donderdag 21 mei 2020
De witte man van de Schneeberg
Bergen hebben zo hun eigen subtiele kwaliteiten, zoals de Schneeberg in het Fichtelgebirge in het noordoosten van Beieren. Deze streek wordt ook wel het Beierse Siberië genoemd.
Afgelopen zondag was ik weer op pelgrimage naar de Schneeberg en ben dan een hele dag onderweg. Mijn wekelijkse spirituele en subtiele uitje in de 3D en hogere subtiele werelden.
Het is een reinigingstocht en vele ontmoetingen in het subtiele.
Nu manifesteerde de berg apu, bergeest zich op een heel bijzondere wijze.
Ik was namelijk eerst de bossfeer aan het reinigen. Het aether gehalte was laag op een schaal van 0 – 100; 40%. In de aarde en lucht is voldoende aether maar niet in de bossfeer dat door satellieten straling wordt opgegeten. Tijd voor actie en vind een afvoerpunt waar die staling naar toe kan en de aarde het opeet. Wezens komen er die de straling energie opeten in de bovenste bos zone en de bossfeer klaart gelijk op.
Plots zie ik rechtsachter me een witte verschijning: een druïde met lange haren en een lang kleed begeleidt door twee witte wolven. Het zegt: je brengt het Licht weer terug. Laat eerst de angstwezens rond je heen los. Kom we gaan samen op pad en ik volg de wolvensjamaan.
Jij bent ook een sjamaan geweest, echter niet hier zegt de witte verschijning. Op de Luisenburg was je meer een toezichthouder. Daar kwamen wel grote sjamanen op doorreis. Die heb ik wel ontmoet in de geest. Ik ben de grote sjamaan van de Schneeberg en ik woon hier al meer dan 10.000 jaar en af en toe in een lichaam als dat nodig is. Het punt waar je naar toe gaat is één van m’n contactpunten, waar ik ze onderwees. Nu ben jij aan de beurt! Je wilt toch graag wat leren, zegt hij lachend. Je hebt de bossfeer bekrachtigd en ze zijn je dankbaar.
Ik kijk naar de twee wolven bij hem. De ene is een mannetje en de ander een vrouwtje. Opeens staat hij stil en haalt verschillende blokkades weg bij m’n voorhoofd.
De subtiel berg
We komen bij een kleine open plek en de lichte man maakt een gebaar met zijn arm en uit het aardoppervlak komen twee grote draken vrij. Op één gaat hij zitten en vliegt weg. Ik moet hem volgen op de andere draak, doch ik blijf op de plek en reis met de geest mee. We bezoeken de subtiele Schneeberg: een wit landschap en kristalhelder. Hij bezoekt zijn hoogste punt boven de wolken waar hij woont. Op de top wijst hij naar Schirnding waar ik een kristalstructuur zie.
Dit is dus zijn leefgebied. Kilometers hoger dan de huidige berg. Eens was dit gebied zo hoog als de Himalaya ’s dat door erosie in miljoenen jaren is afgesleten. Het lijkt wel of die oorspronkelijke hoogte nu nog in de subtiliteit is. Ik moet nu weer alleen verder.
Als ik verder ga naar m’n persoonlijke heiligdom is het even zoeken. Ze willen absoluut niet dat ik foto’s van de plek maak.
In de geest sta ik nog in contact met de witte druïde die omhoog wijst en ik zie een grote bergfee. “Ik heb nog nooit met een mens gesproken. Dat deed men niet” zegt dit luchtwater wezen. Voorheen hadden mensen alleen contact met dans en muziek, de euritmie van de tijd.
“Ik ben de laagste orde van de hele hierarchie” vervolgd de grote fee en zie een omgekeerde piramide waar zij in de kleine punt zit. Erboven is een kristal als resonantie van de ondergrond.
Ga tegen een rotswand zitten en zie plots dat een zestal donker voordoende druïden gaan zitten in een halve maanvorm. “Wij wonen hier al eeuwen en dragen zorg voor deze belangrijke plek. Toen je het apparaat plaatste werd het opeens stiller wat we uit de oude tijd kennen. Ook in de nacht is het rustiger.”
Een vriend van me heeft een apparaat ontwikkeld tegen de 5G straling en dat zijn we ook hier aan het uitproberen. Deze Tálotos heeft een grote uitwerking in het subtiele waar de sferen zeer van profiteren door meer aethergehalte die de lagere sferen wegdrijven in het elementaire.
Duurzame Natuursteenmuren bouw
Al jaren ben ik in de warme tijd van het jaar veldmuren aan het maken. De reden is het hoogteverschil daar ik in een helling woon. Dit jaar staan enkele muurrestanten op de agenda zoals deze. Op de hoek komt nog een kopstuk van een piramidesteen van meer dan 150 kg. en in een lager deel bouw ik een bakoven van een elders afgebroken bakkersoven. Alles hergebruik.
Dus heb je zin mee te bouwen, altijd welkom. Stenen genoeg zeker 100 ton….dus ga er maar aan staan..
dinsdag 12 mei 2020
Ben toch meer geestelijke dan ik dacht!
Gisterenavond besloot ik de hoofdschakelaar van de slaapverdieping eens uit te zetten. In de technische geomantie is het een bekend gegevens dat elektrische installaties belastend kunnen werken en heb in het verleden ook menig huis onderzocht.
Ik behoor niet tot de elektromagnetisch hoog gevoelige doch de uitschakeling had wel als positief effect dat ik een uur eerder wakker was en uitgerust.
Een droom hield me op de vroege morgenuren bezig. De strekking was dat ik in een traditionele Turkse gemeenschap was die een andere logica kennen dan de westerse manier van denken. Ik reisde bijvoorbeeld met de fiets, zei met auto’s en mijn adviezen pasten niet in hun denkwijze. Toen de imam kwam mocht ik me niet met zijn ‘kudde’ bemoeien daar hij de geestelijke leider is. Als afleiding kleurde ik labyrintachtige structuren in en dat mocht. Op het eind bedankte ik hen van de gastvrijheid en brachten ze me weg. Dat was de droom.
Meer dan twintig jaar geleden was ik dromen therapeut en had zelf een droomlijn voor uitleg. Mijn zienswijze van dromen is gelukkig wel veranderd en nu zie ik deze gebeurtenis in de nanacht als dat ik deel heb genomen aan een lokaal Turks informatieveld. Nu wil het geval dat hoger op de berg naast me precies aan de noordzijde een moskee staan waar steeds wisselende imams wonen. Daar is weer een ander gekomen, die intermenselijk contact vriendelijk is maar zijn vrouw weer niet doch ze spreken geen woord Duits.
Heb in het verleden veel last gehad van de islamitische geestelijke werelden -yins- die daar werden neergezet en heb bij me al heel wat ‘haakjes’ vrij gemaakt. Maar goed, nu was het onderwerp dat hun menselijk informatieveld buiten hun plekterritorium dwaalt en boven m’n hof komt en ik in de nacht daar eens op bezoek ga. Interessant is vooral de interactie met de geestelijke.
Door opvoeding word je eigen gemaakt aan het lokale menselijke informatieveld.
Ik als Nederlander ben aangepast aan het Hollandse. Zo’n menselijk veld heeft een apart bewustzijn met eigenaardigheden die je subtiel energetisch kunt karakteriseren. Zo is het Nederlandse heel open in het emotionele (water aspect) en in het denkveld (lucht aspect), geheel anders dan het Duitse met meer gerichtheid in het aardse en vurige. In het verleden constateerde ik op reizen in Australië en Nieuw-Zeeland dat recente westelijke christelijke indringer culturen nu niet mijn voorkeursveld is en meer naar langere verzelfstandige cultuurfase culturen. Ik voelde me gewoon in dat verre prille witte westerse menselijke veld niet thuis met ondermeer haar grofheid en minder verfijndheid. In het Westen is door eeuwenlange bijschaving een redelijk bijgeschaafd menselijk veld ontstaan waar we best trots op mogen zijn ondanks de vele donkere randjes. Nu heeft het Westen de opdracht om zich te verzoenen met alle kleuren van deze planeet, misschien wel een taak te groot in de prille Aquariustijd.
Realiseer me dat er verschillende typen geestelijken zijn, die ik ook in m’n eigen zielepad herken. Bijvoorbeeld zij die een territoriale geestelijke kudde hebben (dominee, imam, sjamaan, priester e.d.), natuur heiligdom beheerders in de oude tijden, missionaris die rondtrekken of delen/opleggen/koloniseren, zij die geestelijkheid doorgeven via opleiding van de traditie en de grote Geestelijke vernieuwers van iedere tijd, waarbij ik in dit leven Osho toe reken die ik nog heb mogen ontmoeten in m’n therapeutische fase. En tot slot niet te vergeten de ‘stille geestelijken’ die in de stilte het eigentijdse neer gaan zetten en dat zijn er in deze tijd heel, heel veel, vooral de nieuwe generaties!
In de droom kon ik dus niet goed opschieten met de lokale imam die in feite van de Turkse machthebbers een missionaire opdracht heeft om in een vreemd religieus -christelijk veld- zijn kudde Turks te beheren. Deze spiegeling herkende ik nu daar dat in m’n ziele verleden het indringend missioneren ook een bekend taakveld van me geweest is, naast de andere die ik in me herken. Missioneren was in christelijke tijd ook het letterlijk uitschakelen van andere geestelijken.
Eigenlijk ben ik dus meer geestelijke dan ik me realiseer en heb in dit leven ook wel weer ingedrongen in de christelijke cultuur met m’n new-age activiteiten en gaialogie in de Hollandse bijbelbelt regio’s. Nu zit ik in de zeer op zichzelf gerichte Duitse collectieve traditie waar nog wat oude haakjes zijn te verwerken. Met m’n buurman imam ben ik een indringer en bewoon een heel geestelijk veld. Het gebouw naast me wordt klaar gemaakt voor vaste bewoning van een andere geestelijke, een man die een gemeente heeft gehad en nu docent in het Berlijnse onderwijs. Meer een schriftgeleerde dan zelfkenner. Het is dus een Onder Onsje hier en weer een spiegel
Nu zit ik meer in de fase van innerlijke verdieping en geestelijkheid is meer het pad van Zelfherkenning los van uiterlijk geloof en als voorbereiding op de volgende levensfasen. De reis in het Geheel stopt immers niet!
maandag 11 mei 2020
Ramponade
Onlangs las ik een interessant artikel over een kenner van rampen, emeritus-hoogleraar psychiatrie, trauma-expert Berthold Gersons, voormalig hoofd psychiatrie van het Academisch Medisch Centrum (AMC) in Amsterdam.
Het artikel in de Volkskrant omschreef een ramp als ‘Het sloeg plotseling toe, het was levensbedreigend, er zijn slachtoffers, het leidde tot een gevoel van onveiligheid, tot chaos, tot afhankelijkheid van anderen om te kunnen overleven.’ En eigenlijk was het niet één moment ramp maar een ramp periode die blijven kan.
Nog interessanter was dat hij sprak over fasen van verwerking van een ramp:
1. De schok 15 maart met de algehele sluiting.
Het was vervreemdend. Alles stond stil. En er was een enorme honger naar informatie, een verhoogde alertheid. Mensen sliepen slecht, hadden moeite zich te concentreren
2. De honeymoonfase met solidariteit.
Mensen die een ramp overleven, voelen daarna vaak een soort opwinding – de vreugde dat ze het hebben overleefd. Dat schept een enorme band. Ze krijgen de behoefte om dingen met elkaar te delen, muziek te maken, te laten zien dat ze zich verbonden voelen met elkaar. De autoriteiten komen langs en gebruiken grote woorden: ze beloven dat alles goed zal komen.’
3. De desillusiefase: ieder voor zich.
De ramp na de rampen met verlies aan solidariteit. Er komt steeds minder aandacht voor de slachtoffers en hun nabestaanden – andere mensen willen door met hun leven.
‘Dat is een riskant kantelpunt. Als je daar als overheid te laks op reageert, dan zie je dat het vertrouwen van mensen in de overheid verdwijnt. Burgers worden boos, ze gaan complottheorieën ontwikkelen….
‘Er is ook een groep die door wil met haar leven, die niet wil opdraaien voor al die schade. Dat geeft spanningen. Zoiets kan een samenleving splijten. Groepen kunnen tegenover elkaar komen te staan’
Zijn antwoord op het gebeuren om deze emotie laag ruimte te geven door een dag van nationale rouw te houden. Corona wordt misschien niet als een ramp beleefd, maar herdenk alle slachtoffers van corona, aldus zijn visie.
En wat de aardbevingen in Groningen betreft is het een ramp in slow motion. ‘Ook daar is het misgegaan. Groningers zijn hun vertrouwen in de overheid kwijt.’
En deze ramp kan mogelijk een vervolg ramp geven, een tweede golf ziekten of wat dan ook. Het is te hopen dat we sterk genoeg zullen blijven om waardig met elkaar om te gaan.
Moeder hoofdberg Schneeberg met haar subtiele last die omgevormd werd
Op de dag van de Moeder heb ik de Moederberg van Franken bezocht, de Schneeberg. Het doel is het plaatsen van een subtiel energetisch apparaat dat de menselijke technische stralingsbelasting subtiel reduceert. Een product dat ik van Nederlandse vrienden heb ontvangen om uit te proberen.
De dag begon al spannend met een bed bezoek van een wesp, die de linker onderarm te pakken nam. Boven de hof was een afsluiting van een wolk van een opgestegen aarde-demon. Tegenwerkingen.
Bij de berg was de uiterlijke aetherkracht zo laag als ik niet ken. In eerdere blogs heb ik al gesteld dat de natuurlijke aetherkracht in ons middenveld minimaal is, daar het zich heeft teruggetrokken in de aarde daar het nu geen zin meer heeft om de mens te voeden door haar onaards gedrag. Normaal als ik de berg bezoek is de 3D wereld (elementalen: natuurwezens) actief in de ontvangst, maar nu is het zeer stil. Bergopwaarts neemt der aetherkracht wel toe maar minimaal. Dat maakt het voor me ook moeilijk me snel voort te bewegen, daar m’n systeem zo gecodeerd was dat het via de adem de aether uit de sferen haalt, dat nog in de yoga wordt geleerd om zo aan je prana voeding te komen. Nu wordt me duidelijk dat in de laag van hoofd naar voeten de aetherkracht op aarde niveau het hoogst is naar boven toe het afneemt. Ik kan dus nu leren de aetherkracht via de voeten, het element aarde, de kubus waar der spirit driehoek op rust, op te nemen en dat werkt beter om naar boven te lopen.
Onderweg doorkruis ik vrijwel lege bergbeekjes waar de water aetherkrachten nog iets aanwezig zijn, doch van een middelmatige kwaliteit.
De onderberg is dus meer bewoond door de elementaren, de lagere orde wezens, de schimmenwereld, die houden van lage aether concentraties, vervuiling, verdroging, onbewuste mensen e.d.
Bij een nog stromend riviertje tref ik nog een reus aan, die normaal gesproken onder aan de berg me al opwachten. Ik word boven verwacht is zijn mededeling. Bij één van m’n vele rustmomenten bergopwaarts vertelt een boomwezen me dat het heel verontrust is door het lage energiegehalte (40-50% aether en onder aan de berg 20% aether).
Ben net voorbij de bron van de Roslau als me de nog lange opgang me tegenzit. Plots word ik dringend gewezen door de bergeest om naar een opgang rechts en kom in een magische wereld van twee oude berg structuren: twee rijen graniet structuren van maximaal 10 m hoog met een ongelooflijke schoonheid met een doorgang van noord naar zuid. ‘Een druïden heiligdom’ zegt een stem in me, #het heilige der heilige, hun inwijdings gebied’. Ik mag er geen foto’s maken en even later blijkt dat ze m’n toestel onklaar hebben gemaakt. Grote elfachtigen bewaken de plek die eigenlijk ontoegankelijk is en noordelijker op de keten ligt. In de aarde is nog het vloeibare aether.
Ik zoek m’n weg bij de stenen om het apparaat op te stellen. Kom met enige moeite boven op een hoge rots wat volgens m’n zoektocht de beste plaats is. Als het apparaat gesteld is zie ik de reuzen terug keren naar deze plek en hoor de bergeest noemen: dit brengt de rust weer terug.
Als ik de steenrots schoon maak zie ik plots een ‘Schüsselschale’, een door mensen aangebrachte verdieping in de steen. Ik schat zo’n 1500 BC aangebracht en lijkt op een 60 cm verdiepte lange yoni met de opening precies naar het oosten, welks vorm ik hier nog niet heb aangetroffen, Een oude offerplek van de ingewijden. Voor 1500 BC hadden vrouwen hier minstens 1500 jaar hun rituelen, die rond de vorming van deze opening werden overgenomen door mannen. Een steenplek waar zeker 3000 jaar Natuurriten worden gehouden tot ongeveer 3-400 AD en het in een lange slaap geraakte.
De plek kan weer wakker worden na een tijd van z’n doornroosjes slaap. Naar beneden gaand merkte ik een tegenkracht bij me die zich altijd melden als je het ene doet.
Ik melde m’n vriend de ervaringen en de plek is volgens hem goed gekozen, alleen het apparaat werkt nog niet optimaal (7-8 op schaal van 10). Een vervloeking uit de koude oorlog werkte nog door toen ze hier een nogal massieve spionage mast (VS/Duitsland)
hebben geplaatst. Een proces komt op gang dat alchemisch uitwerkte dat de mast nu een ontvangstpunt is geworden van bepaalde kosmische energie. De berg kan weer stralen en voeding geven aan de grotere omgeving via haar uitvloeiing met de waterstromen.
Teruglopend heb ik me lange tijd niet zo goed gevoeld. Een stilte, opgeladenheid en kracht vervulde me geheel. Het zat in me terwijl in de omgeving de aetherkracht nog laag was. Iets heeft zich veranderd in m’n energiehuishouding en was hondsmoe en sliep totaal 11 uur. In de waakfase waren nog druïden spirits met me meegegaan, die zeer behulpzaam waren. Eens was de berg de toplocatie van hun hoogste orde. In de geest zijn ze er nog en heb nu een nieuw refugium gevonden waar heelheid kan stromen.
En nu zien wat de berg ons hier nog meer brengt!
To be silent is, in a way, to create a void within ourselves, and in this void, we receive plenitude. Yes, because in reality, there is no such thing as a void. If water is removed from a container, air slips in; if air is removed, ether takes its place and so on. Each time we try to create a void, one kind of matter is replaced by more subtle matter. Similarly, when we manage to dispel our inferior thoughts, feelings and desires, the light of the spirit bursts forth and at that moment, we have a clear vision of things, we know.
Omraam Mikhael Aivanhov
zaterdag 9 mei 2020
3 en 4 en 7
A pyramid is a cube upon which rest four triangular sides. Symbolically, a cube is identical to a square; it is the number four, the number that corresponds to matter and to the four elements. A cube represents everything that is solidly established in matter, everything that is built to last. However, the cube is just the base of a pyramid, and this base supports four triangles. Compared to a square, which is the symbol of matter, a triangle is the symbol of the spirit, three being the number of the divine principles – light, heat and life. Four (matter) plus three (the spirit) equals seven, the number of man. The head is three; the two arms and two legs four; and the three is placed above the four. So, three joins with four to form a living being: seven.
|
Omraam Mikhael Aivanhov |
Als het hoofd de spirit is met het contact naar boven
Is door de maskerade van deze tijd het hoofd niet meer het object van uiterlijke aandacht
en is er tijd voor de inhoud van haar programmatie te aanschouwen
zoals het niets zijnde ego
de zintuiglijke gerichtheden
de mind met haar afleidingen
En wat er uiteindelijk overblijft bij al het loslaten in afzondering is de gewaarwording dat we een
vrijdag 8 mei 2020
Abonneren op:
Posts (Atom)