
wezen.
En in de
geomantie dienen we de collectieve krachten goed onder ogen te zien wat hun
werkelijke taak is en wat het in ons persoonlijke en collectieve wakker maakt.
De boerderij die
ik boven benoemde wordt ook bewoond door een vrouwe die de negativiteit van
haarzelf en de plek onder ogen kan zien en verwerkt. Een moedig Mens! Wees
moedig is een beter advies dan vrezen.
Het duister is in
het licht en het licht is in het duister
