hoe de elementaren te weerstaan?

« Hearing about dishonest or criminal actions done by others, so many people exclaim, ‘I would never do that!’ And they are very proud to tell themselves that they would certainly know how to resist temptations of power, money and glory. However, someone who claims to be able to resist temptations must have faith in a higher world – and not only have faith but, above all, love the world of light, purity and beauty; otherwise, they will succumb, just like anyone else. And why? Because they do not have any allies or friends.  If you want to triumph over the seductions that life constantly presents us with, you must put in your head, heart and soul everything that is greatest and noblest. Then the dark forces will be obliged to surrender and obey you, because of the presence of inhabitants of the divine world within you. This is what you must understand; otherwise, how can you imagine facing these old instinctive powers: the need to possess, to impose yourself, to take revenge? No one can resist alone. You should be accompanied. » Omraam Mikhael Aivanhov

Duister raaf,

Drunal, de duistere kracht
“Deze natuurkracht openbaart zich algemeen als de zon ondergaat. De naam voor die krachten is Drunal, wat wil zeggen “alles wat niet licht is”. Het sterkst is deze kracht bij midwinter, maar dat is ook afhankelijk van de maanstand, want in heel donkere nachten kan de maan nog veel licht geven en dan kan deze kracht zich niet zo sterk manifesteren. Het sterkst zijn deze krachten ‘s nachts bij nieuwe maan. De huizen zelf zijn door hun afweertekens zo goed mogelijk beschermd, maar het is wel heel belangrijk een vuur te laten branden. En, wanneer ze er nog zijn, moet je dingen eten met veel zonnekracht, bijvoorbeeld bessen en vruchten die je gedroogd bewaard hebt. Drunal wordt ook gepersonifieerd, ja eigenlijk wel. Zo worden er wel verhalen verteld aan de kinderen dat Drunal een figuur , een man, is. Hij zou helemaal zwart zijn en ‘s nachts buiten rond loeren. En als je je ‘s nachts buiten waagt, neemt hij je mee. Ook wordt het wel voorgesteld als een zwarte raaf. De raaf en de wolf zijn echt zijn dienaren terwijl de wilde kat en de slang een beetje aan hem verwant zijn. Beren daarentegen niet.

 Voor Drunal wordt ook geofferd, in die zin dat in de donkere maanden op een plek wat beesten neer worden gezet zoals een rund of een schaap of beide, die Drunal dan mee mag nemen. Dat gebeurt op een kleine open plek in het bos, even ten noorden van het dorp, niet echt op een donkere plek. In de donkere maand worden deze vrouwelijke dieren daar bij zonsondergang neergezet. Het precieze tijdstip is afhankelijk van de maanstand want het moet echt een donkere nacht zijn, bij nieuwe maan. Het offer is wel eenmalig en daar worden goede dieren voor gebruikt. ‘s Morgens wordt er dan gekeken of de dieren dood of weg zijn. Eigenlijk is het heel mooi dat die krachten er zijn want in de donkere tijd wanneer het licht buiten ontbreekt, wordt je gedwongen het in jezelf te zoeken. Dat is in feite onze taak en daar herinnerden de druïden ons telkens weer aan. Aan mensen in het dorp werd dat echter niet geleerd, dat was niet voor iedereen weggelegd. Ik mediteer dan zelf meer en probeer zoveel mogelijk anderen behulpzaam te zijn. De mensen zijn eigenlijk door deze natuurkrachten in een vorm van bezetenheid geraakt, alleen niet door een geest maar door het duister.”

 Dit verhaal over de levens van Kamira en een aantal van haar dorpsbewoners, speelt in een tijd waarin veel kennis geheim was, niet toegankelijk voor iedereen. De druide spreekt in bovenstaand verhaal. Ik heb het regressie verhaal van Nina Elshof, in November 2006 in de 10e Gaialogie Nieuwsbrief gepubliceerd.

vriend RAAF

raaf; vogel van dood en nieuw  leven

Vlaamse poolonderzoeker en emeritus hoogleraar Louis Beyens, Universiteit Antwerpen heeft een boek geschreven over de raaf; ‘De raaf’. Een geleerde die ook openlijk spreekt over zijn mystieke ervaringen met de raaf, en een ecocentrisch bewustzijn heeft; alles is bezield!

Doodsangst

Al op de beroemde grottekeningen van Lascaux in de Dordogne in Frankrijk komt een raaf voor, tenminste dat is wat wetenschappers er van zeggen bij het zien van de afbeelding; een groot gewond bisonachtig dier met opstaande haren en staart in de lucht, een klein verstijfd vogelbekachtige man, met een stijf lid die met zijn vier vingere hand (!)wijst naar een vogel op een stok. Het lijkt mij meer op de uitdrukking van een doodsangstig beeld. De raaf is al heel lang met de dood verbonden: aasvogel op slagvelden e.d.

Overigens in het woord begraafplaats zit ook het woord raaf!

De familie raaf is ongeveer drie miljoen jaar oud en komt in vele culturen voor in mythen en verhalen. Bij de Inuit is het Vader Raaf die alles schiep en bij de indo germaanse volkeren is de raaf stevast verbonden met de hoofdgod Odin. Als ik in het Fichtelgebirge oude Odinplekken bezoek, is de raaf nog  immer ter plaatse present en dat geeft het bijvoorbeeld mystieke ervaringen als je het geluid door je heen laat gaan.

Volgens Beynes heeft de raaf een breed reportorium van een tachtigtal geluiden. Een individuele raaf heeft 25 -30 verschillende roepen. Ze kunnen ook tellen tot zeven en het wordt gebruikt in de sequenties van roepen. 

Verder staat de raaf bekend om zijn  relatief grote herseninhoud en om zijn spelgedrag.

Publikaties:

Het masker van de raaf: leven in het noordpoolgebied

Beyens Louis  

Amsterdam, Atlas, 1997,316 p.

Uitgever: Atlas Contact, Uitgeverij

Auteur: Louis Beyens

Nederlands 1e druk 9789045034188, september 2018,  Paperback 224 pagina's

Overigens behoort de raaf tot de Alchemische inwijdingen in dieren.

Een proces van kraai, naar raaf, naar rode leeuw naar de adelaar (kan in zon kijken).

Het dier behoort tot de Alchemische dieren, die je subtiel kunt waarnemen op plaatsen, zoals in de oude bisschopssteden Utrecht, Deventer en natuurlijk in Amsterdam met zijn esoterische verleden.

Maar de oudste dieren uit deze regio zijn eigenlijk de beer, de hond, de draak, de griffioen, de zwaan, de vos, eenhoorn en de adelaar.

De leeuw is overigens meegekomen met de Romeinen uit het verre Oosten.

eigen kabouter ervaring in Lascuax in 2004

 21.  Sacrale oer kabouters in de grot van Lascaux

 

zondag 25.7.2004. 

Ben op werkbezoek in de Zuid Franse streek Périgord  bij de stad  Montignac, die zijn bekendheid pas kreeg in het begin van de 20ste eeuw. Twee jongens vonden de prachtig beschilderde grot van Lascaux. Toeristen hebben de grot in korte tijd platgelopen, waardoor de prehistorische schilderingen zijn aangetast. Inmiddels is een tweede grot geheel kunstmatig grot nagebouwd waarin nu de ‘natuurgetrouw’ schilderingen zijn te bewonderen.

Maar waar is de echte grot, vraag ik me af? Na enig zoeken ligt bergopwaarts de hermetische afgegrendelde oorspronkelijk grot. Kabouter roepen.  Deze oorspronkelijke wezens  die bij de grot hoorden, zijn dolen thuisloos rond in het tamme kastanje bos. Ze zijn heel donkerharig, zo’n 50 cm lang en schichtig met felle ogen. Deze acht wezentjes hebben nog de taal van de Cromagnonmens; de innerlijke taal met beelden. Ze wijzen naar de grot waar een heel groot wezen de hele grot bezet houdt! Net een wild oermens dat zijn territorium aan het beschermen is. Hij is heel boos op de mensen die zijn heiligdom hebben betreden. Een soort sjamaan Cromagnonmens. Als ik hem vraag wat er gebeurd is, vraagt hij of ik alle beelden die mensen daar hebben achtergelaten wil weghalen.  Onze mentale beelden, de projektie beelden die wij zenden als we iets bekijken. Onze innerlijke wereld reageert namelijk op de schilderingen en kan daarin zelf blijven hangen en legt dan niet echt contact met wat het beeld zelf te vertellen heeft. De oude mens kon zich dus nog niet tegen deze reactie verweren, zoals wij dat nu wel kunnen herkennen. Bouwmeesters en energetici hebben op  menige kerk en buitenplaats afweerdieren geplaatst om bijvoorbeeld mensenblikken buiten te houden.

Als de menselijke beelden de grot verlaten, wordt het boze oerwezen kleiner en kleiner. Het kleine groepje dwergen wijst naar me of ze weer terug mogen. ‘Ja, ga maar weer eens kijken.’ Het andere wezen ligt nu gewoon te slapen. “We zijn weer terug, we zijn weer terug” roepen ze luidt.

 

De tekeningen spreken een eigen taal en zijn bedoeld om onbevangen te  ontvangen zonder filter.  De makers hebben ze belevendigd en de kabouters raken ze nu weer aan met hun aandacht en wisselen liefdevol met ze ermee.

De plek lijkt voor me een soort baarmoeder van de godin en ik vraag ze of ze deze plek weer wil reinigen voor de wezens die daar van nature thuishoren. Ze lijkt me een zittende godin die onder tegen de aarde rust met het hoofd in de aarde. Haar vagina is de grot .  Daar kon ze bevrucht worden door de mannelijke god die indaalde en op deze heilige plek ging zitten. (zie ill.)

Nu is deze ‘omgekeerde’ godin wat dieper de aarde ingetrokken.

Dit was dus een vruchtbaarheidsplek, gaat door me heen. Dan komt een van de kabouters naar me toe en geeft me een zwarte ring die ik om mijn rechterarm moet doen, een shapeshifter om in een andere oude vorm te komen. Mijn cadeau voor hen is de vraag aan het geheel dat de menselijke projecties buiten worden gelaten en dat mensen echt geïnteresseerd mogen zijn in de bedoelingen van onze verre voorouders. Dat er vooral aandacht is voor wat is in deze oer bibliotheek.

 

Voor hen was dit een hele heilige plek. Een bevruchtingsplek van moeder Aarde en Vader, beneden met boven. Oude wezens die hoorden bij deze plek komen nu weer wat terug   om te kijken wat er aan de hand is en gaan zelfs de grot  weer vin. De kabouters hebben hun intrek genomen in de diepste holte achter de Stieren gallerij.

 

Ik wil wel nog graag wat met ze uitwisselen. “Wij zijn grotkabouters, en horen thuis in de tijd dat de mensen hier waren zo’n 150.000 jaar geleden. Deze grot is veel ouder dan mensen denken en  mensen hebben het veel langer gebruik dan jullie aannemen. De schilderingen zijn namelijk uit een veel latere periode. Aanvankelijk durfden mensen er niets aan te brengen wat pas zo’n 30-40.000 jaar geleden gebeurde. Dit is een zogenaamd stamheiligdom van een groot gebied die gebruikt werd door een jagersstam.” Ik spreek nu met de kaboutersjamaan die met zijn collega’s deze grot beheren. Wat ze precies doen wordt me niet duidelijk,  doch het heeft met de aarde-mysteries te maken. “De aarde is heilig, de moeder is heilig, alles wat baart is heilig. Hier werden kinderen geboren, de nieuwe mens, en hier daalden de zielen uit de aarde in een nieuw mens. In het voorjaar is hier de bevruchting en de geboorte met midwinter, waarna het kind in de grot werd gewijd door de aardegodin.”

De oerman slaapt nu, een priester uit de oude tijd die deze plek op zijn wijze bewaakt. Hun bewustzijnsontwikkeling was heel erg verbonden met de aarde. Ze bewaarden ook het bewustzijn van de aarde op hun manier

 

In Zuid-Frankrijk zijn nu zeker zo’n 300 grotten bekend met  oermenstekeningen. Zij schilderen hun totemdieren: oeros, paard, hert en steenbok, waar ze hun identiteit aan ontleenden. Dieren hebben ook bewustzijn sferen waar de oermens eens van leerde.

 

Deze kabouters behoren tot een van de oudste rassen in Europa. In dit gebied leven er meer in nog verborgen grotten, m.n. in de rituele grotten. Het zijn sacrale aardekabouters van een heel oud ras met een heel hoog donker ether gehalte; het oer duister, zoals ze dat  zelf noemen.

“Luister naar het oer-, oer duister van de aarde, heel diep, diepe stilte is dat”, is hun advies. Deze aardekabouters leggen weer contact met hun soortgenoten, dieper in de aarde, waar nog meer zwarte kabouters voortleven die de oeroergodin aanbidden.

@ Dick van den Dool