Bouwmeesters onder elkaar: architecten karma

Hendrik Willem Marius (Henk) Hupkes (15 juli 1920 – Maastricht, 27 oktober 2014) was een Nederlands architect.

Hupkes bouwde onder meer woningen, een winkelcentrum en twintig kerken.

Vanaf 1965 ontwierp hij ook, in organische bouwstijl, voor de Christengemeenschap kerkgebouwen in Zeist, Rotterdam, Amsterdam en Leeuwarden (verbouwing  van de leegstaande schipperskerk)en woningen in Zeist. Hij was daarmee, voor Alberts en Van Huut, de eerste architect van grote gebouwen in deze stijl in Nederland. Hupkus was overigens een ruimdenkend mens. (bron Wiki)

Mijn Friese vriend Tim Bouwhuis  vroeg hem eens; “hoe kom je er toe om zoveel kerken te bouwen?” Zijn antwoord was kort : “in de negende eeuw heb ik vele kerken opgebrand.”

Dat waren in die tijd natuurlijk wel houten kerkjes.

Een karmische goeddoening na 1000 jaar.

Tim ken ik overigens ook uit  de Noord Franse stad Laon waar hij de kathedraal heeft gebouwd als 'architect' en ik met nog twee 'edele' vrienden de Tempelierskerk en we ook in strijd waren daar de kathedraal op een hele mooie plek werd gebouwd wat wij als Tempeliers, die er al langer zaten,  niet wilden. 

Het is wel bijgelegd maar Tim is in zijn hoedanigheid toen bij de bouw overleden door van een stelling te vallen.  In elk geval kunnen we nu goed met elkaar ‘huishouden’. 

Beide bouwwerken zijn nog  te bezichtigen.

o die schone heerlijk koude winter...

een Heilzame duurzame stoker

Ik stook al enkele jaren met een hout gestookte cv ketel die 3000 liter water warm kan maken . Ik heb geen olie of gas en ik kook op butagas.  Een traditie die ik al zo’n 40 jaar toepas; stoken van eigen land/omgeving.

Het hout haal ik deels van eigen land, uit de bossen of koop af en toe het noodzakelijke. De cv gebruikt ongeveer naar ik schat 20 kubieke meter hout.

Ik ben ook één van de 800.000  Duitsers die zo stoken. Daarnaast heb ik een  zestal houtkachels in verschillende ruimten die gebruikt kunnen worden. Overigens hoeft van mij niet het hele huis te worden verwarmd, alleen de vitale ruimten en bij gebruik.

Ik ben waarschijnlijk de enigste in Duitslands Beieren die hout importeert uit Nederland. Elke keer als ik in Nederland ben,  neem ik van de eigen hof wilgenhout mee dat ik voor de houtkachel gebruik. Heerlijk overigens.

Duurzaam en hout maakt je op vele manieren warm; te oogsten, te verwerken, te halen en brengen en er bij te zitten. De beste vuurwarmte die er IS! En het houdt je gezond bezig.

snowing, white, warming inside, cleansing weather for house and landscape

Wie kent nog herinneringen merkstenen van waterhoogten in de Friese Elfsteden?

Welke structuren herinneren in de Friese landen nog aan het steeds opdringende  ‘Blanker Hans’ (zeemonster) en dan weer het terugtrekkende water?

In de eerste plaats de ondergrond met haar gelaagde getijden afzettingen van klei en zand. Op de hogere delen bouwden de Oer bewoners hun hoogten, terpen of wieren genaamd, van zoden en afval. Ze volgden generatie op generatie  steeds de hoogste waterstanden voor soms meer dan 1500 jaar.

Later werden dijken aangelegd en de littekens van de Waterwolf zijn de grote meer uitbreidingen, dijkdoorbraken, vloedstenen in sluizen of  huizen  - de tanden van de waterwolf- en herinneringen op papier, in het  onbewuste brein van mensen of subtiele wezens voorkomen die zich soms weer verheugen op de nieuwe komst van het  Grote zoute water.

Wie kent nog zichtbare herinneringen merkstenen van waterhoogten in de Friese Elfsteden, of andere zichtbare tekens ? Graag contact!

mondelinge herinnering en waarschuwingstekens

"It takes about three generations for people to forget. Those that experience the disaster themselves pass it to their children and their grandchildren, but then the memory fades," 

Fumihiko Imamura
professor in disaster planning at Tohoku University 
over gevaren van watervloeden

In Nederland kennen we alleen de gevelstenen in boerderijen die de watervloeden markeren. Sommigen noemen het ook wel 'de tanden van de waterwolf'

Tijdens mijn onderzoeken in de Alblasserwaard kwam je ook wel tegen inscripties in houten balken tot hoe hoog het water was gestegen.



(foto uit Graafstroom Alblasserwaard; bovenste steen 1740, onderste 1809)

Het water komt toen

Het overstromingen water kan in de winter komen in de hollandse delta; een Oergegeven in de polder van Giessen-Oudekerk  waar men eeuwenlang op bedacht was.

Vandaag is het weer zoveel jaar geleden dat op 1 februari 1953 een grote watersnoodramp Zuidwest Nederland trof.

Ik zat zelf in de buik van m’n moeder toen het voorviel. De ouderlijke boerderij werd in de slotfase van de overstroming in de Alblasserwaard getroffen. Iedereen moest evacueren en ook de familie, die naar familie in de Betuwe ging, met al het vee.

M’n moeder werd opgenomen in het militaire hospitaal in Gorinchem omdat ze bang waren voor een miskraam want ze was in haar zevende maand. Geen goed begin zou je denken. Klopt!

Gelukkig viel de waterschade bij ons in de polder Bovenkerk  van Oudkerk mee en het water stopte bij de Vlietkade. In het huis stond alleen de stal wat blank maar het voorhuis bleef droog.

Wel werden alle spullen zoals gewoonlijk op de zolder gebracht via het grote luik dat speciaal daarvoor dient. De koeien hadden ook op de bovenstal kunnen verblijven, zoals al eerder is gebeurd . Deze waterstal is nog steeds in het huis uit 1709 aanwezig.

Dit was de vijfde watersnood die m’n ouderlijk huis heeft meegemaakt; 1709/1710, 1740/1741, 1809, 1820 en 1953.

Water heeft  een belangrijke rol gespeeld in m’n leven: m’n eigen leven, m’n familie genen, de herinneringen in het ouderlijk huis dat ik nog deels bewoon, en in m’n zielen verleden.

,,Vergeleken met andere delen van het land viel het hier natuurlijk mee", beseft Boele. ,,Er waren vijf doden te betreuren. Eén volwassene en een kind in Papendrecht, een oudere vrouw in Sliedrecht en twee mannen in Groot-Ammers.

De impact op het dagelijks leven was uiteraard gigantisch. Bij Wijngaarden stond het water dik een meter hoog. En vergeet niet dat er destijds geen waarschuwingssysteem was, mensen werden verrast. Bovendien: het gebeurde nadat men figuurlijk gezien de schaapjes net op het droge had na de oorlog."

Jan Boele, voorzitter van de Historische Vereniging Binnenwaard