verbreding van wereldbeeld

Graham Hancock heeft in 2013 een zeer inspirerende Ted Talk gegeven. Helaas werd zijn Tedtalk gebannen haar inhoud en kan alleen via een omweg worden gezien.

De titel ‘The war on Consciousness’ vind ik echter niet geheel pakkend. Zijn verhaal gaat over het gebruik van bewustzijns verruimende middelen met zijn eigen verhaal daarmee en de geschiedenis van veranderd bewustzijnsmiddelen  gebruik door oude religies en sjamanen. Natuurlijk hadden zij toegang tot de andere wereld met middelen die de natuur hen gaf.

In de 21ste eeuw is echter voor ‘deze oud gebruikers in de oude culturen’ geen middel meer nodig om in een ander bewustzijn te komen. Ze hebben toen reeds die deur geopend. Het leven in verschillende werkelijkheden samen is een uitdaging en vooral om de gevaren van het moderne moordende  materialisme te spiegelen.  En nog nooit zijn de gevaren van onvoorzichtig, onjuist en verkeerd gebruik van hallucinerende middelen zo groot geweest: verkeerde setting gebruik, onbegeleid gebruik, onheilige middelen die meest een crimineel verleden hebben, en door gebruik openingen gevend tot destructieve werelden, die het ‘ik’ kunnen overnemen en bezettingen geven.

Ik herinner me nog de dag dat ik op de lagere school een sigaret kreeg aangeboden. Mijn systeem zijn nee. Hetzelfde met bier, mijn systeem zij nee. En hetzelfde met verdovende middelen tijdens mijn studietijd in Groningen, mijn systeem zij nee. Ik kende onbewust de middelen al en wilde niet in een oude valkuil van verslaving worden getrokken. Ik ben zelfs overgevoelig voor geuren van narcotiserende middelen en dat maakt dat ik niet graag door Amsterdam loop met haar onderwereld weedcultussen.

Toch een mooi verhaal van de nu weedvrije Graham die vooral ook een positief verhaal vertelt van de  Ayahuasca ceremonie.  Toen dit beproefde oerwoud middel begin negentiger jaren in Nederland werd geïntroduceerd heb ik tweemaal een ritueel meegemaakt met de Amazone sjamanen die hun dansende vrouwen hadden meegenomen. Een onvergetelijke ervaring van voorbij ‘de vragende en afhankelijke Mind’ maar realiseerde me tegelijk dat m’n systeem te gevoelig daar voor is en geen afhankelijkheid van een middelen wilde hebben. Ben ook niet ingegaan op de leidende sjamaan die me mee wilde nemen naar zijn gemeenschap in Brazilië.

kijk eens naar de Tedtalk van Graham: https://www.youtube.com/watch?v=Y0c5nIvJH7w

Christus:“Vrees niet die het lichaam kunnen doden, maar niet de ziel. 

Vrees eerder hen die Zowel ziel als lichaam in het verderf kunnen storten."

Mattheus 10: 28

reactie:

"Mijn systeem zegt om dezelfde reden ook nee. Ik ben er veel te gevoelig voor."

H.P.

Ere aan deze helden soldaten die rebelleerden, maar het was wel een minimaal, minimaal aantal in de NS tijd.

“Es gab sie, die "anderen Soldaten" – doch sie waren eine verschwindend kleine Minderheit. Lediglich einige Hundert der mehr als 17 Millionen Angehörigen der Wehrmacht stellten sich der NS-Diktatur entgegen. Ihr Beispiel aber zeigt, dass abweichendes Verhalten und Widerstand möglich waren. Soldaten und Offiziere konnten sich gegen Aufrüstung, Vernichtungskrieg und Völkermord wenden. Sie konnten widersprechen; konnten versuchen, den geplanten Krieg zu verhindern – und verfolgten Juden helfen.”

“Nach 1945 waren es nicht etwa die Verbrecher aus hohen und niederen Dienstgraden, die sich rechtfertigen mussten, sondern die kleine Gruppe derer, die sich zum Handeln gegen Gewalt und Unrecht entschlossen hatten. Sie wurden noch lange nach 1945 diffamiert, und ihre Familien hatten das Stigma des "Verrats" zu tragen. Derlei Dinge sind heute überwunden. Und eigentlich wäre es an der Zeit, eine Kaserne zum Beispiel nach Harro Schulze-Boysen oder nach Wilm Hosenfeld zu benennen – aber vielleicht ist die Bundeswehr ja noch nicht so weit.” 

bron: https://www.zeit.de/zeit-geschichte/2018/04/widerstand-nationalsozialismus-soldaten-drittes-reich

Mijn opa was een veeboer in de Alblasserwaard en had thuis in de 2e WO een groot aantal monden te voeden. Hij slachtte eens heimelijk een varken voor zijn kinderen maar werd veroordeeld. Een half jaar zat hij in een kamp en kwam vermagerd en gebroken terug.

Wie  en waar zijn zij  die in deze tijd rebelleren tegen de destructieve tijdsgeest hoofdstroom?

Karl Plagge rettete 250 Menschen vor dem Tod. Dafür wurde der 1957 verstorbene Wehrmachtsmajor 2005 in der Holocaust-Gedenkstätte Yad Vashem in Jerusalem geehrt.© dpa

goed en slecht interactie

« Whether regarding events or human behaviour, it is very difficult to separate good from evil, for they are inextricably intertwined: this is a fact we are faced with each and every day. In the Emerald Tablet, Hermes Trismegistus said, ’You shall separate the subtle from the gross, gently with great industry’, that is to say, with great care. This precept of alchemy applies quite naturally to the question of good (the subtle) and evil (the gross). If it is so difficult to separate them, it is because they feed on each other. Evil clings to good to draw strength from it. Good also clings to evil to feed on it. Although we can allow good to feed on evil because it transforms it, we must prevent evil from feeding on good. A plant is allowed to draw elements from the earth in which it grows, and in so doing it respects the laws of creation and of life; but the soil does not have the right to draw forces from the plant. »

Omraam Mikhael Aivanhov

Mooie plek met harde op-offergeschiedenis; Luisenburg

Het Fichtelgebirge heeft een markant Felsenlabyrinth, dat zijn naam dankt aan Goethe, die hier veel heeft rondgereisd.

De plek is Europa’ s grootste grote stenen paradijs. Ontstaan door miljoenen jaren processen van veranderingsprocessen van gestold magma tot graniet . Het is nu ook Duitslands oudste openlucht theater en een bekend toeristisch gebied waar jaarlijks 80.000 mensen langs komen.

Voor krachtplaats geïnteresseerden een mooie plek om eens te bezoeken en bij voorkeur buiten de bezoektijden.

Voor mij is het een plek waar ik in voorchristelijke tijd een ‘heiligdom beheerder ben geweest. Je begeleide andere ‘druïden’ van elders met hun persoonlijk proces door ze bij bepaalde plekken te brengen. Daar was ook een plek waar mensen geofferd werden, wat tot je taken behoorde.

Heb mezelf eertijds ook geofferd  door omgekeerd aan een boom te hangen met midwinter, omgekeerd kruisstand, dat ik niet overleefde.  Vandaar dat ik daar nu terug moest komen om m’n ziel deel terug te halen.

Pijniging, afzien en jezelf offeranderen, pasten in de oude tijd bij de mannelijke inwijdingen.  

Denk aan de bedevaarten en op bepaalde plekken jezelf tot bloedens slaan. Of Tibetanen die met grote stenen een berg opklimmen. Of Noord-Amerikaanse indianen riten  die drie dagen en drie nachten aan een paal hingen in de felle zon om zo te zien wat sterker is. Of dat mannen een buffel schedel op de rug hingen en met een haak aan de rug ronddraaiden aan een paal.  In India kende men dit ook door zich aan het vel aan te hechten en rond gedraaid te worden aan een paal. Paal-pijnriten had je ook in de noordelijke Europese riten waar je palen tekeningen ziet op  rotstekeningen.

Of wat te denken van al die mensen hart offers bij de Azteken aan hun oorlogsgod Bella. Je wordt er nu niet meer goed van.

Waarom dat alles in die harde mannelijke inwijdingen tradities? Om over de pijngrens, het afzien, de beproeving in het goddelijke te komen?  Of een visioen te krijgen een inwijding in het hogere.?!

Het waren ook offeringen van jezelf net als het offeren van je eerste zoon  en mooie meisjes die vrijwillig van rotsen afsprongen bij ‘heiligdommen’.

Offer riten met mensen vinden helaas nog steeds plaats in elitaire Europese magische riten en in de binnenlanden van verre landen, zoals Peru en Indië. M’n vriend kan daar nare voorbeelden van vertellen dat hij in Peru heeft gehoord.

Voor de huidige mens is dit pijnlijke offeren niet meer voor te stellen. Deze vreemde wrede cultussen, maar voor de oude mens wel degelijk nastrevenswaardig. Een andere tijdsgeest, andere belichaming en (op)offering.

Nadeel van al dat geoffer, de keerzijde,  is dat een plek afhankelijk wordt van die menselijke daden en steeds meer vraagt. Als het offeren dan afgelopen is  wordt het ‘offerwezen’ boos, dat je bij bepaalde oude heiligdommen wel tegenkomt in de sferen. Dat vraagt een aparte be/afhandeling. Offeren maakt namelijk wezens afhankelijk en past niet in de trend van deze tijd; vrije beschikking en minder tot geen lichamelijke offerandenpijn.

Met dank aan m’n vriend

alles reageert als een aardbeving in aantocht is door de opgebouwde spanning

“I observed strange electrical signals from a tomato plant in Taiwan five

days before the 2008 Sichuan M8.0 Earthquake. That opened my door

to quake forecast. Since then, I observed electrical signals of plants, tofu,

soil, water or air to predict earthquakes. I successfully predicted a lot of

quakes. Now I have about 30 quake forecast stations all over the world.

I will publish a series of papers to describe my discoveries in the past 10

years. This paper is the start of the series. I am Founder and CEO of

Taiwan Quake Forecast Institute.”

Dyson Lin

Taiwan Quake Forecast Institute

dysonlin@gmail.com

June 22, 2018

Met dank aan J.L.

Kabouters, gevlucht voor een Boeddhistisch klooster

Een  eigen verhaal uit een ontmoeting in de Zomer van 2004 in het kader van een intern internationaal kabouter onderzoek in de omgeving van Sablou in de Dordogne.

"Niet ver van Fanlac ligt het plaatsje Le Moustier. Op de westzijde van een berg, grenzend aan het dal van de Dordogne, liggen enkele belangrijke Boeddhistische kloosters. Een ervan, het Dhagpo-Kagyu-Ling centrum, is toegankelijk voor belangstellenden en dat bezoek ik. Er staat een helder witte stupa.

Dit is voor mij de plek waar het boven de aarde licht is en direct eronder donker, vlakbij de ashram. De rode godin is daar verder de aarde ingedaald. De andere kloosters hebben de witte godin onder hun territorium. De Grote Godin, de overstijgende van de witte, rode en zwarte godin  zit meer in de bergen.

Op de kaart zoek ik een contactplek met de kabouters. Dan hoor ik: “Wij zijn heel boos op de boeddhisten. Ze hebben onze plaats ingenomen! Wij zijn massaal naar de andere kant getrokken”. Het zijn hele kleine kabouters met puntmutsjes en ongeveer 10 cm hoog. Een hele rij trekt langs me heen om me persoonlijk te begroeten. Het lijkt wel of het hele volk is komen opdraven. Ik blijf maar knikken en knikken naar ze. “We leven heel diep weggeborgen in deze berg”, zegt er een. Oh, vandaar dat ze zo klein zijn. Ik ben in hun ogen een hele grote kabouter. Als ik mijn hand op mijn hart leg om ze liefdevol te begroeten, schrikken ze. Daar kunnen ze niet tegen. Als ik een kabouter visualiseer en deze omhels, dan verstaan ze die taal wel. Wat is er met jullie gebeurd?, vraag ik. “We leefden hier altijd vredig op de berg totdat er in de zestiger jaren monniken kwamen en hier bleven wonen. Ze gingen allerlei mantra’s zingen, de aarde kussen en hun eigen goden meenemen; goden die wij niet kenden”. Hoog in de lucht wordt ja geknikt ter bevestiging op dit relaas. “Ze willen hier een witte kolonie maken, een kolonie van verlichte mensen, maar wij zijn gewoon kabouters. Aardekabouters, met hun eigen pad”.

Wat maakt vooral dat jullie weg gingen?  “Hun goden gingen dit terrein afstruinen en daar waren wij bang van. Ze deden ook vreemde rituelen die wij niet begrijpen. Toen hebben we maar besloten weg te gaan, omdat het leek dat ze heel lang zouden blijven. We zijn nog steeds boos op ze, omdat wij onze oude territoria in de grotten moesten verlaten”. Ze zijn zelfs een beetje haatzuchtig, verzucht ik.

Om de aandacht wat te verleggen, vraag ik Wat is jullie oorspronkelijke kwaliteit? “Wij leven hier al zo lang dat mensen zich dat niet meer kunnen herinneren. Dit zijn namelijk heel oude kaboutergebieden”. Kan ik wat voor deze boze wezens doen?, denk ik.  “Kun je hen niet wegsturen”, krijg ik prompt te horen. Nee, dat kan ik helaas niet voor jullie doen. “Wat kun je dan wel?”, is de volgende vraag. Ik kan jullie leren je te verzoenen met deze situatie, maar daar zijn ze niet erg van gecharmeerd. Zelfs boosaardig. Ik roep dan hun wijzen op om te overleggen. ”Je kunt weinig doen, want de situatie is al beslecht. Het zijn twee partijen, dat is nu eenmaal de realiteit”. Kan ik bemiddelen? Dat moeten ze aan hun koning vragen, die plots verschijnt. Ik leg hem de vraag voor. Hij beweegt heen en weer, van voor naar achter. Nee, zo iets is nog nooit in hem opgekomen. Dan antwoord hij resoluut: “Ga in vrede en laat dit aan ons over. Wij zijn wijs genoeg om hiermee om te gaan, maar het doet wel pijn”. Dan vertrekken ze in drommen naar hun schuiloord in de berg.

Als natuurlijk loop ik het bergpad op en kom na een paar honderd meter weer bij de ashram. Op een bankje probeer ik contact te krijgen met het plaatswezen van deze gemeenschap. Een ‘vliegende Rinpoche’ komt in beeld en ik leg hem de situatie voor. Hij zegt: “Dit soort wezens kennen wij niet”. Ik leg hem uit hoe wij dat hier in Europa zien. “Oh, aarde-elementaren*, daar hebben we nooit bij stil gestaan”. Als ik hem vertel dat ze verbolgen en boosaardig zijn geworden, reageert hij liefdevol: “Dat is niet onze bedoeling”. Hij vliegt direct naar het dal en ik kijk toe. Hij buigt voor een groep en ze accepteren zijn liefde, zijn begroeting. Ontroerend om te zien hoe het misverstand zo snel opgelost kan worden door liefdevol contact. Ik vraag de Rinpoche of hij dit ook kan doorgeven aan de andere westerse ashrams. Bij de stupa die in Friesland staat, heb ik eenzelfde fenomeen waargenomen. Dat geen echt contact werd gemaakt met wat daar is. “We zullen de plaatswezens meer dienen te respecteren”, zegt hij buigend en stijgt weer op naar boven.

 

Het liefdesveld in deze omgeving is heerlijk om te voelen. Als ik bij de grote ontmoetings-tent ga zitten, ervaar ik de grote lichtstupa die zich hier heeft gevestigd en die uitgekristalliseerd is door de grote meesters die hier komen. “Laat verlichting niet je doel zijn, maar het Zijn”, is wat ik hoor. Ze laten me zien dat er twee kanten zijn in m’n lichaam, een lichte en een donkere kant. Een mannelijke en een vrouwelijke. Beide mogen er zijn, zoals ze elk afzonderlijk via de kanalen rond de ruggengraat omhoog stijgen en elkaar in elk chakra ontmoeten.

Van een afstand valt het beeld me te binnen dat de kabouters hebben besloten om hier weg te trekken naar een gebied waar ze meer in vrede kunnen leven. Een ander groter wezen gaat hen voor. De strijd is nu in feite voorbij."

* nu zou ik zeggen elementalen i.p.v. elementaren

nb: verdringing van het aanwezige traditionele lokale door het indringende van buiten komende kracht via bijvoorbeeld een mens, is een heel bekend fenomeen dat nog steeds doorgaat. Denk aan de Feng-shui dat de inheemse West-Europese geomantie heeft verdrongen, het christendom de oude religie etc.

reactie;
1. Bedankt voor het delen van het kabouterverhaal Dick. Mooi dat de misverstanden oplossen door liefdevol contact maken. (F.)